×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Wat is traumaverwerking?

Wat is traumaverwerking?


Traumaverwerking. Wat is dat nou eigenlijk? Wat is nou datgene, waarvan bijna heel GGZ-Nederland denkt dat je het maar beter niet kunt doen met ernstig (vaak in hun vroege jeugd) getraumatiseerde mensen met (complexe) ptss? Wat is dat, trauma's verwerken?

Net als de zin 'Het een plekje geven'. Ik vind dat zo'n loze zin. Alsof ik het ergens neer kan zetten en dan kan denken: nou, blijf daar maar lekker staan, maar val mij niet meer lastig, doei!!!!

Ik kwam erachter dat ik zelf niet eens wist wat traumaverwerking was. Wat het nou precies inhield. Ja, ik wilde dat alles weg was. Ik was zelf al ik weet niet hoe lang bezig met wegdrukken. Wegtoveren. Doen alsof het er niet is. Het grote toneelspel voor de buitenwereld: met mij is er niets aan de hand. Doen alsof ik niet was misbruikt door vreselijke sadisten. Ik wist niet dat dit een woord heeft: vermijding. En dat ik alles deed om maar niets te voelen en mijn gevoel uit te schakelen, dat deed ik ook al jaren. Ik wist lange tijd ook niet dat hier een woord voor was: dissociatie.

Omdat hulpverleners op mijn zestiende, zeventiende, en ook later, wisten dat ik ernstig getraumatiseerd was maar hier niets mee deden, kwam het niet in mij op dat ik traumatherapie nodig had toen ik weer eens vastliep. Kortom, alles bleef in stand. Ik geloofde zelf dat ik gek was en er iets grandioos mis met me was, want iedere keer werden er alleen maar pillen in me gestopt en werden de symptomen bestreden. Daar heb ik al het nodige over geschreven. Toen ik voor de zoveelste keer vastliep en in elkaar donderde wist ik dat ik de kern aan moest pakken: de trauma's en dus de ptss, complexe ptss. Ik kon niet geloven dat er iets anders was wat ervoor kon zorgen dat het verleden mij met rust zou laten dan alles wat ik zelf al had geprobeerd, meerdere malen bijna met de dood als gevolg. Door zaken als uithongering of pogingen tot suïcide.

Maar toen ik eindelijk een plek vond waar ze het aandurfden mijn trauma's te gaan behandelen, had ik dus zelf nog niet eens door wat ik aan het doen was. Ja ik kon feitelijk snappen dat er twee wetenschappelijk bewezen manieren waren (exposure en emdr) en dat men die tegenwoordig zelfs met elkaar combineert. Ik kon ook met mijn hoofd snappen dat er niet meer voor weglopen zou helpen, maar ik kon dat niet voelen. Ik bleef me maar voelen alsof ik dood zou gaan. Alsof ik het niet zou overleven. Alsof ik het niet zou kunnen. Alsof niemand mij zou kunnen helpen. Ook al zouden ze willen, ook met al mijn motivatie van de wereld. En daarom was ik zo bang. Ik ging snappen dat ik heel veel harnassen had. Dat ik heel veel ellende had meegemaakt, dat wist ik wel, maar ik ging het ook voelen. Ik wist dat ik het niet kon bevatten. Ik voelde ook dat ik het nooit kon gaan bevatten. Dat ik anders dood zou gaan. Ik had daar allemaal rampgedachtes over.

