×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Herpakken: leven na een burn-out

Herpakken: leven na een burn-out


Soms moet ik me herpakken. Ik ben dan verdrietig, moe of boos. Ik maak van alles mee, en wil soms in mijn schulp. Ik hou van cocoonen, me terugtrekken en mijmeren over de zin en onzin van het leven. Ik merk, dat het schrijven me daarbij helpt, en uiteindelijk veel plezier geeft. Het kan best zo zijn, dat er een moment komt dat ik geen inspiratie meer heb. Dat alles is gezegd. Dat ik klaar ben met mijmeren. Weet je, mijn leven is eindelijk stabiel en rustig. Ik weet nog dat ik jaren geleden zo gewend was aan de spanning die er heerste in huis; in het ouderlijk gezin was van alles aan de hand. Toen dat wegviel, was er geen reden meer om op je qui-vive te zijn. Maar dat is gek! Al het onrustige stof daalde neer. Het heeft jaren geduurd om daar los van te komen.

Vele jaren later, toen ik honderd procent werd afgekeurd door een burn-out, kwam alles naar boven. Dit gebeurde door het gerinkel van glas. Het was vrij snel duidelijk dat ik het post traumatisch stress syndroom (PTSS) had. Na jaren van therapie, medicijnen en praatgroepen, kwam ik er achter dat het nu eenmaal zo was, en het enige dat k kon doen was me er aan overgeven. Ik was binnen drie maanden volledig afgekeurd. Ik kon nauwelijks praten, en was niet in staat om voor mijn kinderen te zorgen. Het was 2003, twee jaar na mijn scheiding. Mijn moeder zorgde in die tijd voor ons. Ik had als kind teveel gehoord en gezien, en het gerinkel van brekend glas op mijn werk bracht alles in gang. Ik moest me herpakken. Het was een lange weg, maar met intensieve therapie leerde ik autonoom te zijn aan mezelf. Trouw aan mezelf, en gelukkig met wat ik heb. Ik doe er toe.

Nu, jaren later, ben ik me bewust van de betrekkelijkheid van de gewone teleurstellingen om ons heen. Misschien is het wel ergens goed voor geweest. De winst is, dat ik heb geleerd mezelf te zijn, en te genieten van kleine dingen. Vogeltjes fotograferen, mijmeren, fantaseren en gek zijn op sprookjes: Misschien is het mijn manier om jus over mijn aardappel te gieten? Krenten toe te voegen aan mijn pap? Of ben ik gewoon snel tevreden? In ieder geval, ik weiger lamgeslagen in een hoek te kruipen als een dood vogeltje. Ik weet overigens wel heel goed, dat ik gevoelig blijf voor depressiviteit; zodra ik merk aan mezelf dat ik somber word, herpak ik mezelf en verzet mijn gedachten. Of dat nu is met een nieuwe hobby, een andere baan, of wat dan ook: het is me tot nog toe altijd gelukt om mijn koppie erbij te houden. Ook al moest dat soms met een pak op mijn donder, antidepressiva, zwemmen, yoga, of wat dan ook. Maar heel veel is er niet voor nodig om mij gelukkig te krijgen. Elke dag is een cadeau en duisternis is niets meer dan het ontbreken van licht.

help

Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken.Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan.

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!




Marjolein
je bent een sterkte vrouw!
04-03-2018 15:33
04-03-2018 15:33
Karin van der Straaten
zo werkt het helemaal ja en ook ik had een periode in mijn leven die zwaarder was dan wat dan ook had toen PTSS en moest door..na een volgende periode begon ik aan alternatieve cadeaux aan mijzelf om te helen leerder vrij weer spelen..tot anderhalf jaar geleden hier zoiets gebeurde als dat glasgerinkel van jou. 14 Maart begin ik met diepzeeduiken terug naar de oorsprong van de trauma 's.. dankbaar. Je bent goed op weg en t gaat je lukken ook, top
04-03-2018 11:55
04-03-2018 11:55
arcelinab
keep the spirit!
03-03-2018 23:04
03-03-2018 23:04