Nederland in top 3 wereldranglijst kinderporno


Deze blog schrijf ik aan de hardwerkende politici die ons land kent. De mensen die de afgelopen tijd campagne voerden om zoveel mogelijk kiezers binnen te halen. Ik hoop maar dat (de meesten van) jullie tevreden zijn met de resultaten. Ik ben dat namelijk niet. Ik las namelijk vandaag het volgende nieuwsbericht met daarin deze uiterst schokkende zin: Op dit moment staat Nederland in de top 3 van de wereldranglijst kinderporno.


Niemand heb ik over deze problematiek gehoord tijdens de campagne. Ook daarvoor niet. Terwijl, het zou verdomme de voorpagina's moeten domineren - ja media, ook jullie verzaken- en politici zouden er in deze 'veilige westerse samenleving' die wij verheffen boven andere samenlevingen, er ALLES aan moeten doen om dit te voorkomen. Uit te roeien. De daders te pakken, te berechten. HULP te regelen voor slachtoffers. Zorgen dat daders dit niet nog een keer kunnen doen. De samenleving beschermen. Maar nee, ik hoorde jullie er niet over.

Jullie kijken weg. Massaal weg. Net zoals de rest van Nederland. Alleen vergeten jullie iets belangrijks. Jullie hebben namelijk een voorbeeldfunctie EN de mogelijkheid iets te veranderen.

Ik kwam er onlangs achter dat er namelijk weinig is veranderd. Ik werd eind jaren negentig opgesloten in de isoleercel als ik paniekaanvallen had. Een vriendin van mij gebeurde dit twee weken geleden nog, anno 2017. Er is dus weinig veranderd in de tussentijd. Terwijl, dit zijn symptomen van complexe ptss. Gevolgen van trauma's, in mijn geval door misbruik en kinderporno door sadistische pedofielen. Ja, dat klinkt heel naar, maar dit is de realiteit. En niet alleen voor mij, maar voor vele kinderen en vele inmiddels volwassenen. Die net als ik in puin liggen. Die vervolgens door de GGZ is verteld dat ze er vooral niet over moesten praten. Dat ze het allemaal niet aan zouden kunnen, en moesten leren leven met. Leren leven met de meest vreselijke herbelevingen, paniekaanvallen, nachtmerries en doodsangsten. Nadat je het eerst jarenlang hebt geprobeerd weg te drukken, een leven op probeerde te bouwen. Wat lukte.

Tot het je weer inhaalt en je wonder boven wonder toch mensen vindt die je wel adequaat helpen. Maar dat je begint te voelen en nog erger begint te voelen wat je is aangedaan en intussen ook blijft vastlopen. Want ja, dat besef je je ook weer: je bent echt heel erg beschadigd. En dan kun je alleen maar denken aan hoe je jouw walgelijke lijf, waarmee de meest smerige dingen gebeurden en die mogelijk nog rondzwerven in de collecties van kinderpornoverzamelaars, van een gebouw afstort. Om na je begrafenis weg te rotten in de grond. En dan hoop je eindelijk rust te hebben. Voor het geval jullie je in de politiek afvragen waarom het aantal zelfmoorden toeneemt: ik zou rekening houden met nog een stijging, zolang Nederland in de top 3 van kinderporno blijft staan.