Traumaverwerking. In feite is het niet anders dan uitgesteld verdriet doorleven. Pijn doorstaan. Maar alleen kun je nu wel troost ontvangen, merken dat de pijn voorbij is, voelen dat je niet dood zult gaan, dat je niet dood bent gegaan. Dat je het aankunt. Als je iets blijft wegdrukken, zal het je bij iedere trigger blijven overspoelen. Soms is daar geen trigger voor nodig. Het zal komen en komen en komen. Omdat ik van sommige herinneringen zo erg weg wilde gaan zag en voelde ik alleen maar stukken, flitsen. Ondanks dat ik ook wel wist wat er daar was gebeurd, maar dat wilde ik liever ontkennen want het deed zoveel pijn. Bij exposure stel je jezelf bloot aan het trauma door erdoorheen te gaan. Bijvoorbeeld door met je ogen dicht, in tegenwoordige tijd, over het trauma te vertellen. Het te herbeleven met één been in het nu, je beseffend dat je naar de pijn toe kunt gaan, het aan kunt gaan en dat het ook weer weg zal gaan. Of in ieder geval minder zal worden. Maar dat het in ieder geval dan niet meer je constant te pas en te onpas lastig hoeft te vallen. Ja dat is eng. Dat klinkt ook heel eng. En heel veel psychologen denken dat ernstig getraumatiseerde mensen dit niet aankunnen. Hierdoor denken deze mensen dat zelf ook. Zij denken sowieso dat ze zwak en niets waard zijn, dus ze hebben iemand nodig die zegt dat ze het wel kunnen. Ik wel in ieder geval. Al die 'experts' die dus al die jaren zeiden dat ik het niet zou kunnen, zaten er naast. Hielpen me nog verder de put in.

Ik kan in een behandelruimte zitten en denken: no f*cking way. Not possible. Ever. Ik ga hier (het trauma dat op de planning staat) niet naartoe, alleen maar heel hard van weg. Maar, en dat weet ik inmiddels, het is niets anders dan vermijding. Ik heb het al overleefd. Door niet te vertellen, door niet erdoor te gaan, door het niet aan te gaan en door mijn angst in stand te houden op die manier, houd ik ook de ptss in stand en bevestig ik dat ik bang moet blijven. Niet alleen mijn hoofd, mijn hele lijf zal zich schrap blijven zetten voor deze gebeurtenissen. Voor alle gebeurtenissen, want er hangt vanalles samen. Mijn lijf en hoofd zullen dus blijven denken dat het nog toen is. Een behandelaar die hierin meegaat, helpt mij dus vermijden. Hoe harder ik weg wil rennen, hoe erger ik er dus naartoe moet.

Beseffen dat het vermijding is, is een eerste. Vertrouwen dus op jezelf, de behandeling en de behandelaar, dat zijn volgende stappen. Door het te doen, leer je je hoofd en je lijf namelijk voor het eerst iets anders dan dat het nog steeds op de "Er dreigt constant gevaar!! Zet je schrap!!" stand hoeft te staan. Dat het voorbij is. Dat het heel erg was. Dat je heel klein was. Dat het nooit had mogen gebeuren. Dat voelen. Dus onder ogen zien en voelen hoe machteloos en overgeleverd en vrij van schuld je was, geeft pas toegang tot de pijn en het verdriet van de pijn om het kind dat je was. Want dat voelde je allemaal niet toen je in die vermijding zat. En alleen maar herbelevingen en nachtmerries had. En alleen nog maar constant op de vlucht sloeg voor deze ellende. Toen was er nog geen rouwproces op gang, om dat kind dat zoveel onrecht werd aangedaan. Dat kapot werd gemaakt. En nog veel meer, wat je niet eens allemaal tegelijk kunt beseffen en voelen, omdat dit al teveel pijn doet.

En daar dan nog ontelbare keren om huilen. Om schreeuwen. Alles wat toen niet kon. Maar wel nodig was geweest. Dat ik mijn woede - eindelijk - op de juiste personen kan gaan leren richten in plaats van op mezelf. En dat kan gaan voelen. Dat is verwerking. Ik vind dat iedereen met ptss en complexe ptss hier recht op heeft. Ook al lijkt er soms geen einde aan te komen, ook al is het loodzwaar. Deze pijn onderdrukken, al dan niet met ladingen pillen, doet uiteindelijk nog veel meer pijn...




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties