Masterclass traumaverwerking


Een masterclass. In complexe traumaverwerking. Ik volg 'm niet alleen, maar help 'm ontwikkelen. Bij wijze van. De masterclass traumaverwerking die op mij van toepassing is dan, met al z'n complexiteit. Zo voelt het tenminste, zo is het ook. Zo keihard werk ik. Als een fulltime baan, en nog meer. Zoveel vergt het. En ik kom tot inzichten die ik veel eerder had willen hebben, maar waar ik blijkbaar stap voor stap moest komen.

Want het ging niet zo goed. En dan druk ik het nog voorzichtig uit. Ik dreigde regelmatig te verzuipen en vroeg me soms af of niet beter weer een poging tot verdringing (van de trauma's) kon doen, en het leven met medicatie een beetje leefbaar moest maken. Accepteren dat ik nou eenmaal zo slecht slaap, dat er zoveel triggers zijn, zoveel mogelijk vermijden en accepteren dat verwerking er niet in zit. En het allerergste: dat ik niet met mijn volledige aandacht mijn kinderen kan zien opgroeien en daar deel van zijn, omdat mijn hoofd steeds in de hel zit. Dat ook zien, en me elke dag van mijn eigen grenzen bewust zijn, pijnlijk bewust. Daarmee geconfronteerd worden, iedere dag. Wetende dat het anders had gekund. Plus het op één na ergste: niet kunnen werken, niet je goede stel hersens kunnen gebruiken voor iets wat je voldoening geeft. Je nog herinneren hoe gepassioneerd je ondanks alles studeerde, weten hoeveel potentie je hebt (nog veel meer dan je tijdens je studie hebt kunnen laten zien omdat je toen je masker nog maar met moeite op kon houden) en daar niets mee kunnen. Het voelt als dubbel opgesloten zitten in je hoofd. Kortom: ik ga niet voor minder. Ik ga straks niet gesedeerd door medicatie dagbesteding doen om me nog enigszins nuttig te voelen, terwijl ik weet dat ik grote ambities wil en kan waarmaken. Áls ik die trauma's maar kan verwerken en mijn hoofd tot mijn éigen beschikking heb.

Ik neem dus geen genoegen met minder. Nooit. Dan ga ik liever dood. Wist ik. Dus ik moest ervoor zorgen dat ik het voor elkaar kreeg, die traumaverwerking. De puzzelstukjes begonnen onlangs wat op z'n plek te vallen. Ik begon echt te snappen wat ik nou aan het doen was, na een jaar traumabehandeling. Daar schreef ik deze blog over. Niet dat er in dat jaar niets was gebeurd, integendeel. Ik leerde juist een heleboel, meer dan ik ooit had geleerd. Ik ervaarde dat mensen me wilden en - heel belangrijk - kónden helpen. Dat had ik niet eerder ervaren. Ik leerde te vertrouwen. Te praten over de trauma's, wat moeilijk was, want dat was me door hulpverleners juist altijd ontmoedigd. Maar het hielp. Ik leerde huilen. Dat was er zo uitgeslagen dat ik dat niet kon. Ik leerde dat het heel erg was, wat me was aangedaan en ik leerde dat voelen. Ik leerde wat ptss nou precies is, en wat er gebeurt in je hoofd wanneer een kind zulke erge dingen meemaakt. Ik leerde hoe een kind daarmee omgaat, en ook later als volwassene. Daardoor leerde ik een heleboel over mezelf. En ook eigenlijk, hoe knap het was, wat ik allemaal had opgebouwd. Niet dat ik dat natuurlijk kon toegeven, want het was me ook aangeleerd dat alles aan mij fout was. Ik leerde ook dat dit leugens waren. Dat wist ik al lang met mijn hoofd, maar ik leerde - en leer nog steeds- langzaam voelen dat dit de echte waarheid is. Ik leerde ook dat ik niet doodga als ik mijn ergste angsten aanga, iets waar ik nog steeds enorm bang voor kan zijn.

