Lift


Met klamme handjes en een overhoop liggende maag, drukte ik op de liftknop. Het zou vast beter gaan als ik er eenmaal was, dan zouden de zenuwen wel minderen.

Mijn moeder was er al jaren van overtuigd dat ik kon zingen, zelf had ik twijfels. Een deuntje neuriën in de auto, een liedje zingen op een familiefeest, met een bandje optreden op het huwelijk van mijn vriend Joran… Het was niets vergeleken met wat ik nu ging doen. Een talentenshow, uitgezonden op de nationale televisie, hoe haalde ze het in haar hoofd me in te schrijven! De lift was het enige wat me nog scheidde van het podium waar ik binnen een kwartier moest op staan.

De lift was er, die twee minuten leken al een eeuw. De deur ging open en ik zag…George! Lieve help, van alle mensen uitgerekend hém tegenkomen op een dag als vandaag, op een moment als nu. Ongemerkt veegde ik mijn handen af aan mijn broek.

George straalde rust uit, alsof hij het allemaal al achter de rug had. Misschien was hij het allemaal vergeten. Neen, dat kon eigenlijk niet. Nu niet aan denken, snel naar boven maar.

Met een schok kwam de lift tot stilstand. O nee, dat ook nog. George schrok op uit zijn gedachten, hij had niet eens gemerkt dat er iemand naast hem stond.

“Footloose!” flapte George eruit, voor hij zich kon bedwingen. “Dat ga ik zingen.” Ik keek hem aan en antwoordde: “Nogal toepasselijk, vind je niet?”

In gedachten ging ik onmiddellijk terug naar dat ene jaar. Het was eindejaarsbal en Alexandra wou met me gaan! Het populairste meisje van de school had ja gezegd. George had geknikt, dat was zijn taak als beste vriend. “Goed voor je,” had hij gemompeld. De weken nadien waren hectisch, een kostuum zoeken, zelfs als man, was een heel gedoe geweest. Het was natuurlijk voor Alexandra en dat maakte alles goed. In mijn hoofd had ik de avond al helemaal gepland: het zou onvergetelijk worden. Ja…dat werd het ook.

“Het spijt me,” zei George opeens. Nu de lift stilstond, was er tijd. Ik keek George aan, benieuwd wat er ging komen. “Ik had niet eens interesse in Alexandra…tot jij met haar naar het bal zou gaan. Ik kon het gewoon niet verdragen want…ik had geen date. Dat was voor een populaire jongen als ik ondenkbaar. Het hoorde zo: populaire jongen gaat met populair meisje.” Hij pulkte zenuwachtig aan zijn trui.

“O ja?” antwoordde ik. “Was het dan ook onderdeel van het plan dat ik jullie op de toiletten zou betrappen?”

George keek beschaamd, godzijdank. Hij had toch nog iets van waardigheid in zich. “Neen, natuurlijk niet. Het was… Het ging niet. Op het moment dat het allemaal moest gebeuren was ik zo nerveus dat ik blokkeerde. Nadat jij was weggelopen, had Alexandra zich los gemaakt en de deur in mijn gezicht gesmeten. Mijn verdiende loon, denk ik.”

De lift besloot terug in beweging te schieten. Dat mocht ook wel, want binnen vijf minuten, moest ik er staan. Vreemd, de spanning was al behoorlijk gezakt.

Ik stapte de lift uit en draaide me naar George: “Het was ook je verdiende loon en dat wist Alexandra ook. Ze is hier trouwens, we zijn al jaren getrouwd. Kom gerust gedag zeggen, als je klaar met optreden bent.”