×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Wat is traumaverwerking?

Wat is traumaverwerking?


Traumaverwerking. Wat is dat nou eigenlijk? Wat is nou datgene, waarvan bijna heel GGZ-Nederland denkt dat je het maar beter niet kunt doen met ernstig (vaak in hun vroege jeugd) getraumatiseerde mensen met (complexe) ptss? Wat is dat, trauma's verwerken?

Net als de zin 'Het een plekje geven'. Ik vind dat zo'n loze zin. Alsof ik het ergens neer kan zetten en dan kan denken: nou, blijf daar maar lekker staan, maar val mij niet meer lastig, doei!!!!

Ik kwam erachter dat ik zelf niet eens wist wat traumaverwerking was. Wat het nou precies inhield. Ja, ik wilde dat alles weg was. Ik was zelf al ik weet niet hoe lang bezig met wegdrukken. Wegtoveren. Doen alsof het er niet is. Het grote toneelspel voor de buitenwereld: met mij is er niets aan de hand. Doen alsof ik niet was misbruikt door vreselijke sadisten. Ik wist niet dat dit een woord heeft: vermijding. En dat ik alles deed om maar niets te voelen en mijn gevoel uit te schakelen, dat deed ik ook al jaren. Ik wist lange tijd ook niet dat hier een woord voor was: dissociatie.

Omdat hulpverleners op mijn zestiende, zeventiende, en ook later, wisten dat ik ernstig getraumatiseerd was maar hier niets mee deden, kwam het niet in mij op dat ik traumatherapie nodig had toen ik weer eens vastliep. Kortom, alles bleef in stand. Ik geloofde zelf dat ik gek was en er iets grandioos mis met me was, want iedere keer werden er alleen maar pillen in me gestopt en werden de symptomen bestreden. Daar heb ik al het nodige over geschreven. Toen ik voor de zoveelste keer vastliep en in elkaar donderde wist ik dat ik de kern aan moest pakken: de trauma's en dus de ptss, complexe ptss. Ik kon niet geloven dat er iets anders was wat ervoor kon zorgen dat het verleden mij met rust zou laten dan alles wat ik zelf al had geprobeerd, meerdere malen bijna met de dood als gevolg. Door zaken als uithongering of pogingen tot suïcide.

Maar toen ik eindelijk een plek vond waar ze het aandurfden mijn trauma's te gaan behandelen, had ik dus zelf nog niet eens door wat ik aan het doen was. Ja ik kon feitelijk snappen dat er twee wetenschappelijk bewezen manieren waren (exposure en emdr) en dat men die tegenwoordig zelfs met elkaar combineert. Ik kon ook met mijn hoofd snappen dat er niet meer voor weglopen zou helpen, maar ik kon dat niet voelen. Ik bleef me maar voelen alsof ik dood zou gaan. Alsof ik het niet zou overleven. Alsof ik het niet zou kunnen. Alsof niemand mij zou kunnen helpen. Ook al zouden ze willen, ook met al mijn motivatie van de wereld. En daarom was ik zo bang. Ik ging snappen dat ik heel veel harnassen had. Dat ik heel veel ellende had meegemaakt, dat wist ik wel, maar ik ging het ook voelen. Ik wist dat ik het niet kon bevatten. Ik voelde ook dat ik het nooit kon gaan bevatten. Dat ik anders dood zou gaan. Ik had daar allemaal rampgedachtes over.

Traumaverwerking. In feite is het niet anders dan uitgesteld verdriet doorleven. Pijn doorstaan. Maar alleen kun je nu wel troost ontvangen, merken dat de pijn voorbij is, voelen dat je niet dood zult gaan, dat je niet dood bent gegaan. Dat je het aankunt. Als je iets blijft wegdrukken, zal het je bij iedere trigger blijven overspoelen. Soms is daar geen trigger voor nodig. Het zal komen en komen en komen. Omdat ik van sommige herinneringen zo erg weg wilde gaan zag en voelde ik alleen maar stukken, flitsen. Ondanks dat ik ook wel wist wat er daar was gebeurd, maar dat wilde ik liever ontkennen want het deed zoveel pijn. Bij exposure stel je jezelf bloot aan het trauma door erdoorheen te gaan. Bijvoorbeeld door met je ogen dicht, in tegenwoordige tijd, over het trauma te vertellen. Het te herbeleven met één been in het nu, je beseffend dat je naar de pijn toe kunt gaan, het aan kunt gaan en dat het ook weer weg zal gaan. Of in ieder geval minder zal worden. Maar dat het in ieder geval dan niet meer je constant te pas en te onpas lastig hoeft te vallen. Ja dat is eng. Dat klinkt ook heel eng. En heel veel psychologen denken dat ernstig getraumatiseerde mensen dit niet aankunnen. Hierdoor denken deze mensen dat zelf ook. Zij denken sowieso dat ze zwak en niets waard zijn, dus ze hebben iemand nodig die zegt dat ze het wel kunnen. Ik wel in ieder geval. Al die 'experts' die dus al die jaren zeiden dat ik het niet zou kunnen, zaten er naast. Hielpen me nog verder de put in.

