Mission impossible


Op het punt komen alles te hebben geprobeerd. En dan erachter komen dat dit hele traumaverwerkingsproces mission impossible is. En je zelfs snapt dat het niet lukt.

Drie jaar lang heb ik al mijn harnassen eraf gesloopt. Alles dat mij voornamelijk onbewust, maar ik werd steeds bewuster, altijd heeft beschermd. De meest moeilijke uitwegen heb ik moeten vinden. Mijn hoofd, mijn lijf, toen ik geen wil had en tegelijk geen woorden voor wat me overkwam. En voor alles wat loskomt hoe dichter ik bij de kern (dat denk ik dan) van mijn ergste pijn, ergste trauma’s en het vuur van mijn ergste zelfhaat kom, heb ik maar geen woorden. Het gaat in een vertraging achter me aan en hoewel het na een succesvolle sessie traumaverwerking, want daartoe wist ik me ondanks al mijn weerstand toch iedere keer te pushen, vaak zich in woorden begint te vormen, kan ik er niks mee. Ik krijg besef. Nog meer details die ik eerst door angst niet kon zien, ik krijg woorden voor gevoelens die ik nooit mocht voelen. Die amper te verdragen zijn. Die ik door móet om hieruit te komen. Maar ik weet niet wat ik ermee moet, dit heb ik nooit in mijn leven gekund. Het overspoelt omdat ik het niet kan ordenen. Niet kan reguleren. Ik voel dat het goed is dat dit gebeurt maar dat ik het vervolgens allemaal niet eruit krijg. En omdat het zich als een wirwar in me vastzet, ruilt mijn doodsangst van het trauma dat ik op dat moment in stappen probeer te overwinnen, zich voor allerlei andere angsten. Op het niveau van toen. En omdat ik deze niet weet te reguleren, kan ik er niks mee. Zet het me klem. En juist dan voel ik weer als toen dat geen mens nog te vertrouwen is. Móet ik alles uit de kast halen om mijzelf te beschermen, want nu ik voel wat ik destijds moest wegmaken om te blijven staan, mag niemand mij kwetsen. Dat zou de nekslag zijn. En ben ik zó bang dat ik denk dat iedereen me zal kwetsen.

Alles wat ik leerde lijkt verloren: ik kan mezelf niet meer toespreken. Vertrouwen te hebben. Vooruit te kijken. Ik kan mezelf niet helpen alles op een rij te zetten met alles wat loskomt, juist als ik door mijn vermijding ben heen gebroken als ik mijn trauma’s verwerk. Nu ik eindelijk ben waar ik moet zijn, moet ik na alles te hebben geprobeerd weer mijn oude wapens inzetten om te blijven staan. Vooral zelfhaat. Mijn eigenwaarde zakt hierdoor weer naar het vriespunt. Door dit alles worden allerlei trauma’s getriggerd, want ja, alles wat ik voel komt keihard binnen zonder harnassen.

De herbelevingen hebben vervolgens het tegenovergestelde bereikt van mijn eigenwaarde: sky high. Inclusief de bijbehorende fysieke pijn. Constant ook mentaal getergd worden. Oja, iets wat bijna normaal is geworden om bijna 24/7 te voelen: doodsangst, druk op mijn borst. Pijn. Ik kan een pijn op mijn borst voelen in combinatie met benauwdheid: ik denk dat menig mens de ambulance zou bellen. Doordat ik wéét dat dit door mijn doodsangst komt, doe ik het niet. Maar het voelt enorm beangstigend en ik denk regelmatig elk moment dood neer te kunnen vallen. De ademhalingsoefeningen die me lange tijd hielpen de paniek redelijk snel omlaag te krijgen, lijken hun werking te hebben verloren. Het is of ik gewend ben aan chronische paniek met uitschieters waarbij ik dit nog erger voel en ook met duizelingen en het gevoel flauw te vallen.

Dit alles maakt dat elke dag tegenwoordig een tergende worsteling is. Vooral het weten dat het me maar niet lukt vast te houden wat ik steeds bereik. De enige persoon in mijn leven die echt deelgenoot was in dit proces en ik 100% vertrouwde, bleek niet te vertrouwen. Die me eerder hielp woorden te vinden. En door steeds mezelf te herinneren aan dat het nu ok is, nu anders is. Dat verschil gaan voelen. Merken dat mensen betrouwbaar zijn. Ook dat voelen. Mezelf dat steeds zeggen. Ik hoorde steeds positieve dingen i.p.v. alle shit die me ooit eigen was gemaakt. Woorden van de daders die ik geloofde als de waarheid. En hoe ik over mezelf ging denken. Waardoor ik niets meer voelde en niets me kon raken. Ja ik kon in het begin mensen dichterbij laten komen.. Ik ging mensen vertrouwen. En toen: BAM. Een flink aantal keren werd mijn vertrouwen weer beschadigd en sindsdien drijf ik verder en verder bij anderen vandaan. Dat wat ik had opgebouwd, wat zó moeilijk was en me zoveel pijn heeft laten lijden. Maar waarvan ik wist dat dit het waard was. Wist dat ik het kon. En wat ik weer zou gaan kunnen. Ik vertrouwde op anderen om ook op mezelf te leren vertrouwen. Zo omzeilde ik mijn aangeleerde zelfhaat. En toen werd het stukgemaakt. Wat ik ook probeer: ik krijg het niet meer heel. Ik wantrouw anderen steeds meer, hoe dichter ik bij mijn angst van toen kom. De eenzaamheid is een feit. Zo hard te hebben gewerkt om te kunnen komen waar ik kwam. Weten dat ik dit kon en had gekund. Er ook voor ging. En dan het besef dat het niet kan. Dat je die woorden die je moet gaan vinden, het besef dat door dringt en de machteloze woede die je voelt en vind: die kun je net zoals toen niet vinden want je voelt je zoals toen en krijgt het niet op de rij. En net zoals toen is er dan niets en niemand die je daarmee kan helpen. Zodat je dit kunt verdragen. En je woorden maakt voor alles wat je toen voelde en toen alleen maar weg moest maken. Nu niets anders kunnen dan het weer weg moeten maken.

Dit is wat er gebeurt als een kind op alle vlakken al heel jong kapotmaakt. Misbruikt, indoctrineert en doodsbang maakt. Als alle factoren gewoon totaal niet kloppen. En het daardoor zo lang kon gebeuren, want niemand kijkt ernaar om. Alles inzetten om te kunnen blijven staan, niet blijven staan is nog gevaarlijker. Je bent totaal onthecht. Je lijkt een leven op te bouwen. Tot het in elkaar dondert. Want alles zit er gewoon nog. Je was alleen heel erg goed in het doen alsof het er niet was. Maar dat is niet voor eeuwig. En ik bouwde en bouwde, maar het blijft maar in elkaar donderen.

Een tijd lang heb in getwijfeld of ik nog wel verder wilde schrijven en inmiddels heb ik besloten dat ik alles heb gezegd wat ik hierover wilde delen. Daarom tot zo ver mijn serie posts over kinderporno, traumaverwerking, seksueel misbruik en de gevolgen. Dank voor het lezen.