Macy Horner - 14

Macy Horner - 14


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Niet veel later zitten we met een aantal eerstejaars naast het meer van het zonnetje te genieten. Aan de rechterkant van mij zit Shanon wat met een bloemetje te spelen, terwijl links van mij Milan in het spreukenboek aan het bladeren is. Ik kijk over het stille meer naar het Verboden Bos. 'Waarom zou dat bos verboden zijn?' Maar voordat ik daar verder over kan nadenken worden mijn gedachten onderbroken. Shanon duwt me omver terwijl ze zelf in het gras gaat liggen.

"Wat ben je stil. Weet je misschien nog iets leuks te vertellen?" Ze kijkt me vragend aan. Ik haal mijn schouders op.

"Want vind jij van onze leraren?"

"Ik vraag of je nog wat leuks te vertellen hebt, begin je over de leraren." Ze rolt met haar ogen. "Ik vind die Geersen van Bezweringen maar niks, hij is zo streng en saai!" Ze trekt een vies gezicht alsof ze het over een mestkever heeft, terwijl ze over hem praat. "En jij, Milan? Ben je al druk aan het oefenen?" Milan kijkt half op.

"Ja, beter nu dan straks vlak van te voren." Hij kijkt weer naar zijn boek, maar bedenkt zich blijkbaar en kijkt ons aan. "Als ik jullie was zou ik nu even oefenen, want morgen hebben we voor de pauze alweer Kruidenkunde." Hij trekt daarbij zijn wenkbrauwen op, alsof hij zich afvraagt waarom wij in hemelsnaam nu al afhaken op het huiswerk. 'Hij heeft gelijk, misschien moeten we nu maar oefenen.' Ik kijk Shanon aan, maar voordat ik wat kan zeggen komt ze zelf al in beweging.

"Ja ja, ik kom al overeind." Milan kijkt ons afwachtend aan terwijl hij zijn boek dichtslaat.

"Laten we oefenen op een madeliefje." Ik wijs naar een groepje bloempjes vlak voor ons in het gras.

"Prima." Shanon haalt haar toverstok tevoorschijn. Ze wijst op een klein bloempje wat er net wat buiten staat terwijl ze de spreuk zegt. "Engorgio!" Even trilt het madeliefje, maar verder gebeurt er niks.

"Je moet je meer concentreren, je moet weten wat je wil. Anders werkt het niet." Milan pakt zijn boek weer op en stopt hem in zijn tas. "Zal ik het eens proberen?" Hij neemt zijn toverstok en kijkt geconcentreerd naar een half uitgeklapt madeliefde. "Engorgio!" Het madeliefje vouwt langzaam één blaadje open, gevolgd door een tweede blaadje. Dan stopt hij.

"Goed gedaan! Nu ik. Engorgio!" Met een zelfverzekerde stem spreek ik de spreuk uit. Het madeliefje trilt even, groeit een heel klein stukje maar stopt dan weer.

"Engorgio!" Shanon wijst wat wild naar de madeliefjes voor haar terwijl ze de spreuk zegt. Gespannen blijft ze kijken, maar in plaats van een madeliefje wat gaat groeien, groeit de schooltas van Lieke. We kijken verbaast naar de schooltas die groter en groter wordt. "Hoe stop ik de spreuk ook al weer?" Shanon kijkt enigszins angstig naar de tas op hondenformaat.

"Gewoon je toverstok laten zakken, dan stopt hij vanzelf." Milan kijkt - net als ik - ongelovig naar de tas. Shanon laat haar hand snel zakken. Gelukkig stopt de tas inderdaad met groeien.

"Wat hebben jullie uitgespookt met mijn tas?" Lieke kijkt ons verontwaardigd aan. "Maak hem ook maar weer klein, want ik ga echt niet de hele dag met zo'n grote tas rondlopen!" Shanon kijkt haar half lachend aan.

"Ik heb geen flauw idee hoe ik dat voor elkaar moet krijgen. Ik denk dat je dan toch naar professor Blijmer moet gaat. Hij heeft tenminste gezegd dat wij deze spreuk moesten oefenen."

"Aap die je er bent!" Lieke kan niet echt om haar tas lachen. Ze stopt haar schoolboeken in haar veel te grote tas en staat op." Gaan jullie mee, Rachel en Lucy? Ik ga naar professor Blijmer en daarna naar de Grote Zaal, we gaan toch bijna lunchen." Lieke staat even ongeduldig te wachten tot Rachel en Lucy zijn opgestaan, waarna ze gedrieën richting de kassen lopen. Shanon draait zich lachend naar ons om.

"Wat zit je me nou aan te kijken, ik kon er toch niks aan doen?"

"Maar je had wel wat aardiger kunnen doen tegen Lieke. Je zag dat ze het niet leuk vond, dan moet je niet blijven lachen. Je had op zijn minst sorry kunnen zeggen." Ik kijk haar met opgetrokken wenkbrauwen aan. "Dat zou jij ook niet leuk vinden, toch?"