Ik kan in een behandelruimte zitten en denken: no f*cking way. Not possible. Ever. Ik ga hier (het trauma dat op de planning staat) niet naartoe, alleen maar heel hard van weg. Maar, en dat weet ik inmiddels, het is niets anders dan vermijding. Ik heb het al overleefd. Door niet te vertellen, door niet erdoor te gaan, door het niet aan te gaan en door mijn angst in stand te houden op die manier, houd ik ook de ptss in stand en bevestig ik dat ik bang moet blijven. Niet alleen mijn hoofd, mijn hele lijf zal zich schrap blijven zetten voor deze gebeurtenissen. Voor alle gebeurtenissen, want er hangt vanalles samen. Mijn lijf en hoofd zullen dus blijven denken dat het nog toen is. Een behandelaar die hierin meegaat, helpt mij dus vermijden. Hoe harder ik weg wil rennen, hoe erger ik er dus naartoe moet.

Beseffen dat het vermijding is, is een eerste. Vertrouwen dus op jezelf, de behandeling en de behandelaar, dat zijn volgende stappen. Door het te doen, leer je je hoofd en je lijf namelijk voor het eerst iets anders dan dat het nog steeds op de "Er dreigt constant gevaar!! Zet je schrap!!" stand hoeft te staan. Dat het voorbij is. Dat het heel erg was. Dat je heel klein was. Dat het nooit had mogen gebeuren. Dat voelen. Dus onder ogen zien en voelen hoe machteloos en overgeleverd en vrij van schuld je was, geeft pas toegang tot de pijn en het verdriet van de pijn om het kind dat je was. Want dat voelde je allemaal niet toen je in die vermijding zat. En alleen maar herbelevingen en nachtmerries had. En alleen nog maar constant op de vlucht sloeg voor deze ellende. Toen was er nog geen rouwproces op gang, om dat kind dat zoveel onrecht werd aangedaan. Dat kapot werd gemaakt. En nog veel meer, wat je niet eens allemaal tegelijk kunt beseffen en voelen, omdat dit al teveel pijn doet.

En daar dan nog ontelbare keren om huilen. Om schreeuwen. Alles wat toen niet kon. Maar wel nodig was geweest. Dat ik mijn woede - eindelijk - op de juiste personen kan gaan leren richten in plaats van op mezelf. En dat kan gaan voelen. Dat is verwerking. Ik vind dat iedereen met ptss en complexe ptss hier recht op heeft. Ook al lijkt er soms geen einde aan te komen, ook al is het loodzwaar. Deze pijn onderdrukken, al dan niet met ladingen pillen, doet uiteindelijk nog veel meer pijn...




