Niemand die het snapt


Wat ik nodig heb. Mensen vragen het me soms. Die zeldzame momenten dat ik me nog uitspreek. Ik kan niet eens voelen wat ik nodig heb, want ik heb mijn hele leven geen behoeftes mogen hebben. Het enige wat ik kan bedenken: rust. Stilte. Voelen dat het goedkomt. Kan komen. Iemand die me vasthoudt zodat ik kan breken. Einde aan de eenzaamheid. Rust. Stilte. Dat de energie kan stromen, in plaats van dat deze compleet vastzit in mijn lijf. Of dat ik hem als een loden bal aan mijn benen voel hangen, mijzelf onder water trekkend.

Er is 1 ding dat ik heb geleerd. Ik kan best trauma's verwerken. Ok, ik zeg dit alsof het even makkelijk is. Dat is het niet. Het is verrot zwaar.

Er is nog iets wat ik heb geleerd: ik kan niemand vertrouwen.

Soms stel ik me voor. Dat er het moment komt dat ik voor die trein spring of met een touw om mijn nek uit die boom spring. Omdat ik het niet meer kan. Zo hard vechten om iets te bereiken wat onmogelijk voelt. Dagen uithouden waarin de vreselijke beelden zich opdringen. Ik weet dat mijn begrafenis crowded zou zijn. Niet omdat ik nou zo'n aardig persoon ben. Wel omdat ik heel veel mensen ken. En dat veel mensen denken dat ik een aardig en spontaan persoon ben. Terwijl ik al mijn hele leven denk en voel: jullie moesten eens weten hoe walgelijk ik ben. En dan zou iedereen zeggen: wisten we het maar. Had ze maar contact gezocht. En dat soort dingen. Net als die reclamecampagnes over suïcide. En berichtgeving dat het de nummer 1 doodsoorzaak is van jongeren. En WAT MOETEN WE DOEN?! Zo gaat het dan de hele dag op social media. En dus gaan we allemaal dingen bedenken, hoe deze mensen die zo in de knoop zitten dat melden. Zodat ze kunnen worden geholpen. Fout: je wordt dan niet geholpen. Je krijgt medicatie om je te sederen, je wordt opgesloten of er wordt mee gedreigd. En nog erger. Dus wie ga je ooit nog zeggen dat je dit voelt? Dat je zó bang bent.

Ik wil niet eens dood. Maar ik kan niet zo leven. Ik heb elke dag echt intense pijn. Ik voel constant een dichtgeknepen keel. Vandaag stond ik twee keer kotsend boven de wc. Van de herbelevingen. En de angst.

Het was allemaal beter geworden. Hoe moeilijk ook. Ik kreeg eindelijk goede hulp. Ik kon eindelijk iets doen tegen de machteloosheid van de vreselijke herbelevingen en triggers die mijn leven verpesten. Ik sloopte mijn harnassen eraf. Ik kreeg controle over de indoctrinatie van de mensen die mij kapot hadden gemaakt en al hun leugens over mij die ze me hadden doen laten geloven. Dat ik een slecht kind was dat slecht was geboren. En nog veel meer. Ja het was zó zwaar. Maar vorig jaar zomer heb ik ervaren dat ik pijn kon toelaten. De pijn van het kind dat ik was. En die pijn is groot en omvangrijk. Die ging niet weg na 1 keer huilen. Ook niet na 10 keer. Ook niet nadat ik voelde hoe mijn hart uit mijn borstkas werd gerukt. Maar mijn God, ik kreeg eindelijk lucht. Eindelijk lucht. Eindelijk kwam er energie UIT mijn lijf. In plaats van energie die al veel te lang in mijn lijf zit, die me kapot maakt als een vergif in je binnenste. Die mijn energie steelt, mijn geheugen, mijn gedachten, mijn geluk, mijn leven. Ik voelde hoe ik zo zou kunnen helen.

Ik geloof dat ondanks de zwaarte van dit proces, je het kunt redden. Je kunt hierdoor heen komen. De pijn voelen, aangaan, onder ogen zien. Zonder de bescherming tegen die pijn die je je hele leven had. Jezelf niet meer intens haten om die pijn uit te houden, maar omdat je dankzij traumatherapie kunt inzien hoe machteloos je was en er niets aan kunt doen en dat je die pijn wèl kunt verdragen en dat het NU wèl goed is.... Dat nu wèl iemand je vasthoudt als je de bodem onder je voelt wegzakken van de VRESELIJKE pijn die dit alles teweeg brengt.

Ik kan die pijn niemand uitleggen. Die is zelfs voor mij te groot om te bevatten. En als ik er maar iets in de buurt kom, wil ik alleen nog maar diegene die mij vorig jaar nog vasthield als ik dit voelde en dacht het niet te overleven. Wiens veilige geur ik rook door mijn pijn en angst heen. Die mij er van verzekerde hoe goed het NU was.

Die zijn schuld hiermee afkocht omdat hij me in de steek zou gaan laten. Omdat hij intussen al lang loog. Het gevolg: het beetje vertrouwen dat ik had in mensen is weg. Helemaal weg.

De woorden die ik de voorgaande twee jaren voor het eerst hoorde van traumatherapeuten: dat het niet aan mij lag. Dat ik ok was. Ok ben. Een goed mens ben. Niet een slecht mens. Met mijn vingers zat ik in mijn oren. Ik kon het niet horen. Ik had het zó vaak gehoord, dat ik slecht was, dat ik de andere kant op geconditioneerd moest worden. Zelfs daar raakte ik een beetje aan gewend, in ieder geval zat ik niet meteen met mijn vingers in mijn oren. Langzaamaan kwam ik dichterbij dat gewonde kind in me. Dat kind dat ik zo haatte. Dat kind dat ik bereikte, en ik brak. Ik brak en het was erg nodig. Dat kind dat nooit iemand kon vertrouwen. Ik kwam er, en toen ik het eindelijk kon aangaan, werd ik in de steek gelaten. En sindsdien ben ik zó bang. Zo vereenzaamd.

En toen werd mijn vertrouwen nog een keer geschonden. Waarna ik voor het eerst in mijn leven hulp inschakelde. Maar werd nog banger, en banger en banger. En dus voel ik meestal niks meer.

Ik red het zó onwijs niet. Maar ik heb een onvermogen hulp te vragen, te aanvaarden. En ik kan niet eens bedenken wat mij nog kan helpen. Want ik heb het al toegelaten, en diegene die me vasthield om dit te doorstaan, terwijl ik met de beste traumatherapie het moeilijkste deed, liet me op de grond donderen. En ik probeer alles te lijmen. Door te gaan. 'Je doet het voor jezelf', 'Je moet het zelf kunnen'. Maar de brokstukken blijven maar uiteen vallen en ik verdwijn onder water. Hoe moet ik nog iemand vertrouwen?

En ik moet het nu zelf kunnen. Vinden mensen. Want ik heb al zo lang hulp. En ik ben al zo moeilijk. En complex. Ik ben eenzamer dan ik ooit ben geweest. En niemand die snapt dat dit nog véél erger is dan met je harnassen met verstand op nul leven. Dat waar mensen denken dat ik nu wel een keer klaar zou moeten zijn, het heftiger is dan ooit. Het is 1 grote open wond en ik zit vast in drijfzand. Hoé moet ik mij richten op het goede? Het nu. Al mijn zelfhaat is bevestigd. Niemand die het snapt. Ik probeer het zó enorm, te komen waar ik wil zijn, maar kan het niet. Echt niemand die het snapt.