Niemand die het snapt

Niemand die het snapt


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Wat ik nodig heb. Mensen vragen het me soms. Die zeldzame momenten dat ik me nog uitspreek. Ik kan niet eens voelen wat ik nodig heb, want ik heb mijn hele leven geen behoeftes mogen hebben. Het enige wat ik kan bedenken: rust. Stilte. Voelen dat het goedkomt. Kan komen. Iemand die me vasthoudt zodat ik kan breken. Einde aan de eenzaamheid. Rust. Stilte. Dat de energie kan stromen, in plaats van dat deze compleet vastzit in mijn lijf. Of dat ik hem als een loden bal aan mijn benen voel hangen, mijzelf onder water trekkend.

Er is 1 ding dat ik heb geleerd. Ik kan best trauma's verwerken. Ok, ik zeg dit alsof het even makkelijk is. Dat is het niet. Het is verrot zwaar.

Er is nog iets wat ik heb geleerd: ik kan niemand vertrouwen.

Soms stel ik me voor. Dat er het moment komt dat ik voor die trein spring of met een touw om mijn nek uit die boom spring. Omdat ik het niet meer kan. Zo hard vechten om iets te bereiken wat onmogelijk voelt. Dagen uithouden waarin de vreselijke beelden zich opdringen. Ik weet dat mijn begrafenis crowded zou zijn. Niet omdat ik nou zo'n aardig persoon ben. Wel omdat ik heel veel mensen ken. En dat veel mensen denken dat ik een aardig en spontaan persoon ben. Terwijl ik al mijn hele leven denk en voel: jullie moesten eens weten hoe walgelijk ik ben. En dan zou iedereen zeggen: wisten we het maar. Had ze maar contact gezocht. En dat soort dingen. Net als die reclamecampagnes over suïcide. En berichtgeving dat het de nummer 1 doodsoorzaak is van jongeren. En WAT MOETEN WE DOEN?! Zo gaat het dan de hele dag op social media. En dus gaan we allemaal dingen bedenken, hoe deze mensen die zo in de knoop zitten dat melden. Zodat ze kunnen worden geholpen. Fout: je wordt dan niet geholpen. Je krijgt medicatie om je te sederen, je wordt opgesloten of er wordt mee gedreigd. En nog erger. Dus wie ga je ooit nog zeggen dat je dit voelt? Dat je zó bang bent.

Ik wil niet eens dood. Maar ik kan niet zo leven. Ik heb elke dag echt intense pijn. Ik voel constant een dichtgeknepen keel. Vandaag stond ik twee keer kotsend boven de wc. Van de herbelevingen. En de angst.

Het was allemaal beter geworden. Hoe moeilijk ook. Ik kreeg eindelijk goede hulp. Ik kon eindelijk iets doen tegen de machteloosheid van de vreselijke herbelevingen en triggers die mijn leven verpesten. Ik sloopte mijn harnassen eraf. Ik kreeg controle over de indoctrinatie van de mensen die mij kapot hadden gemaakt en al hun leugens over mij die ze me hadden doen laten geloven. Dat ik een slecht kind was dat slecht was geboren. En nog veel meer. Ja het was zó zwaar. Maar vorig jaar zomer heb ik ervaren dat ik pijn kon toelaten. De pijn van het kind dat ik was. En die pijn is groot en omvangrijk. Die ging niet weg na 1 keer huilen. Ook niet na 10 keer. Ook niet nadat ik voelde hoe mijn hart uit mijn borstkas werd gerukt. Maar mijn God, ik kreeg eindelijk lucht. Eindelijk lucht. Eindelijk kwam er energie UIT mijn lijf. In plaats van energie die al veel te lang in mijn lijf zit, die me kapot maakt als een vergif in je binnenste. Die mijn energie steelt, mijn geheugen, mijn gedachten, mijn geluk, mijn leven. Ik voelde hoe ik zo zou kunnen helen.