Mieke Van Liefde
Ondanks alles ben jij een topschrijfster. Iemand die echt de ogen opent. En je bevestigt met jouw verhaal wat ik al lang weet. Dat die rechters en consulenten die opleggen zo'n kind af te blokken het compleet bij het verkeerde eind hebben.
30-09-2017 19:50
30-09-2017 19:50
Chan Solo
Ik ben het hier zo volledig mee eens. Ik benoem dit ook telkens bij mij op de werkvloer (woonbegeleiding psychiatrie), er wordt te weinig of helemaal niets gedaan aan trauma verwerking/begeleiding. Altijd onder het mom van dat mensen dat niet aan kunnen. Goed dat je hier over schrijft!
26-01-2017 13:11
26-01-2017 13:11
Karin van der Straaten
als we gaan praten...zeg dat ja. Gruwelijke dingen heb je als kleintje moetne doorleven en wegdrukken.. en dat vreet weer energie. Hier weet ook ik alles wel van. Jaren ben je ermee zoet om in balans te komen. Sinds een paar maanden en ik ben nu 63..begin ik te voelen en kruip ik achter de laatste muur weg. Weglopen? never no way..je hebt t super goed beschreven trouwens. En naast dit alles zien te overleven in het hier en nu, chapeau..jij gaat t redden, dat si wel zeker
22-01-2017 18:55
22-01-2017 18:55
maud
Super interessant blog!!
20-01-2017 18:43
20-01-2017 18:43
Ingrid Tips en meer
Met pillen is het vaak onderdrukken en niet symptoom bestrijden.
20-01-2017 14:19
20-01-2017 14:19
WietsLife
Mooi geschreven. Wat een verhaal. Ik begin zelf in September met de opleiding Rouw en Verliesbegeleiding, daar zal ik ook heel wat traumaverwerking krijgen denk ik zo. Heel veel succes x
20-01-2017 11:41
20-01-2017 11:41
Albert van den Berg
Man wat een ellende heb je meegemaakt, en dat niet een periode maar door verdringing weer een periode nog eens. Ik weet het niet, ik heb andere zaken waar ik later tegen aan liep en moeite had met verwerking, overlijden eerste baby en mijn ziekte, ik weet niet hoe te helpen, weet dat het veel pijn doet en tijd kost, diepe dalen en dan weer wat rust. Lastig lastig, ik heb gemerkt dat met de ziekte (doe ik het weer, moet gewoon kanker schrijven) het goed was om er over te schrijven en duidelijk in te zijn, nadeel was dat ik soms schreef als het leek dat ik er emotioneel vanaf stond, mensen vinden je dan dapper, terwijl je toch vol met verdriet, boosheid en pijn zit. Ik wens je veel sterkte met de verwerking op een manier die jou persoonlijk helpt.
20-01-2017 10:11
20-01-2017 10:11
Nicole de Ridder
wat een heftig verhaal, zoveel emoties
20-01-2017 10:10
20-01-2017 10:10
Ilona
Ik heb je verhaal met kippenvel zitten lezen! Ergens ga je ook dood, want je breekt alles af wat je kent om vervolgens weer als nieuw op te staan en door te gaan. Daar kan trauma verwerking je echt mee verder helpen. Ik ben het zelf ook ondergaan, ik vond het heel heftig, maar ben zo blij dat ik het gedaan heb uiteindelijk. Vermijden en weglopen en een hele dikke pantser dragen is zoveel zwaarder uiteindelijk.. Diep respect voor jou hoor
20-01-2017 09:55
20-01-2017 09:55
casapapusilor
Het zou goed zijn wanneer mensen beter zouden begrijpen dat je alles wat in je leven gebeurd is met je mee blijft dragen en altijd een deel van je blijft. Wat je ook doet, je er voor afsluit, "het een plek geeft", "je er mee leert leven" of het je hele leven als een loodzware last mee blijft slepen, het blijft altijd een deel van je.
20-01-2017 08:55
20-01-2017 08:55
vlindertje73
Ja zo is het helemaal. Niemand die je begrijpt en ladingen pillen. Je wordt er alleen maar minder van.
20-01-2017 08:46
20-01-2017 08:46
Spourieloekie
WoW mooi neergeschreven hoor waarvoor dank...
20-01-2017 06:58
20-01-2017 06:58
Up&Down met Kaat
buikpijn van herkenning
20-01-2017 00:07
20-01-2017 00:07
moeze
Heel mooi geschreven en ook erg knap het zo te kunnen verwoorden.. Hulp vragen wordt helaas vaak bijna niet gedaan vanuit het gevoel voor zwakte of schaamte. Terwijl het juist heel sterk is om Hulp te durven vragen en nemen. Grote stap maar vaak de beste
