Kindvrij leven


Dit jaar ben ik 63 geworden en later in het jaar ben ik 40 jaar getrouwd. Op mijn 16de nam ik voor mezelf een besluit. Kinderen - nooit. Ook wist ik, dat wanneer ik ooit een man zou vinden waar ik 'ja ik wil' tegen zou zeggen, hij geen kinderwens moest hebben. En dat was ook wat ik deed op de eerste de beste hele gezellige avond met manlief. Op die avond was het duidelijk dat het wel snor zat tussen ons tweetjes. Hoogstwaarschijnlijk is het geen gesprek die velen zullen hebben aan het begin van hun verkering. Maar voor mij was het belangrijk. Dus ik stelde hem de vraag: wil je kinderen? Bewust keek ik hem niet aan. Zijn antwoord was de juiste. Een keiharde nee. Die barrière was genomen. Geloof me, was zijn antwoord ja geweest, had ik afscheid genomen. Natuurlijk heb ik mij steeds moeten verdedigen en die vraag of het kijken naar mijn buik vond ik vreselijk. Schei uit. Zwanger worden om van het gezeik af te komen. Geen haar op mijn hoofd. Dat is de een hele verkeerde motivatie. Dat levert slachtoffers op. Afijn - lang verhaal kort. Ik ben blij dat er nu meer over wordt verteld. Destijds was ik een hele rare. Zelfs mijn moeder is met wrok naar mij toe en mijn man gestorven, omdat ik haar geen oma heb gemaakt. Nadat mijn baarmoeder was verwijderd konden ze er niet meer over praten. Toen was het feit daar... https://www.telegraaf.nl/vrouw/650738236/mijn-eierstokken-rammelen-niet #bewustkindvrij