×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
Manisch depressief

Manisch depressief


Mijn vader was manisch depressief, ook wel een bipolaire stoornis genoemd. Rond zijn achttiende kreeg hij last van deze aandoening, en ook zijn moeder en broer waren hiermee belast.

Het leven van mijn vader was ronduit zwaar. Er waren nogal wat nare gebeurtenissen, die niet bevorderlijk waren voor zijn gestel. Door deze omstandigheden was hij niet in staat zijn kapperszaak te runnen, en hij moest alles uit handen geven door de ziekte. Toen zijn vrouw en zoon kwamen te overlijden in 1971, was er eigenlijk voor hem geen bestaanszin meer. Bestaat dat woord, bestaanszin? Ja, blijkbaar wel, want Word geeft er geen rood streepje onder. Ik vind het wel een mooi woord, eigenlijk. In ieder geval, mijn vader moest verder, met mijn andere broer en mij; wij hadden wel bestaanszin: wisten wij veel, we waren respectievelijk zes en vijf jaar oud.

Anderhalf jaar later hertrouwde mijn vader, en dit betekende eigenlijk voor ons de redding in ons bestaansrecht. Toch was mijn vader toen al meer dood dan levend. Het ziekteproces en overlijden van zijn vrouw was wel te behappen, maar de plotselinge dood van zijn achtjarige zoon was ondraaglijk voor hem, denk ik.

Veel gedoe met de huisarts, veel geknutsel met medicijnen. Gedoe met het UWV (ja, toen ook al), en natuurlijk tussendoor manisch depressief. In de zomer tweehonderd procent functioneren, met alle gevolgen van dien: rare aankopen doen, zoals meerdere racefietsen, auto’s aanschaffen, en dat alles om zich beter te voelen. Dit was als hij middenin een manie zat. Alle realiteitszin voorbij. Zijn nieuwe vrouw – mijn nieuwe moeder – kon direct naar de fietsenmaker om de aankoop te annuleren. Dat werd haar niet in dank afgenomen, en het bezorgde haar dan ook een pak slaag toen ze thuis kwam.

Het ziek-zijn van hem was een thema in het gezin. Het drukte altijd een stempel. In de winter lag mijn vader op bed, op zolder: hij had dan driedubbele kleding aan, en lag onder meerdere, dikke dekens, met een muts op en sokken aan. Hij was eigenlijk ernstig ziek. Hij heeft gedurende zijn leven – wat duurde tot zijn vijfenveertigste – meerdere pogingen gedaan om uit het leven te stappen.

Toen hij jong was, en thuis woonde, vond hij zijn moeder eens in de kelder; klungelend met een touw. ‘Mens, je kunt geeneens een goeie knoop leggen’. Hij redde zijn moeder van een zelfmoordpoging.

Hijzelf was niet te redden: hij was een klassiek en ernstig ‘geval’. De nieuwe huisarts echter, vond de dosering lithium zo laag, en zei in het voorjaar van 1985: ach, die dosering is zo laag, die kunt u wel stoppen. Dit was ook wel mijn vaders wens, medicijnloos door het leven gaan. Ook hij had natuurlijk last van de bijwerkingen. Maar goed, diezelfde zomer kwam het tot een climax. Er werd een duivenhok gebouwd achter het huis, en ondanks dat mijn vader goeie kennis had van bouw, funderingen en andere technische zaken, werd dit een groot fiasco. In het najaar werd het hok, dat bijna tot de dakgoot van onze woning kwam, met een bijl in elkaar geslagen. Hierna stortte mijn vader in, en liet de boel de boel. Hij kroop opnieuw onder de dekens, en ondertussen ruimde mijn moeder de boel op achter het huis. Dankzij haar had het gezin bestaansrecht en bestaanszin.

Als kind en puber functioneerde ik redelijk. Ik was echter altijd gespannen als ik naar huis fietste vanuit school. Hoe zal het zijn? Hoe is de sfeer? Die sfeer was allesbepalend. Ik ging regelmatig door naar mijn kamer, om zogenaamd huiswerk te maken. Vriendinnen bracht ik niet mee. Ik wist niet goed hoe ik dat in goede banen moest leiden, dus ik koos voor de veilige weg. Als er al sprake was van veilig.

Met mijn vader ging het ondertussen bergafwaarts, nadat de lithium was gestopt. In november werd hij opgenomen op een psychiatrische afdeling van een regulier ziekenhuis. Hier pleegde hij zelfmoord op 4 december 1985. Op dezelfde wijze als zijn moeder probeerde. Alleen, hij wist wél hoe je een goeie knoop moest maken.

Ik was boos, zo boos. Het is zo dubbel. Het is zo laf om eruit te stappen, maar tegelijkertijd het moedigste dat ik me kan bedenken. Het overlijden van mijn vader is denk ik het meest traumatische geweest dat me ooit is overkomen. Het verlies van moeder en broer was ook verschrikkelijk, maar ik was toen vijf, en als kind ben je ongelooflijk flexibel in het oppakken van je dagelijkse leven. Buitenspelen, vriendinnetjes, school, alles draaide door. Maar toen mijn vader stierf, stond mijn wereld stil voor lange tijd. Gelukkig ontdekte ik na een jaar of drie opnieuw mijn bestaanszin: deze blog is een ode aan mijn vader, maar vooral aan mijn bonusmoeder. Zij heeft mijn leven bestaanszin gegeven.

Een ander voorbeeld

Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken.Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan.

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!




Soberana
Wat heb jij een heftige jeugd gehad. Ik weet niet of er ooit onderzoek is gedaan naar de invloed van de factor 'klimaat' op dit ziektebeeld, maar ik ben ervan overtuigd dat het op zijn minst een trigger moet zijn. Ik lees en hoor er nl regelmatig over in berichten uit NL, terwijl ik irl niemand ken die het heeft, of een familielid, vriend of kennis heeft die eraan lijdt.
05-03-2018 13:56
05-03-2018 13:56 • 1 reactie • Reageer
Eigenwijs Portret
Ik zou dat eerlijk gezegd niet weten of dat klimaat gerelateerd is. En heftig was het zeker, dat klopt.
11-03-2018 15:44
11-03-2018 15:44 • Reageer
Schorelaar
Wat een heftige zware jeugd. Altijd spanning. Psychiatrische ziektes maken dat je je leven door komt, van leven is niet altijd sprake. Lief hoe je eindigt met de ode aan.
24-02-2018 08:38
24-02-2018 08:38 • Reageer
Karin van der Straaten
oh gloeiende gloeiend, wat een jeugd en wat een angsten in je onderbewuste overlevingsgedrag Zelf leefde ik 4 jaar met iemand die dit mankeerde en ernaast heel veel meer...maar snap dus echt helemaal wat jij hebt moeten ervaren Niet te filmen zeg..kon je hier later iets voor jezelf aan doen? om je weer totaal veilig in en met jezelf te gaan voelen en respect voor de moeder die jullie verder groot heeft gebracht
22-02-2018 18:14
22-02-2018 18:14 • 1 reactie • Reageer
Eigenwijs Portret
Ja heb vele jaren therapie gehad. Ook door een scheiding e.d. kon ik het allemaal niet meer bolwerken. Het ben er enorm dankbaar voor hoe de therapeuten omgingen met onze groep vrouwen: enorm veel geduld, enorm veel wijsheid en verstandige woorden en keuzes kregen we van ze mee. Ik was nooit zover gekomen zonder professionele hulp.
22-02-2018 20:54
22-02-2018 20:54 • 1 reactie • Reageer
Marjolein
jeetje, wat een ongelofelijk heftige start heb jij in het leven gehad!
22-02-2018 12:42
22-02-2018 12:42 • 1 reactie • Reageer
Eigenwijs Portret
Ja dat klopt eigenlijk wel...
22-02-2018 20:50
22-02-2018 20:50 • Reageer
Hans van Gemert
Een erg heftig verhaal!
22-02-2018 10:22
22-02-2018 10:22 • 1 reactie • Reageer
Eigenwijs Portret
Ja , nu jaren later realiseer ik me dat pas.
22-02-2018 20:49
22-02-2018 20:49 • Reageer
Patrick van der Vegt
Heftig en moedig dat je dat wilt delen. Depressief zijn is geen pretje, het is iets waar je niet om gevraagd hebt, maar wel zomaar kunt krijgen. Het is zeker dubbel zoals je schrijft. Alles en iedereen lijdt eronder. Ik hoop dat je binnen je bestaansrecht ook rust hebt kunnen vinden met de keuze van je vader (als je al over een keuze kunt praten).
22-02-2018 10:12
22-02-2018 10:12 • 1 reactie • Reageer
Eigenwijs Portret
Dankjewel Patrick. Dat zeg je heel goed.
22-02-2018 20:49
22-02-2018 20:49 • Reageer
Eilish
Wat een heftig verhaal... En knap van je dat je het wil delen. Gelukkig heb je jouw bestaanszin weer gevonden! Veel sterkte nog hiermee.
22-02-2018 09:17
22-02-2018 09:17 • 1 reactie • Reageer
Eigenwijs Portret
Dankjewel! Komt goed! Ik ben op Wordpress begonnen met schrijven en ik merk dat het helend werkt.
22-02-2018 20:47
22-02-2018 20:47 • Reageer