×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Pleegouders tegen wil en dank

Pleegouders tegen wil en dank


Henk en ik hoorden eens een kind schreeuwen in een bos. Het ging te keer…. niet normaal.

Het wilde vreten, ja, echt vreten, het had nooit genoeg, hoe die ouders ook hun best deden. De andere dag weer hetzelfde. Het was geen klein kind hoor, bijna groter dan de ouders.

“Heeeeee”, riep die weer: “waar blijft mijn vreten!!!!!”

En opeens hadden die ouders er genoeg van:” Je zoekt je eigen vreten maar, je komt er niet meer in bij ons”.

Wij zaten voor onze tent het verbaasd aan te horen allemaal. We zagen die ouders weggaan en… ze kwamen inderdaad niet meer terug.

Het kind zat nog een tijdje te roepen en ging toen maar eens zelf kijken wat er te eten viel.

We gingen praten met het kind en het vertelde: “het zijn volgens mij niet mijn eigen ouders, ik voel dat al mijn hele jeugd. Kijk nou eens, ze lijken helemaal niet op mij. Ze zijn wel goed voor me geweest hoor, maar je merkt het.”

“Zal ik je opgeven bij Spoorloos?” vroeg ik nog.

“Nee, onbegonnen werk en dan komt er iemand die met zo’n wattenstaafje inmijn bek gaat wroeten voor DNA, en dan? Dan moeten ze dat bij al mijn soortgenoten ook doen. Mijn echte ouders wilden kennelijk van me af en nu hoef ik hun ook niet meer.”

“Ik zal eens met je ouders praten.“ bood ik aan. Dat vond het kind goed.

Zo liepen wij door dat bos en zagen de ouders lekker in het zonnetje zitten. Moe van al dat eten aanslepen en van dat vele geschreeuw.

Voorzichtig zeiden we goedendag en na een beetje heen en weer gepraat vertelden wij dat hun kind dacht dat zij hun echte ouders niet waren.

“Nou, die gedachte is bij ons ook opgekomen. Op een dag kwamen we thuis, we waren maar heel even weggeweest, en het eerste wat we zagen waren eieren onder de boom, MIJN eieren, er lag er nog maar 1 in dat nest en dat heb ik uitgebroed, maar het kind zag er anders uit dan alle vorige kinderen en het vrat en vrat de oren van onze kop. Kijk maar, ziet u oren???”

Nee, eerlijk, ik zag geen oren!

“En nu moet hij echt leren om op zijn eigen poten te staan, wij zijn helemaal op, we hebben hem geleerd wat eetbaar is en wat niet, maar nu is het genoeg. Als hij het nu nog niet weet zal hij het nooit leren. En wij… wij rusten uit, worden weer sterk, want ja, volgend jaar willen we weer eigen kindjes. Maar wij wensen hem veel geluk”

“We zullen het doorgeven,” zei ik. Wat is eigenlijk uw naam?”

“Meneer en mevrouw den Ekster.”

We vertrokken, zochten het kind weer op en legden alles uit, hij begreep dat hij voortaan alleen verder moest, had al geoefend en het ging best. Daarna vertrok hij en we zagen hem nooit meer terug. We hoorden hem nog wel, het bedelen had hij niet afgeleerd, hij lustte zo graag een koekje. Als je goed luistert hoor je hem af en toe roepen, die snoepkous: “Koekoek koekoek!!!”

Annette




wakeupkitty
Geweldig verhaal weer 
18-09-2018 17:13
18-09-2018 17:13 • Reageer
Els Vergaerde
Prachtig geschreven, ik dacht gelijk aan een koekoeksjong ;)
25-06-2018 08:31
25-06-2018 08:31 • 1 reactie • Reageer
annette
Het was de enige keer in mijn leven dat ik een koekoek zag, je hoort hem wel.
25-06-2018 15:50
25-06-2018 15:50 • Reageer
Encaustichris
Heerlijk geschreven verhaal! Deze had ik vrij snel door ;-)
23-06-2018 19:24
23-06-2018 19:24 • 1 reactie • Reageer
annette
Je leert me kennen hé :-)
25-06-2018 15:50
25-06-2018 15:50 • Reageer
Marjolein
ik had vrij snel het vermoeden dat het om een vogel ging, hahaha.
22-06-2018 09:08
22-06-2018 09:08 • 1 reactie • Reageer
annette
Ik schrijf meestal over dieren, die zijn zo leuk.
25-06-2018 15:49
25-06-2018 15:49 • Reageer
Soberana
Origineel verhaal; ik dacht, evenals 1960-1980, aanvankelijk dat het om een mensenkind ging.😁
22-06-2018 05:45
22-06-2018 05:45 • 1 reactie • Reageer
annette
Nou, er zijn gezinnen ...... :-)
25-06-2018 15:49
25-06-2018 15:49 • 1 reactie • Reageer
1960-1980
Ik heb weer erg genoten van je verhaal. Dacht eerst dat het over een echt kind ging, haha 😃
21-06-2018 23:04
21-06-2018 23:04 • 1 reactie • Reageer
annette
Dat doen meer mensen, haha
25-06-2018 15:48
25-06-2018 15:48 • Reageer
Loes van Essen
Wat prachtig geschreven
21-06-2018 21:20
21-06-2018 21:20 • 1 reactie • Reageer
annette
Dank je wel.
25-06-2018 15:48
25-06-2018 15:48 • Reageer
Hans van Gemert
Dat heb je leuk geschreven!
21-06-2018 20:40
21-06-2018 20:40 • 1 reactie • Reageer
annette
Dank je wel.
25-06-2018 15:48
25-06-2018 15:48 • Reageer
Annemiek
Dat had ik al verwacht toen ik een klein stukje las. 😄😉 Leuk geschreven.
21-06-2018 20:22
21-06-2018 20:22 • 1 reactie • Reageer
annette
Haha, ja, het is herkenbaar
25-06-2018 15:47
25-06-2018 15:47 • Reageer
Schorelaar
Mooi verteld, ja zo kan het gaan
21-06-2018 19:59
21-06-2018 19:59 • 1 reactie • Reageer
annette
Het dierenleven is apart, toch gebeurt het bij mensen ook soms zo.
25-06-2018 15:47
25-06-2018 15:47 • Reageer