Ik geloof dat ondanks de zwaarte van dit proces, je het kunt redden. Je kunt hierdoor heen komen. De pijn voelen, aangaan, onder ogen zien. Zonder de bescherming tegen die pijn die je je hele leven had. Jezelf niet meer intens haten om die pijn uit te houden, maar omdat je dankzij traumatherapie kunt inzien hoe machteloos je was en er niets aan kunt doen en dat je die pijn wèl kunt verdragen en dat het NU wèl goed is.... Dat nu wèl iemand je vasthoudt als je de bodem onder je voelt wegzakken van de VRESELIJKE pijn die dit alles teweeg brengt.

Ik kan die pijn niemand uitleggen. Die is zelfs voor mij te groot om te bevatten. En als ik er maar iets in de buurt kom, wil ik alleen nog maar diegene die mij vorig jaar nog vasthield als ik dit voelde en dacht het niet te overleven. Wiens veilige geur ik rook door mijn pijn en angst heen. Die mij er van verzekerde hoe goed het NU was.

Die zijn schuld hiermee afkocht omdat hij me in de steek zou gaan laten. Omdat hij intussen al lang loog. Het gevolg: het beetje vertrouwen dat ik had in mensen is weg. Helemaal weg.

De woorden die ik de voorgaande twee jaren voor het eerst hoorde van traumatherapeuten: dat het niet aan mij lag. Dat ik ok was. Ok ben. Een goed mens ben. Niet een slecht mens. Met mijn vingers zat ik in mijn oren. Ik kon het niet horen. Ik had het zó vaak gehoord, dat ik slecht was, dat ik de andere kant op geconditioneerd moest worden. Zelfs daar raakte ik een beetje aan gewend, in ieder geval zat ik niet meteen met mijn vingers in mijn oren. Langzaamaan kwam ik dichterbij dat gewonde kind in me. Dat kind dat ik zo haatte. Dat kind dat ik bereikte, en ik brak. Ik brak en het was erg nodig. Dat kind dat nooit iemand kon vertrouwen. Ik kwam er, en toen ik het eindelijk kon aangaan, werd ik in de steek gelaten. En sindsdien ben ik zó bang. Zo vereenzaamd.

En toen werd mijn vertrouwen nog een keer geschonden. Waarna ik voor het eerst in mijn leven hulp inschakelde. Maar werd nog banger, en banger en banger. En dus voel ik meestal niks meer.

Ik red het zó onwijs niet. Maar ik heb een onvermogen hulp te vragen, te aanvaarden. En ik kan niet eens bedenken wat mij nog kan helpen. Want ik heb het al toegelaten, en diegene die me vasthield om dit te doorstaan, terwijl ik met de beste traumatherapie het moeilijkste deed, liet me op de grond donderen. En ik probeer alles te lijmen. Door te gaan. 'Je doet het voor jezelf', 'Je moet het zelf kunnen'. Maar de brokstukken blijven maar uiteen vallen en ik verdwijn onder water. Hoe moet ik nog iemand vertrouwen?

En ik moet het nu zelf kunnen. Vinden mensen. Want ik heb al zo lang hulp. En ik ben al zo moeilijk. En complex. Ik ben eenzamer dan ik ooit ben geweest. En niemand die snapt dat dit nog véél erger is dan met je harnassen met verstand op nul leven. Dat waar mensen denken dat ik nu wel een keer klaar zou moeten zijn, het heftiger is dan ooit. Het is 1 grote open wond en ik zit vast in drijfzand. Hoé moet ik mij richten op het goede? Het nu. Al mijn zelfhaat is bevestigd. Niemand die het snapt. Ik probeer het zó enorm, te komen waar ik wil zijn, maar kan het niet. Echt niemand die het snapt.



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (21 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Uit zo'n moeras proberen uit te klauteren terwijl het spartelen je alleen maar weer dieper in de modder zuigt... Ik sta vol bewondering en verwondering deze gruwelijke levenservaring te lezen... zitten kan ik nooit bij zulke trauma's, heb het ooit zelf meegemaakt!
Wens je heel veel sterkte en moed om in het leven te blijven geloven. 
| 23:51 |
Ik zou zeggen, laat ze dit lezen, maar dan ben je misschien je anonimiteit kwijt.
Jaren geleden zag ik een docu. Een man... zijn moeder zat bij een sekte. En hij dus ook als kind. De sekteleider maakte
hen wijs, middels een gefabriceerd stripboekje, dat sex tussen moeder en zoon normaal was.
Die jongen was er later kapot van , heeft op volwassen leeftijd eerst zijn moeder vermoord en toen zichzelf.
Zo vreselijk kan het er in hakken en dat blijkt ook weer uit jouw relaas.
| 19:00 |
pakkend en zo waar ; wanneer je gekwets bent op welke manier dan ook in je verleden ; ik er in komen ;...
| 13:15 |
Kwetsbaarder dan ooit tevoren en bam...daar sta je dan...verschrikkelijk voor je pff is zachtjes uitgedrukt.

Enorm veel sterkte!!!!!
Liefs van mij
| 17:43 |
Sterk dat je het hier zo deelt!
| 15:39 |
Ik heb je blog gelezen en ik schrok. Wat jou allemaal is overkomen en waarmee je worstelt is niet mis. Ik vind het dapper dat je durft te schrijven dat je liever niet meer zou willen leven. Dat het leven jou zo veel pijn heeft gedaan en pijn doet. Ik heb niet hetzelfde meegemaakt als jij maar ook mijn leven is vroeger beschadigd en nu ligt het weer overhoop. Ik wou dat ik je kon zeggen het komt wel goed. Dat helpt niet dus is dit ook niet een goede bemoediging. Iets wat ik wel eens zeg als ik merk dat mensen het moeilijk hebben is dit: Een lichtje, heel erg klein, zal altijd sterker dan het duister zijn. Op dit moment heb ik hier veel houvast aan. In de tijd dat ik veel gepest ben heb ik altijd gedacht van ik ga naar school, die pesters zullen het niet winnen van mij. Dat sleepte mij er doorheen. Elk mens doet er toe. Ook jij. Ik kan je niet beloven dat ik je kan helpen want ik ben mijzelf weer op de rails aan het zetten en ik heb ook de zorgen voor mijn zoontje. Ik hoop wel dat ik af en toe wat kan lezen van je. Onthoud hoe sterk je bent, je bent er immers nog en dat getuigd van hoe sterk je bent! Heel veel sterkte moed en kracht.
| 11:38 |
Heel erg dapper dat je dit hier kan delen , is al een hele stap , en er zijn echt mensen die jou wel heel goed snappen zonder uit te hoeven leggen waarom . Ik ben er 1 van . Ik wil je heel veel kracht en sterkte toewensen . xxx
| 10:40 |
Ik geef je een hele dikke knuffel. Alleen dat. Heb geen woorden omdat ik bijna hetzelfde heb als jij. 
| 10:25 |
Ik snap je zo goed.. Ik heb dis en ernstig complexe ptss. Ik ben niet standaard in een hokje. Wat vandaag werkt werkt morgen averechts.  Elke keer als ik het lichtje aan de eind van de tunnel lijk te zien...dooft het weer uit. Het is zo frustrerend,  zo vermoeiend  en zo beangstigend het gevoel dat niemand je pijn en strubbelingen ziet en aan de andere kant wil je liever niet dat iemand het ziet. Want dan moet je er wat mee. Het is een haatliefde verhouding die je met jezelf hebt. Maar bij deze ook al voel ik zoveel erkenning bij jouw verhaal . Het blijft jouw verhaal waarbij ik ook al zou ik zo  graag willen het niet kan oplossen anders dan je virtueel te steunen. Je een oor ( eigenlijk meer een oog) te geven.  En je te zeggen...lieve de wereld is ook van jou. dikke knuffel
| 09:14 |