Ook, heel belangrijk, leerde ik dissociatie doorbreken. Ik leerde dat het niet meer nodig was om op die manier te vluchten. Ik moest ook nog met mijn emoties leren omgaan, die had ik nooit leren uiten, ik dacht dat ik er dood van zou gaan en ook daar was ik bang voor. Hierdoor kon ik pas echt de trauma's te lijf gaan. Kortom, er bleek nogal veel werk nodig te zijn om echte verwerking op gang te zetten.

Lange tijd was ik bang het fout te doen. Weggestuurd te worden. En dat NIEMAND het dan zou weten, wat mij zou helpen. Want zelf wist ik het al helemaal niet. En toen ik wist dat ik niet weggestuurd zou worden, kwam er het punt dat ik zeker wist dat ik niet geholpen kon worden. Dat dit trekken aan een dood paard was. Omdat ik niet meer wist hoe ik hier doorheen moest breken, en intussen was het elke dag 'uithouden'. Zonder die urenlange dissociaties, maar in diepe pijn. Niet wetend hoe hiermee om te gaan, bang dat ik nooit meer hoop zou vinden.

Tegennatuurlijk

Steeds als ik op het punt van de ultieme wanhoop kom en denk dat de dood mijn enige uitweg is, dan probeer ik alles uit mijn tenen te halen. Dus toen ik zeer recent weer mijn wankele evenwicht verloor, raapte ik mezelf weer volledig bij elkaar door álles aan te gaan waar ik het meest bang voor ben. En ook éérst bij mezelf uit te zoeken hoe dat dan zit, en hoe ik dus alle vermijding in mijn hoofd omzeil. Ik kan je zeggen: dat voelt alsof je wordt verteld een brandend huis in te gaan waarvan het plafond al bijna aan het intstorten is. En dat je dan moet zeggen: ok, tuurlijk. Doe ik. Het voelt ook als uit een vliegtuig springen, zonder parachute. Compleet tegennatuurlijk. Ieder weldenkend mens zal hier zo hard mogelijk weg van willen rennen. En dus ga je jezelf op het moment supreme vertellen dat je juist dàt aan moet gaan wat je het hardst wil vermijden, omdat dat je gaat helpen. Dat vertel je jezelf. "Ik wil dit heel erg niet, dus ik denk dat ik het wel kan", hoorde ik mezelf laatst concluderen. Ik kon het ook.

En ik weet inmiddels nog een stukje beter, hoe pijnlijk ook, wat traumaverwerking inhoudt. Dat ik in het NU moet voelen wat ik TOEN voelde. En dat ik daar volledig bij moet blijven, dat ik niet moet dissocieren of herbeleven. Vertrouwen op mijzelf en de therapeut. Ik zocht en zocht naar manieren om dit te kunnen, ook al wilde alles in mij dit het liefst niet. Ik gaf dit aan, want ik wilde erdoor omdat ik diep vanbinnen ook liever niet dood wil maar hiervan bevrijd wil worden. En door op deze manier in het diepe te durven springen, kon ik echt voelen wat dat kleine meisje toen heeft gevoeld en hoe machteloos en hulpeloos ze was. Nou voel ik dat vaak, alleen zit ik dan in een herbeleving. Dit keer was het, terwijl ik zelf in het nu was. En kon ik voelen dat IK dat kleine meisje TOEN was. En op dat moment pleitte mij dat vrij van alle schuld, van alle 'ja maar zij...'. Ik voelde hoe ze geen kant op had gekund. De verbinding tussen wat mijn hoofd al wist (dat het niet mijn schuld kon zijn en al het andere wat ze me hadden doen geloven) en wat ik voelde werd gemaakt. En maakte de weg vrij voor het verdriet en de pijn en de woede. Die al die tijd geblokkeerd was.