×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
Ook met reuma gaat je leven door.

Ook met reuma gaat je leven door.


Het is al weer bijna twee jaar terug dat ik dit boekje geschreven heb een actie van het reumafonds om een boekje open te doen en mensen een kijkje te laten nemen in het leven van iemand met een ongeneselijke ziekte. Want dat is het je komt er nooit meer van af en wat stuk is wordt niet meer heel.Ik heb Reumatoïde artritis en heb ook een boekje open gedaan
Hier onder mijn verhaal.Of op de site van het reumafonds

11951226 968888429840729 6595469547406496189 n


Img 0181
30 JAAR EN REUMA

30 jaar was ik toen ik te horen kreeg dat ik reumatoïde artritis (RA)had 
Op dat moment stort je wereld letterlijk en figuurlijk ineen. Hoe moet het nu verder met 3 kleine kinderen in de leeftijd van 4-5 en 7 jaar. Ze hebben je zo hardt nodig als moeder zijnde, maar nu was het andersom. Ik had hun nodig om me te helpen op te staan om me te helpen met douchen en aan te kleden. Dit was niet mijn toekomst beeld van een gelukkig gezinnetje, dit was meer een hel waar in we beland waren. Want ook al leed ik de pijnen en de moeheid en de koortsaanvallen ook zij waren slachtoffer van mijn ziekte geworden. 
Het ergste van alles vond ik dat ik afscheid moest nemen van een lichaam dat niet meer deed wat ik wilde. Van een lichaam dat veranderde door de ontstekingen die het steeds kreeg. Vooral mijn handen hebben het zwaar te verduren gehad en nog.Maar ik heb geleerd niet meer na de dingen te kijken die ik niet meer kan maar wat ik nog wel kan en dat bleek toch nog genoeg te zijn. Het was vooral de eerste jaren moeilijk maar je leert het te accepteren en je grenzen te verleggen. Van een bezig bijtje was ik in eens een slome slak geworden en alle dingen die ik daarvoor met gemak deed koste me nu heel veel inspanning en pijn. Weg hobby's zoals breien ,haken, borduren, en achter de naaimachine zitten. Het werd een tijd van veel slapen op de bank liggen ,lezen en tv kijken. Ook het huishouden ging mondjes maat en de kinderen moesten al op jonge leeftijd mee helpen. 
Dus het werd een slikken van medicijn zus en medicijn zo en bijna niets leek te helpen. Het enigste middel wat bij mij goed werkte was prednison een paarde middel maar wel met heel veel bijwerkingen. Maar ach dat neem je op de koop toe want je wilt weer de vrouw en moeder zijn die je daarvoor ook was dus sla je geen acht op al die rottige bijwerkingen.

HOEVEEL KAN EEN MENS VERDUREN

Inmiddels zijn er 14 jaar verstreken waarin ik vele ups en downs heb gehad met reuma. Op mijn 44ste kwam de dag dat mijn wereld voor een tweede keer ineen stortte. Hoeveel pech kan een mens hebben. Nou heel veel pech kan ik je zeggen. 
Het vervelende van RA is dat je altijd moe bent ,je spieren ,je gewrichten en je bindweefsel zeer doen en dat je constant ontstekingen hebt . 
In deze periode had ik heel veel last en ook last van bloedarmoede maar zo erg dat het niet goed was dus werd ik door de reumatoloog door gestuurd naar de internist. Om een lang verhaal kort te maken. Na een aantal dagen in het ziekenhuis te hebben gelegen en vele testen te hebben ondergaan bleek ik nierkanker ,baarmoeder en eierstok kanker te hebben. Als dat je verteld wordt dan begrijp je dat mijn wereld en die van mijn man en kinderen compleet weer in een stortte. 
Maar een mens kan ook veel geluk hebben want de nierkanker was dan wel zo groot als een voetbal ,maar hij was netjes ingekapseld en dat was mijn geluk. Want nierkanker is altijd kwaadaardig. De baarmoeder en eierstok kanker was wel goedaardig. En in 1 operatie hebben ze alles zorgvuldig verwijderd, waardoor ik dus op 44 jarige leeftijd al in de overgang kwam. 
Ik wil hier mee zeggen doordat ik dus RA heb gooide ik alles op mijn reuma en door toeval kwamen ze er dus achter. 
Nadat ik dit dus ook mee maakte is er een tijd geweest dat ik totaal nergens geen zin en fut meer in had. Ik ben eigenlijk geen mens die bij de pakken neer gaat zitten en heb mezelf dus voor de zoveelste keer die beroemde schop onder mijn kont gegeven. En ben ondanks de pijn en stramheid in mijn handen een hobby gaan zoeken waar ik me helemaal in uit kan leven en dat is het maken van sieraden geworden. En omdat dit zo uit de hand liep ben ik een webwinkel begonnen in kralen en sieraden en nog veel meer leuke dingen. Waar ik geen seconde spijt van heb gehad. Want het is mijn uitlaat klep voor alles wat er in mijn leven gebeurt is en nog gaat gebeuren.

