×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
Deel 1 #metoo en andere pesterijen

Deel 1 #metoo en andere pesterijen


Na vijfentwintig min of meer boeiende blogs te hebben geschreven, weet ik dat ik met deze blog toch wel een taboe voor mijzelf doorbreek. Ik noem dit wel deel 1, maar ik weet nog niet of deel 2 er überhaupt komt. Toch noem ik het deel 1, als een soort van bemoediging, een soort van duwtje in de goede richting. Bah, ik hou niet zo van duwtjes in de goede richting.

Als klein kind was ik een dromer. Ik lette niet zo op, eigenlijk. Daardoor verdwaalde ik nogal eens, letterlijk en figuurlijk. Mijn vader was altijd depressief, en mijn moeder was erg ziek. Zij overleed aan borstkanker toen ik vijf was. Daardoor hadden wij eigenlijk jarenlang een hulp, oftewel een soort zuster die alles deed. Zij was er altijd, van acht tot vijf, en zorgde voor ons, samen met familie en buren. Veel van wat ik beleefde, nam ik waar van onder de keukentafel. Ik zat heel erg vaak onder de keukentafel of achter de bank. Dat waren veilige plekken.

Enfin, de lagere school was nou niet de meest prettige omgeving. Ik werd best wel gepest. Zodra de jongens uit de klas bijvoorbeeld een spin vonden, dan zaten ze me achterna op het schoolplein, omdat ik enorm overstuur raakte, en alles aan elkaar gilde. Dat vonden ze blijkbaar grappig. Ook werd ik wel aan het hek, wat langs de weg stond, vastgebonden, en ze dansten dan om me heen, als een soort indiaantjes. (Oh, dat woord mag niet meer tegenwoordig toch? Ik word kotsbeu van wat wel en niet mag! Als een collega vraagt wat voor koffie ik wil, mag ik dan nog wel zeggen: zwarte koffie? Of moet ik zeggen getinte koffie? Nou, ik dwaal af.) Als dan de bel ging dat school begon, kwam ik te laat binnen want ik kreeg mezelf niet meteen los, want ik zat vastgebonden.

Ik kom even tot de kern van de zaak. Werd ik gepest omdat ik dat toestond? Was ik zo naïef, om niet te zeggen dom? Wat had ik kunnen doen? En als ik er dan over voortborduur, waar ligt het aan dat een mens iets overkomt? Ik kan verscheidene redenen noemen. Het kan liggen aan mijn karakter, welke aangeboren is. Maar: wat is mijn karakter dan? Het wordt hierdoor wel ingewikkeld. Ik vind het wel interessant om te onderzoeken wat nu eigenlijk mijn karakter is. Of heeft het juist te maken met mijn persoonlijkheid? Wikipedia schrijft het volgende over karakter en persoonlijkheid: ‘Het verschil met ‘karakter’ is dat persoonlijkheid door opvoeding en omgeving beïnvloed wordt en pas vorm krijgt tijdens de adolescentie, terwijl karakter vaak meer als de biologische aanleg, de (aangeboren, vrij onveranderlijke) aard van die persoon wordt beschouwd’. In ieder geval, het zal allebei een rol hebben gespeeld in mijn vroege leven, en hoe de pesterijen zo lang voort konden duren. Mijn gedrag daarin, en hoe ik me uiteindelijk ontwikkelde, zal ongetwijfeld beïnvloed zijn door datgene dat me ‘overkwam’. Met schoolreisje raakte ik altijd zoek. Schoen kwijt, rits kapot, in de broek geplast, en ga zo maar door.

En ja, het is bekend dat ik behoorlijk verlegen was, en stilletjes: en daarvan denk ik dat het kwam door de gebeurtenissen thuis en de pesterijen op school. Alles overkwam mij dus een beetje, zeg maar. En alles zomaar laten gebeuren: heb je dan geen ruggengraat? Is er dan niet een moment dat een mens zegt: ja, maar ho es even? Nee, dat was bij mij niet het geval. Ik kwam eenvoudigweg niet op het idee om in opstand te komen.

Op de huishoudschool ben ik jarenlang getreiterd door een meisje van mijn eigen leeftijd. Ze was de baas over mij. Ze stal spullen uit mijn tas, en die mocht ik dan terugkopen van haar. Het is meerdere malen gebeurd dat ik mijn zakgeld moest gebruiken om bijvoorbeeld een schaar, of etui terug te kopen. Ze viel op zekere dag door de mand. Ik had een tijdschrift gekocht, met patronen erin om kleding te maken. Je kent ze misschien nog wel, de Knip of de Marion. Bladen die ik nodig had voor het maken van kleren, wat ik overigens het leukste vak vond op school. In ieder geval, om een lang verhaal kort te maken: ik moest tegelijkertijd een werkstuk maken over gezonde voeding en ik had pagina 2 eruit gescheurd omdat er verantwoorde margarine op stond: dit plaatje had ik uitgeknipt en opgeplakt in het werkstuk. Nadien werd het blad gestolen, en zo had ik bewijs in handen! Ik sprak uit, na zowat drie jaar, wat er al die tijd gebeurde onder de ogen van ouders en docenten: omdat ik onomstotelijk bewijs kon overleggen, omdat ik pagina 2 in handen had, welke miste uit het tijdschrift, durfde ik eigenlijk te spreken. Het meisje moest haar tas omkieperen, en ze bleek van meerdere klasgenoten gestolen te hebben. Ze werd direct van school gestuurd. De opluchting was groot voor mij, dat deze constante pesterij wegviel.

Voor wat betreft de pesterijen op de lagere school: jaren later, op een reünie van deze schoolperiode, heb ik mij uit kunnen spreken, en dat was voor mijzelf een enorme opluchting.

Nou, dit is wel voldoende voor deel 1. Geen idee wanneer ik verder ga. Wel weet ik dat ik er dwars doorheen moet. Misschien schrijf ik het allemaal wel op, en komt het nooit op Yoors. Is ook prima.

help

Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken.Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan.

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!




Ingrid Tips en meer
Ik herken eng veel. Dromen, verlegen, niet voor jezelf opkomen (toen!) Ik schreef ook blogs over pesten (op school en werkvloer meegemaakt). Doe waar je je goed bij voelt. Schrijven is een, plaatsen is twee.
19-03-2018 13:03
19-03-2018 13:03 • Reageer
Schorelaar
Lief eigenwijs portret, natuurlijk lag het niet aan jou. Maar door gebrek aan steun heeft het wel zo moeten lopen. In dat stukje herken ik ook situaties uit mijn jeugd, maar niet zonheftig als bij jou.Mooi dat je het op een reünie bespreekbaar kon maken.
18-03-2018 22:44
18-03-2018 22:44 • Reageer
1960-1980
Wat vreselijk dat je dit allemaal hebt moeten meemaken vroeger. Goed dat je je er op de reünie over hebt kunnen uitspreken en er nu over schrijft. Ik hoop dat het je helpt dit te verwerken.
07-03-2018 23:43
07-03-2018 23:43 • 1 reactie • Reageer
Eigenwijs Portret
Dankjewel! Dat lukt heel goed. Ik heb het idee, dat als ik alles eens opgeschreven heb, dat het dan klaar is ofzo. Ik voelde me niet gehoord, en ik merk nu al dat het iets teweeg brengt bij mij, en dan met name het gedeelte dat ik reactie krijg. Het heelt, en ik voel me gehoord.
08-03-2018 13:46
08-03-2018 13:46 • 1 reactie • Reageer