De frustatie genaamd "ex"....


Ik ben weer eens druk aan het discussieren met mezelf in mijn hoofd...

Oorzaak: Weer eens een mail van ex-man (en dus de vader van mijn kinderen) met daarin meer tekst als noodzakelijk...

Gevolg: Ergernissen van mijn kant uit, waarom het niet mogelijk is een normale communicatie op gang te krijgen en verolgens boosheid (met name op mezelf) omdat het mij weer veel te lang bezig houd. Dan slaat de twijfel toe... ligt het dan toch aan mij? Moet ik het dan toch op een andere manier aanpakken? Heb ik dan toch zinnen gebruikt in mijn laatste mail die door hem op een verwijtende manier kunnen zijn opgepakt? Zou hij weer ruzie hebben met zijn vriendin? Dat hij dat weer eens op mij uitkuurt...

Moet ik nu wel of niet reageren op zijn lege en ongegronde beledigingen en verwijten? Als ik dat wel doe, geef ik hem weer voer om door te gaan in een eindeloze en vooral ook nutteloze discussie. Doe ik het niet keur ik voor mijn gevoel zijn onrechtvaardige gedrag goed...
Maar mijn ervaring uit het verleden heeft mij eigenlijk al geleerd dat hij toch niet veranderd en ik dan toch de "verstandige" moet zijn en niet in moet gaan op deze uitnodigingen tot het geven van (negatieve) aandacht.

En het meest vervelende is eigenlijk dat ik ook teleurgesteld ben.... 
Het leek er namelijk de voorgaande 2 mails op, dat het toch mogelijk was te communiceren op een "normale" manier. Ik was al voorzichtig met dit te zeggen, omdat het mij verbaasde. Maar dan is er toch dat eidele stukje hoop in mij en dat kleine naïve meisje wat toch wil geloven dat het zo kan zijn...

Gewoon, omwille van de kinderen... maar hij schijnt dat ergens niet te snappen.

Misschien houd het me daarom toch weer meer bezig als dat ik zelf wil.

Ik zie bij mensen om mij heen dat het wel moet kunnen, maar het lukt bij ons gewoon niet... Ik vind dit heel erg vreselijk en vooral ook jammer voor de kinderen, maar ik moet me erbij neerleggen dat het NOOIT zal veranderen.

Het lukt bij ons gewoon niet...