×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
Neem maar een appel en ga een stuk fietsen - Autisme

Neem maar een appel en ga een stuk fietsen - Autisme


Momenteel denk ik al geruime tijd na over de zin of onzin van autisme. Ik weet niet precies hoe het zit. Wel weet ik, dat ik een jaar of veertig geleden dromerig was, en ik bezat niet de kunst van het plannen en relativeren. Ik vergat van alles, en was niet bepaald een helder licht. Als ik toen getest was, was er ongetwijfeld één of andere afkorting op mijn voorhoofd geplakt. ADD, of PDD-nos bijvoorbeeld. 

Doordat ik in de gehandicaptenzorg werk, weet ik toevallig een beetje wat de diverse begrippen inhouden. Ook is één van mijn dochters destijds getest. Zonder in te gaan op de uitslag, geloof ik wel  dat er iets waar is van de begrippen binnen het autisme. Maar we slaan her en der ook een beetje door. Wanneer lijdt een mens aan zijn of haar autisme? En wanneer is het slechts een manier om de kop in het zand te kunnen steken, om het leven in al haar facetten niet aan te hoeven gaan?

Ik vind het van de zotte, om een kind wat graag buiten speelt en veel energie heeft, een pilletje te geven, zodat het beter past in de maatschappij van nu: lekker makkelijk. Of geef haar of hem een mobieltje, zodat de ouders ook even rust hebben. Want we zijn zo moe. Moe van de vele keuzes, moe van de vele prikkels.

In de jaren zeventig had de tv drie zenders en dat was ruim voldoende. De enige manieren van contact met de mensen om ons heen was op bezoek gaan, brieven schrijven of opbellen. Verder werden we niet overspoeld met tientallen verschillende opleidingen, nee, de keuze was redelijk simpel. Het leven was vol genoeg. Op vrijdagavond keken we allemaal hetzelfde programma, met een bakje chips en cola. Je keek eens per week Toppop, en op zondag gingen we naar de kerk. We hadden een krantenwijk, en kregen jarenlang dezelfde hoeveelheid zakgeld. Klaar was het.

Oh, ik ben er van overtuigd dat een deel van de diagnoses die worden gesteld terecht zijn; met name de aandoening Klassiek Autisme zorgt voor veel leed en worstelingen. En velen zijn daadwerkelijk gebaat bij medicijnen. Dus daar wil ik niets  schokkends over zeggen.  Wel vraag ik me af waar de grens is. Wanneer is een kind gewoon energiek en speels? En wanneer heeft een kind daadwerkelijk last van autisme of ADHD? Nee, een diagnose kan soms juist zorgen voor erkenning en herkenning, zodat er handvatten kunnen worden aangeboden om te zoeken naar kwaliteit van leven.

En toch was het vroeger best oké. En als één van mijn broertjes druk was? Neem maar een appel en ga een stuk fietsen!

help

Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken.Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan.

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!




LavieMamsElle
Mooi artikel. Ik geloof er sterk in dat onze maatschappij te veeleisend is. Kinderen mogen geen kind meer zijn. Lekker ravotten buiten. Alles moet nu precies prestatiegericht zijn. Mijn beide kinderen hebben autisme. Ze zijn niet eens geweldig, niet stilzittend of wat dan ook. Ze kruipen in hun schulp, hebben het erg moeilijk met sociale contacten en zien de wereld echt een beetje anders. Ze nemen hiervoor geen medicatie omdat ik er van overtuigd ben dat we met de nodige structuur en regels al heel ver geraken.  Toch overleefden beiden niet in het reguliere onderwijs ondanks hun goede punten. Op dat vlak is er nog heel veel werk. Maar mijn kinderen zijn terug gelukkig en houden ervan ook gewoon eens te gaan wandelen in een bos...
05-04-2018 19:48
05-04-2018 19:48 • 1 reactie • Reageer
Eigenwijs Portret
Pittig hoor. Dat moet erg zwaar voor jullie zijn. Het moeilijke aan autisme is vind ik, dat het er bij elk mens weer anders uitziet: karakter en persoonlijkheid speelt ook mee in hoe diegene ermee om gaat. Ook de 'hoeveelheid' aan autisme je hebt kan verschillend zijn. Zo heeft mijn dochter PDD-nos, en zou daardoor eigenlijk op sociaal vlak het iets moeilijker kunnen hebben in het maken van contacten. Maar dat is bij haar juist niet het geval; ze maakt heel makkelijk contact. Sterker nog, iets té makkelijk als je het mij vraagt. Maar op het gebied van planning en tijdsbesef komt ze vaak in de knel. Moeilijk hoor. Veel sterkte gewenst LavieMamsElle!
05-04-2018 20:54
05-04-2018 20:54 • 1 reactie • Reageer
1960-1980
Vroeger waren er dezelfde problemen, maar vond men bijvoorbeeld kinderen met ADHD lastig en vervelend en kinderen met dyslexie dom. Deze kinderen hadden daardoor veel problemen in het onderwijs. Door goed onderzoek en goede hulp kunnen deze kinderen geholpen worden, worden ze op waarde geschat en kunnen ze hun school redelijk doorlopen en een plek in de maatschappij krijgen die bij hun mogelijkheden past. Ik werk met kinderen met ADHD en dyslexie en merk hoeveel onbegrip er is voordat kinderen goed onderzocht zijn. Natuurlijk zou iedereen ook zonder diagnose geaccepteerd moeten worden en de hulp moeten krijgen, die hij nodig heeft, maar helaas zit de maatschappij niet zo in elkaar. Verder worden er tegenwoordig meer eisen aan kinderen gesteld dan vroeger. Maar deze kinderen hebben vaak een gemiddelde intelligentie, dus zouden hier zonder hun handicap geen last van moeten hebben.
10-03-2018 21:26
10-03-2018 21:26 • 1 reactie • Reageer
Eigenwijs Portret
Ja precies! Je omschrijft het heel mooi! Vooral het deel dat er nu meer eisen worden gesteld aan kinderen: absurd toch eigenlijk, dat door alle veranderingen en moderniseringen we het onze eigen pupillen zo moeilijk maken.
10-03-2018 22:48
10-03-2018 22:48 • Reageer
Marjolein
voor een deel heb je absoluut gelijk. Een kind wordt getest als hij er last van heeft, of als hij niet meer functioneert in de wereld om hem heen. Mijn dochter is zeer hooggevoelig en heeft nu een aan autisme verwant stickertje opgeplakt gekregen. Ik sta daar wel achter omdat de psychologen haar hooggevoeligheid erkennen, maar dat is geen officiele diagnose. Ik weet zeker dat, als ik vroeger getest was, ik ook wel iets autistisch gehad had. Ik was dodelijk verlegen en juist heel erg aan het plannen, heel precies op de klok, tot op de minuut nauwkeurig. Ik had er in het dagelijks leven alleen niet heel veel last van en toen werd dat ook nog niet gedaan.
10-03-2018 20:12
10-03-2018 20:12 • 1 reactie • Reageer
Eigenwijs Portret
Dankjewel voor je reactie. Het is een moeilijke materie, en soms een grijs gebied. Maar je zegt: voor een deel. Lees je iets waar je een andere ervaring in hebt? Ik ben wel benieuwd, eigenlijk. Ik ben niet alleswetend. Gelukkig niet. Maar ik wil juist graag leren van anderen.
10-03-2018 20:51
10-03-2018 20:51 • 1 reactie • Reageer