Waarom mag ik niet gewoon dood?


Euthanasie. Ik kwam steeds het verhaal tegen van een jonge vrouw die dood wilde. Ondraaglijk psychisch leed. Ik klikte het weg. Want ik ben niet zo. En toch kan ik alweer dagen, zo niet langer, aan niets anders denken. Lees mijn stukken om te oordelen of ik ondraaglijk psychisch lijd. Oordeel dan pas. Of oordeel niet. Whatever.

Ik ben degene die dit uit moet houden. Elke FUCKING KUTDAG. Ik kan er niet van weg. En ik kan het niet meer. Ja ik ging gigantisch vooruit. En nu ik alleen maar de intense pijn begin te voelen van wat mij werd aangedaan, wat ze dan verwerken noemen, wat zelf VERDOMME ook wel snap. Ik ben FUCKING expert inmiddels. Maar hou dat gevoel maar eens uit. Als je hele NU aan diggelen ligt.

IK kan het niet meer. Alle energie is uit mij gezogen. En ik hou deze eenzaamheid niet meer uit.

In aanmerking voor euthanasie zal ik niet komen. Teveel ja-maren. Iedereen denkt toch altijd dat ik het wel kan. Dus ik moet doorademen en dit leven doorlijden. Of in eenzaamheid met een touw om mijn nek uit een boom springen. Of ze moeten op een goede dag toch mijn stukken bij elkaar rapen bij het spoor. Ja ik kan het allemaal niet meer zo mooi opschrijven helaas. Maar ik breek echt al dagen mijn hoofd hoe ik het zo goed mogelijk kan doen zodat er zo weinig mogelijk mensen last van hebben.

Ja, dit is mijn leven en ik houd het niet meer uit. Alle zekerheden die er nog waren zijn ook wel weg. Ik wil alleen nog maar rust. Peace of fucking mind.