Weet dat dit 'slechts' hun conditioneringen zijn. Weet dat jij vanaf nu je eigen mooie en goede conditioneringen kan gaan planten in jouw hoofd.  Schrijf vanaf nu je eigen verhaal.
Heel veel moed en kracht. 
| 06:44 |
Veel mensen kunnen, willen of durven het niet te snappen... Toch zijn er mensen die het -al dan niet deels- kunnen en willen snappen en hun best daarvoor doen, geloof me... ❤️
| 01:57 |
Misschien helpt dit wat bij het begrip. Ik ken je niet, maar dat neemt niet weg dat ook jij er mag zijn. Hoe je er ook bij staat. 
| 00:43 |
Ik kan alleen maar lezen, luisteren en je kracht en wijsheid toe wensen. Wat een zwaar diep dal. 
| 23:54 |
Ik wou dat ik je kon vasthouden. Vasthouden zonder een woord te spreken. Vasthouden zonder de stilte te breken. Vasthouden tot we beiden snappen wat nooit te snappen valt.  
| 23:39 |
Ik kan je niet helpen. Heb je wel eens 113 gebeld. Dat kan heel fijn zijn op zo'n moment dat niemand in de buurt is of als het een 'rare' rijd is. Probeer maar eens. En verder; je hebt talent. Je kan het. Succes & ❤️
| 21:53 |
Ik heb geen woorden van troost of bemoediging , ik kan je alleen maar veel kracht en sterkte wensen 
En liefde en licht 
| 12:12 |
Klaar een mens is nooit klaar een mens is constant in ontwikkeling en sommige dingen kun je niet gewoon in de kast leggen en er niet meer naar omkijken. Ik denk dat mensen die je zoiets zeggen zelf nog nooit iets hebben meegemaakt wat er echt inhakt! Het zal moeilijk zijn maar leg ze naast je neer deze opmerkingen en geloof in jezelf jij vind je weg wel , en ja sommige mensen snappen er niets van. Maar dat is hun verlies niet hen jouwe ! Heel veel sterkte!!
| 11:52 |
Dit is zo heftig wat jou is overkomen...je titel zegt alles...mensen kunnen nooit voelen wat jij voelt. Het komt er niet eens in de buurt. Als je zoiets vreselijks  heb meegemaakt worstel je daar je hele leven mee. Ik maakte zoals je wellicht nog weet ook dingen mee op het gebied van sexueel misbruik en het is nu ruim 30 jaar geleden maar wordt er nog steeds meer geconfronteerd. Het zal nooit weggaan...ik hoop voor jou dat je toch ergens een klein als is het maar heel klein ergens een sprankje hoop en licht mag ontdekken waar jij zelf bij kan en mag komen. Koester dat plekje en ik wens je heel veel kracht en sterkte toe. 
| 11:51 |
Je verdriet komt hier inmens tot uiting. Het komt zo ontzettend binnen allemaal. Mensen die denken dat je onderhand klaar zou moeten zijn, hebben totaal geen idee. Ik denk dat je met zulks nooit (helemaal) klaar bent. Helemaal NIET. Ik denk het enigszins te begrijpen. En dat wat al doordringt is al veel te veel. Vreselijk dat je zoiets hebt moeten doorstaan. Vreselijk dat meerderen zoiets doorstaan. Iedereen die dit meemaakt, is een 'voorbeeld' teveel. Vreselijk dat er mensen zijn die iemand zoiets laten doorstaan. BEESTEN zijn het.
ZIJ zijn niet okee. ZIJ zijn geen goede mensen. Jij doet ertoe! Nogmaals enorm veel sterkte.
| 11:07 |
ik ken de woorden niet nog heb ik de kennis om je te kunnen helpen wens je veel sterkte in je diepe dal
| 08:41 |
Nog een korte aanvulling:

Vertrouw op je innerlijke kracht!!!!
Je schrijft  dat je vastzit in 'drijfzand'. In drijfzand moet je je niet teveel bewegen.
Vecht vooral niet tegen alles wat er in jezelf voorbij komt. Kijk ernaar en omarm het.
Ja, het is verdomde eenzaam, verdrietig, heftig en pijnlijk zo'n reis naar binnen. 
Het is zoals het is, maar probeer het te accepteren, oké? 
Sterkte!! 
| 01:14 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
Dier, Tuin & Natuur
Kooikersplas Houten
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen