Pink Elephant


The pink Elephant

There's a pink Elephant in the Room! Een veel gebruikt Engels(talig) gezegde. Vrij vertaald betekent het dat er een probleem of risico aanwezig is dat niemand wil bespreken terwijl het nadrukkelijk aanwezig is. De uitdrukking is gebaseerd op het idee dat het onmogelijk is om een roze olifant in een kamer niet te zien. Mensen die dit doen, willen een groot probleem dus kennelijk niet bespreken. Er is sprake van 'een heet hangijzer'.


Anno nu zijn er volgens mij ook een aantal roze olifanten prominent aanwezig in de kamer. De grootste is misschien wel de invloed die de mens heeft op zijn eigen leefomgeving. Velen ontkennen het, de meesten negeren het en een enkeling durft het te benoemen om vervolgens te worden weggehoond door de eerste twee categorieën. Groot industriëlen lobbyen driftig bij beleidsmakers en regeringen, zaaien verwarring en ondersteunen klimaatonderzoeken die het tegendeel bewijzen met miljoenen euro's. We snappen het wel maar willen de gevolgen niet begrijpen.




We vliegen in ons leven een aantal keren om de aarde voor 'zaken' of plezier, gaan op cruisevakantie, bouwen wolkenkrabbers, staan elke dag in de file. Dragen elk seizoen nieuwe kleren en geven of gooien de 'oude' weg en vinden vijf euro voor een kilo gehakt een heel normale prijs. Want we willen elke dag een stukje vlees bij het eten. Dierenleed vinden we zonder uitzondering verschrikkelijk... Citroenen in januari en boerenkool in juni. Netjes verpakt in 'wegwerp' plastic natuurlijk. We werken om te kunnen consumeren. In een voortdurende cyclus. Tot we sterven. Ondertussen verbrandden enorme oppervlaktes ter grootte van Nederland in verzengende klimaatbranden, zijn er te weinig letters in het alfabet om het grote aantal verwoestende orkanen een naam te kunnen geven, smelten er ijskappen in een tempo die zelfs wetenschappers versteld doen staan. Eilandbewoners in de Pacifische Oceaan zijn gedwongen te vertrekken vanwege dit stijgende zeewater. Velen zullen de komende jaren volgen. Tien procent van de totale wereldbevolking woont in direct bedreigde, laaggelegen kustgebieden waaronder bijvoorbeeld een groot deel van Nederland en Vlaanderen, Londen, Noord Duitsland en New York.




Zo is het leven nu eenmaal, zeggen we dan. Het is van alle tijden. Is dat ook zo? Wat onmogelijk leek, kreeg een microscopisch klein deeltje erfelijk materiaal, verpakt in een eiwitomhulsel in enkele weken voor elkaar. Op wereldwijde schaal blijven vliegtuigen aan de grond. Cruiseschepen aan de ketting. De heilige koe blijft werkeloos op de oprit staan. Olierijke landen klagen over uitval van vraag en werken aan een strategie van gecoördineerde productieverlagingen. Om de verkoopprijs te 'stutten'. Makelaars klagen dat de bovenste verdiepingen en penthouses van hun dure hoogbouwpanden onverhuurbaar zijn omdat liften buiten gebruik zijn gesteld. Eerste ontslagrondes worden aangekondigd nu miljarden aan belastinggeld in de vorm van eerdere overheidssteun reeds zijn verdampt. Massa ontslagen zijn een kwestie van tijd. Economische activiteit komt knarsend tot stilstand. De anderhalve meter economie in praktijk. De wereld die eerst nog zo klein leek blijkt een enorme planeet vol gevaren.


Een virus is volledig afhankelijk van zijn gastheer leert Wiki ons... Maakt dit virus ons iets duidelijk? Zijn wij niet net zo afhankelijk van onze gastheer, de aarde?


©ZoetHongaarsLeven