WEER VOLOP IN HET LEVEN

Zeven jaar later was het zover mijn knieën waren zo versleten dat lopen niet meer ging. Dus kreeg ik op mijn 51 ste mijn eerste nieuwe knie. Dit was best wel een heftige periode want aan de ene kant ben je nog jong maar aan de andere kant stond daar de rolstoel klaar waar ik ook niet in wilde dus de keus was snel gemaakt. Het viel niet mee het revalideren was soms best heftig en heb best wel eens een traantje gelaten. Een jaar later was mijn tweede knie aan de beurt en ook dit was weer een heftige periode en veel revalideren. 
Ook werd ik voor het eerst oma in eerste instantie dacht ik zelf ben nog veel te jong om nu al oma te zijn maar ik ben blij dat ik het ben. Het is een heerlijk grietje. 
Ook daar heb ik het druk mee want 4 dagen van de week haal ik haar van school. 
Wat mij altijd helpt is het van je afschrijven van je pijn. Als er dagen bij zijn dat het minder gaat dan maak ik een gedicht en vaak helpt het me om de dag beter te starten. 
Hier 1 van mijn gedichten 
De stille pijn

Elke dag leef ik samen met jou 
Snap je niet dat ik niet van je hou 
Dag in dag uit ben jij bij mij 
Wanneer laat jij me nu eens vrij

Al was het maar voor ene keer 
Een hele dag geen pijnen meer 
Deze pijnen die doen zo zeer 
Iedere keer en telkens weer

De stille pijn die zit diep in mij 
De stille pijn die maakt me niet blij 
Stille pijn jij hebt me stuk gemaakt 
Maar mijn geest heb je nog niet gekraakt

Ooit was ik gelukkig en gezond 
En danste ik de hele wereld rond 
De wil om door te gaan in dit leven 
Ook met mijn pijn ga ik dat beleven

De jaren zijn stilletjes voorbij gegaan 
Heb menige traantjes gelaten en gedaan 
Nooit zal ik meer zonder jou zijn 
Het is niet anders die stille pijn

Img 0276
TOT SLOT

Ik ben Ria Scharn Rietveldt 
Geboren op 7 juli 1958 te Amsterdam 
Getrouwd en 3 kinderen 1 kleindochter en een kleinkind opkomst 
Mijn hobby's zijn het maken van sieraden en bezig zijn met mijn webwinkel in kralen en sieraden en nog veel meer leuke dingen. 
Op mijn dertigste werd er reumatoïde artritis geconstateerd 
en nu 27 jaar later heb ik 2 nieuwe knieën diverse andere operatie gehad 
Maar ik ben een gelukkig mens ondanks de pijn de vermoeidheid en alle andere ongemakken. Natuurlijk heb ik mijn ups en downs maar dan schrijf ik dat het liefst van me af in een gedicht. 
Ik heb dan wel reuma maar ben het niet

Img 0239




Annelies Wetzelaer
Heel mooi en ontroerend geschreven, je bent een hele sterke vrouw!
22-04-2017 00:29
22-04-2017 00:29 • 1 reactie • Reageer
Beads Creations
dank je wel.
22-04-2017 09:36
22-04-2017 09:36 • Reageer
Lua
Pijn kan ondraaglijk zijn en je knettergek maken, mooi om te lezen dat je geniet van je kleindochter en je hobby´s. fijn dat je het van je af kan schrijven, mooi gedicht! ik ga je volgen sterke vrouw ;)!
21-04-2017 11:46
21-04-2017 11:46 • 1 reactie • Reageer
Beads Creations
Dank je wel leuk dat je me volgt ga jou ook volgen,
21-04-2017 16:47
21-04-2017 16:47 • 1 reactie • Reageer