Licht in de mijn (vervolgverhaal fles)


Deel negen in mijn vervolgverhaal over de whisky #fles die wel een zeer interessante #mijn gevonden is. Inmiddels is dit verhaal al door medeschrijvers opgepakt en kun je vervolgstappen en andere routes lezen via: Het verhaal van Hans van Gemert  of van

 

Wil je vanaf deel een lezen, klik dan hier.

#schrijven ,#vervolgverhaal ,#aansluitverhaal ,#lamp , #stalagmieten , #stalactieten,   #Destilleren ,#Stoken , #licht , #Mine , 

 

Nu begint onze maag toch echt te knorren. Ook de alcohol is nog niet uitgewerkt en de damp van de Whisky maakt de staat waarin wij verkeren er niet beter op.
Misschien toch eens kijken of we achter een van de deuren ook iets te eten kunnen vinden.
Direct gaan we terug naar de grote hal. We weten beide niet goed meer terug te halen waar die tafels met eten vandaan kwamen.

In een poging om ons geheugen op te frissen lopen we naar de stalagmiet waar we achter zaten toen de horde mensen aan hun banket begon. Het hielp totaal niet. Voor ons gevoel is het nu ver in de avond, de ‘werktijd’ zit er op, dus de kans dat hier zometeen mensen komen is misschien wat kleiner.
We weten nog wel redelijk waar de groepen mensen heen zijn gegaan, dus wanneer we proberen die deuren niet te nemen, dan zouden we een redelijk aantal andere deuren gewoon uit kunnen proberen.

 

We lopen naar de wand tegenover onze stalagmiet, in die richting waren maar weinig mensen vertrokken. Wanneer we langs de deuren lopen, zien we dat deze in vorm, kleur en materiaal fors verschillen. Misschien dat dit aanwijzingen zijn naar wat er achter die deuren verborgen is. We lopen op een bruine deur af, een deur met zwaar deurbeslag. Beslag, de naam alleen al laat ons het water in de mond lopen. We hopen op een heerlijke inhoud.

Ook deze deur gaat zonder al te veel moeite open. De deur zelf is wat zwaarder maar hij beweegt. Wanneer we de deur op een kiertje hebben komt er al een streep licht de ruimte in. De zaal straalt en we zijn beide even overdonderd door de aanblik van het licht dat speelt met de vormen in deze enorme ruimte.

Gedwongen door honger draaien we ons uiteindelijk toch om. Het kost ons wat kracht maar uiteindelijk zijn we in staat de deur volledig te openen. We beschermen onze ogen tegen het felle licht dat ons nu vanuit de deur tegemoet komt. In een poging de bron van het licht te ontwijken en toch er achter te komen wat zich in deze ruimte bevindt, doen we allebei een grote stap naar voren. 

Het is alsof iedere ruimte die we betreden een nieuwe verrassing voor ons in petto heeft. Ook nu staan we met open mond te kijken naar het licht en de bron daarvan… Buiten zou het donker moeten zijn, de avond is echt al ingetreden, het gat in het dak van de grote zaal laat geen straaltje meer door.

We zien spiegels, niet een, niet twee maar meer dan honderd spiegels, ze vangen, bundelen, en sturen het licht door.


 Licht dat ontstaat door… Enig idee? Schrijven.... 

Mijn invulling zie je hier