4 mei Dodenherdenking

4 mei Dodenherdenking


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Dodenherdenking iets waar ik mij zolang als ik mij kan herinneren bij stil sta. Dit komt mogelijk doordat mijn ouders de oorlog hebben meegemaakt. Ze komen beide uit Rotterdam en een van mijn opa's werkte in de havens. Ze hebben het bombardement echt meegemaakt. Mijn moeder heeft zelfs familie daarbij verloren.  Een oom van mij heeft in Scheveningen gevangen gezeten. Zijn naam staat nog in een van de cellen in de muren gekrast. Hij heeft de oorlog overleefd en is bijna 94 jaar geworden.  En ja wat ik al eerder zei de Rode vlag hing bij ons thuis ook half stok. Er zijn immers ook heel veel socialisten omgekomen in de oorlog zeiden mijn ouders altijd.

Morgen lopen wij als gezin mee met de stille tocht in ons dorp en nemen we deel aan de herdenkings bijeenkomst in de kerk. Daarna lopen we met B&W en de raadsleden naar het monument om daar 2 minuten stil te staan en er het volkslied te zingen. Daarna nog een gang langs de graven van omgekomen bevrijders en verzetshelden. Onze kinderen weten niet beter en gaan zonder morren mee.

Dus wij geven onze vrijheid door.



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (3 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Ik herdenk op 4 mei alle oorlogsslachtoffers, ook blijf ik hopen dat oorlogen ooit voorbij zijn, alleen maar verliezers.
We kunnen minimaal 1 keer per jaar toch wel even respect hebben voor deze mensen.
Mijn moeder is van 34 en komt ook uit Rotterdam, gelukkig voor het bombardement vertrokken naar Brabant.
| 10:20 |
En zo denk ik er ook over Albert
| 06:50 |
Wat een mooie traditie! Ik ben zelf Belgisch en hier doen we dat vandaag niet
| 08:52 |
Ik vind het heel mooi dat wij dat in Nederland doen jammer dat jullie dat niet doen in België jullie hebben toch genoeg meegemaakt wat betreft oorlogen etc.
| 10:15 |
Mijn hele familie komt ook uit Rotterdam en mijn oma is twee maal de schuilkelder uit gekomen om haar huis kapot gebombardeerd terug te vinden. Mijn vader heeft in een Duits werkkamp gezeten. Ik ben zelf in 1951 geboren en opgegroeid in een Rotterdam waar de gaten nog duidelijk te zien waren. In een familie en omgeving waar de gevolgen van de oorlog nog duidelijk een stempel drukten. Wat mij betreft mag iedereen herdenken wie hij wil en op zijn eigen manier. Ook aanzienlijke groepen WO II slachtoffers hebben moeten vechten voor erkenning en mee mogen herdenken. Mijn vader herdacht in stilte ook zijn Duitse mede-gevangen in het werkkamp verhongerden én een paar van zijn bewakers die er letterlijk voor zorgden dat hij in leven bleef en bij de bevrijding van het werkkamp door de Canadezen neer geschoten werden. Dat moest altijd in stilte gebeuren, zelfs tegenover de familie.
| 23:22 |
Ik begrijp je verhaal. Mijn opa heeft ook ondergedoken gezeten ivm zijn vader die uit Duitsland kwam in 18zoveel. En ik vind ook vind ook dat iedereen herdacht moet worden.
| 10:12 |

×

Yoors


exit_to_app Inloggen