19-01-2017 23:43
19-01-2017 23:43
Eva
goed verhaal mooi neergezet en ja je wordt als zwak gezien maar ben je niet je bent pas zwak als je mensen gaat voor oordelen
19-01-2017 23:22
19-01-2017 23:22
Gertiena
Knap neer gezet, ik snap wat je bedoeld (herkenning ) ik zeg altijd de wonden zijn een litteken geworden en een litteken jeukt soms vreselijk. Dank je wel dat je je verhaal hier neer zette
19-01-2017 22:32
19-01-2017 22:32
Rider on the Storm
Echt heel knap verwoord en ik ben het zo met je eens. Iedereen heeft recht op een goede traumaverwerking! Ja i.p.v symptomen bestrijden want daar zijn wij overlevers juist zelf al goed in. De Reis van traumaverwerking, met één been in het hier en nu en het andere been in toen en daar. Samen met een reisgids (therapeute) die lef en durf heeft. Emoties tegen komen/durven voelen waarvan ik het bestaan niet eens wist. En ook al lijkt er geen einde aan te komen en is het loodzwaar... het is de enige weg om een betere toekomst te krijgen. Ook al ben ik er nog niet, mijn Reis werpt vruchten af en ik geloof erin dat het nog meer vruchten zal afwerpen. ~ Erger dan toen kan het niet worden ~ Alles toegewenst wat je nodig hebt tijdens jouw Reis van verwerking! Dankjewel voor het delen, respect voor jou X
19-01-2017 21:31
19-01-2017 21:31
Piteke van der Meulen
Wat goed dat je hierover schrijft, je gaat er veel mensen mee helpen en jezelf
19-01-2017 20:59
19-01-2017 20:59
Encaustichris
Ik heb geen woorden voor het respect dat ik voor je heb.
19-01-2017 20:18
19-01-2017 20:18
Chantal
wauw wat een verhaal, en heel eerlijk zie ik een stuk van mezelf er in terug. Ik wilde net een blog gaan plaatsen over Ik en mijn burn-out. ik denk dat ik dat even bewaar hih. Erover schrijven kan een hele opluchting zijn. xxx
19-01-2017 20:05
19-01-2017 20:05
Daantje l
Tjonge...vreselijk heftig... Wat goed dat je erover schrijft!
19-01-2017 19:47
19-01-2017 19:47
Ingeborgenzwerm
Word er stil van, zoek naar woorden, lijkt alsof ik in de spiegel kijk.. Door wat ik lees, voel ik, weet ik dat wij lotgenoten zijn.. Volg je en op de juiste tijd wil ik steeds een stukje lezen en reageren als het lukt
19-01-2017 19:46
19-01-2017 19:46
Soberana
Goed dat je nu een afdoende behandeling krijgt.
19-01-2017 19:42
19-01-2017 19:42
Enschedekiektmee
Je kunt wel iemand voor zijn hoofd kijken , maar niet er in. Het is lastig om over een trauma heen te komen
19-01-2017 19:40
19-01-2017 19:40
Flòraidh
Dank je wel voor je openhartigheid. Ik heb je gehoord.
19-01-2017 19:40
19-01-2017 19:40
Rachel
Moedig dat je hierover durft te schrijven. Zoveel mensen die de pijn van het verleden wegdrukken en zeggen dat ze een knop in hun hoofd omzetten en er dan geen last van hebben. Zo werkt het dus niet. De pijn gaat niet weg. De weg die jij gaat is loodzwaar, maar wel goed. Ik geloof in je. Ik geloof dat jij eruit zult komen en dat uiteindelijk de pijn minder en draaglijk kan worden. Wat hulpverleners ook zeggen; jij mag trots op jezelf zijn dat je er doorheen durft te gaan.
19-01-2017 19:39
19-01-2017 19:39
Creatief met Gea
Wat fijn dat de trauma's wel aangepakt kunnen worden! Heel veel sterkte
19-01-2017 19:36
19-01-2017 19:36
Flying Eagle
Dit is absoluut 6 sterren waard! Helaas kan ik er maar 5 geven... ☺ Een diepgaand artikel over een belangrijk onderwerp.
19-01-2017 19:31
19-01-2017 19:31
Pandtine
Dat is heftig hoor
19-01-2017 19:19
19-01-2017 19:19
Sabrina van den Heuvel
Onderdrukken, wegduwen is idd het slechtste wat je kunt doen... En een plekje geven.... het gaat niet weg maar je kunt er dan wel op een andere manier naar kijken en mee omgaan....
19-01-2017 19:17
19-01-2017 19:17
Hpj Goossens
Heftig. Graag gelezen.
19-01-2017 19:03
19-01-2017 19:03