"Ach, het kan iedereen gebeuren. Zeg, zullen we gewoon verder gaan met de spreuk? Jij moet hem ook nog kunnen." Shanon wisselt behendig van onderwerp maar ik laat het maar zo. 'Het heeft toch geen zin om er tegenin te gaan.' Ik ga wat verzitten zodat ik goed zit. Deze keer ga ik het niet op de madeliefjes proberen, maar op een steen die naast mij ligt.

"Engorgio!" Ik wijs op de steen en wacht met ingehouden adem af. De steen begint langzaam te groeien. Hij is al twee keer zo groot als zijn oorspronkelijke grootte, maar dan stopt hij. Ik raap de steen op en gooi hem met een boog in het meer.

Milan kijkt geschrokken op als hij de plons hoor. Glimlachend kijk ik hem aan.

"Sorry, dat was ik. O, wil jij de spreuk niet nog een keertje oefenen?" Ik kijk hem vragend aan.

"Prima, al kende ik hem in de les al bijna." Milan draait zich half om, strekt zijn arm uit en pakt een klein rond steentje. "Engorgio!" Milan wijst rustig op de steen, die meteen begint te groeien. Wanneer hij de grootte van een klein rotsblok heeft bereikt laat hij zijn arm zakken en stopt de steen weer met groeien. "Zo moet dat." Een trotse glimlach kan hij nauwelijks onderdrukken.

"Nu ik weer, ik wil het ook kunnen!" Met een klein pruillipje kijk ik Milan aan. 'Waarom kunnen zij hem al?' Ik probeer zo rustig mogelijk te blijven, maar in mijn hoofd is het een chaos. 'Zij kunnen hem al, jij niet. Jij kan niet toveren.' Ik probeer het stemmetje te negeren, door me goed te op een gelig steentje naast me te concentreren. "Engorgio!" Zo rustig mogelijk wijs ik naar het steentje, maar er gebeurt niks.

 “Misschien moet je iets sneller wijzen, anders heb je de spreuk al lang gezegd voordat je op de steen wijst.” Milan kijkt me behulpzaam aan. Ik knik en wil het nog een keer proberen.

“Engorgio!” Nu wijs ik krachtig op het steentje naast me. Ik had het niet verwacht, maar het steentje begint inderdaad te groeien. Ik kijk geconcentreerd naar het steentje wat groeit. Hij wordt groter en groter. ‘Kijken of je hem net zo groot kunt krijgen als die van Milan.’ Ik geef het stemmetje de ruimte, ik wil de spreuk ook kunnen. Het lijkt wel alsof de steen expres heel langzaam groeit. ‘Blijf alsjeblieft groeien!’ denk ik. Dan, uiteindelijk is de steen net zo groot als die van Milan. ‘Nog even.’ Niet veel later laat ik mijn arm zakken en de steen stopt met groeien. ‘Het is me gelukt!’ Opgelucht haal ik adem.

“Nu ben ik weer aan de beurt, ik wil ook een grote steen.” Shanon kijkt me lachend aan. “Misschien kunnen we hier voortaan zitten, op onze eigen stenen.” Ze gaat met haar handen door het gras, op zoek naar een mooie steen. “Maar dan moeten we natuurlijk wel een fijne steen hebben, anders zit het niet lekker.” Milan kijkt me aan met een wat-heeft-zij blik, die ik antwoord met een klein glimlachje.

“Ik heb er eentje!” Shanon kijkt ons lachend aan. “Wat? Ik wil ook een eigen steen, maar hij moet wel mooi zijn.” Ze legt een steen met een roodachtige gloed erover voor zich neer. “Engorgio!” Ze wijst op de steen, die meteen begint te groeien. Hij wordt groter en groter, tot hij net zo groot is als mijn steen. Maar hij blijft groeien.

“Nou Milan, je steen wordt ingehaald door haar.” Ik kijk naar de steen van Shanon die maar blijft groeien. Als hij bijna twee keer zo groot is als die van Milan, laat Shanon haar stok zakken.

“Zo vind ik hem wel groot genoeg.” Ze draait zich lachend om en gaat tegen de steen zitten. “Ik heb een goeie steen gekozen, hij zit wel lekker.” 





Beoordeel

Reviews en Reacties:

4.7 / 5 (3 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Heel goed geschreven maar ik vermoed dat met dat toveren en stenen doen groeien dat er nog wel iets verkeerds zal lopen. Weer graag gelezen.:-)
| 16:45 |
Dank je wel :) En wie weet... ;) Het echt leren toveren zal uiteindelijk wel minder worden, in ieder geval :)
| 20:54 |
oké, ben benieuwd :-)
| 21:24 |
Mooi geschreven ook
| 17:30 |
Dank je wel!
| 18:33 |
Nou, de spreuk engorgio zit er nu in elk geval goed in. Weer leuk geschreven!
| 16:46 |
Hihi ja, inderdaad! Als het goed is komen er nu niet al te veel spreuken meer aan, is natuurlijk niet het meest spannende om te lezen ;)
| 18:33 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen