Vrij schrijven #3


Vandaag een zware moeilijke dag.

Voor altijd afscheid nemen van mijn vader.

Mijn vader wilde altijd gecremeerd worden in Velzen want daar waren zijn ouders, broer en zus en nog meer familie ook gecremeerd.
Wij hebben altijd gezegd als je dood bent weet je toch niet meer waar je gecremeerd wordt dus we doen het daar waar je dan woont. Inmiddels was hij er nog een paar keer geweest en vond Velzen niks meer. Vandaag was zijn afscheid dan ook in Rotterdam-Zuid, vlakbij waar zijn moeder nog lang gewoont heeft. En hij komt zelf uit Vreewijk dat maar ongeveer10 minuten van het crematorium is.
Wij wisten niet veel over hoe de uitvaart zou zijn omdat hij dat zelf al had besproken met de begrafenisondernemer. Mijn man had graag wat willen zeggen maar daar was niet naar gevraagd, uiteindelijk waren er wel wat sprekers en dus kwamen we er achter dat het blijkbaar niet de bedoeling was dat wij wat zeiden.
Onze jongste kreeg tijdens de herdenking van zijn "stief"oma het schilderij waar mijn vader mee bezig was en dus nog niet af was. Hij heeft daar op de dag van overlijden om gevraagd en dus nu gekregen. Heel bijzonder maar ook heel emotioneel. Onze dochter en oudste zoon hadden al een schilderij van hun opa dus de jongst nu ook.
Mijn broer die ik al weer een hele tijd niet meer gezien had (hij woont in Groningen) brak en huilde heel erg. Ik ben bij hem gaan zitten en zijn vriendin zei dat ze dat heel lief vond. Er stonden schilder spullen bij het schilderij dat onze zoon kreeg, dus toen we de aula uitliepen hand in hand pakte mijn broer een kwast als aandenken en uiteindelijk heb ik er ook een gepakt. Of dat het nou goed was of niet wij wilde een kwast van onze vader hebben.
Het was een mooie uitvaart alleen hadden wij toch wat dingen anders gewilt, maar ja "stief"moeder had het helemaal alleen geregeld we mochten niet helpen en mee beslissen. Dit doet ons toch wel wat zeer.
Gelukkig was er veel familie die ons kwamen steunen. Ze kwamen zelfs uit Oostenrijk. En vele had ik al heel lang niet gezien. Zelfs een oudtante van 94 jaar was er.
Nu gaat het verdere verwerken van dit verlies beginnen, maar dat gaat goed komen.

Straks lekker slapen en morgen maar weer werken want anders zit ik ook maar thuis en gaan mijn gedachten met me aan de haal.