×

Yoors


Inloggen
×

Yoors














#

0 volgers
notifications_noneadd
Een eetstoornis komt in verschillende vormen

Een eetstoornis komt in verschillende vormen




Mijn ervaringen en uitleg

 

Een eetstoornis komt in zoveel verschillende uitingen voor met evenveel verschillen als overeenkomsten. Ikzelf heb denk ik gedurende mijn hele ziekteperiode alle eetstoornissen wel doorlopen. De eetstoornis anorexia is bij veel mensen wel bekend, en ook boulimia wordt nog wel over gesproken maar er zijn nog meer andere eetstoornissen die even ernstig zijn. En daarbij, de scheiding ligt niet zo strikt. Ik zal in dit stuk wat meer uitleg geven over de verschillende eetstoornissen en mijn eigen ervaring hiermee.

Mijn eetstoornis begon rond mijn 14e met anorexia. Al in de jaren hiervoor heb ik al wel problemen gehad met een negatief lichaamsbeeld, weinig zelfvertrouwen en onzekerheid. Toen mijn lichaam meer begon te ontwikkelen zag ik dit als aankomen of dik worden en ik schrok hiervan. Ik ben altijd erg slank geweest maar mijn beginnende vrouwelijke vormen zag ik als vet. Dus ik besloot dat ik wat moest afvallen. Het begon geleidelijk met koekjes weglaten, vetarm eten, kleinere porties etc. Maar het werd al snel minder en minder en ik viel in rap tempo af. Ik had niet door dat ik een eetstoornis had of dat ik ongezond bezig was. Maar iemand met anorexia eet niet? Nee dat klopt zeker niet. Ik ben altijd blijven eten, en ook zeker weleens iets ongezonds als ik er niet onderuit kon komen of een moment iets minder streng voor mezelf was. Maar dat neemt niet weg dat mijn eetstoornis zeer ernstig was en mijn gewicht gevaarlijk laag begon te worden. Toen ik dan ook in een kliniek moest worden opgenomen voelde ik mijzelf als iemand met een nep-eetstoornis. Ik weet nu dat dit niet klopt. Het gaat om wat er in je hoofd gebeurt. Iemand met anorexia is bang om (veel) te eten, aan te komen en wil extreme controle uitoefenen op eten en gewicht.  

Ik heb een aantal jaren anorexia gehad met ups en downs in mijn eetpatroon en gewicht. Ziekenhuisopnames en kliniek opnames volgden elkaar op. Maar ook op de momenten dat ik op een gezond gewicht zat en een normaal eetpatroon volgde, had ik nog steeds een eetstoornis. Mijn gedachten waren nog absoluut niet weg en ik accepteerde mijn lichaam niet. Opnieuw viel ik dan ook snel terug, maar mijn eetstoornis veranderde nu. Ik werd geobsedeerd door sporten en gezond (maar zeer eenzijdig) eten. Iets wat je nu veel in de media ziet met de ‘fit-girl’ hype, maar bij mij ging dit nog een paar stapjes extremer. Ik ging meer richting de eetstoornis orthorexia of anorexia athletica (nog niet officieel vastgesteld als eetstoornis). Ik sloeg helemaal door in de drang een fit en sportief lichaam te krijgen. Ik sportte vele uren op een dag en gunde mezelf eigenlijk geen minuut rust meer. Ik putte mijn lichaam volledig uit. Daarnaast at ik te weinig en te eenzijdig waardoor ik veel belangrijke voedingsstoffen tekort kwam en opnieuw drastisch afviel. Ik belande in het ziekenhuis met gevaarlijke problemen aan mijn hart en ernstig ondervoed. Maar ook hierna ben ik weer opgekrabbeld tot een bepaald punt waarom ik weer kon functioneren in het normale leven en een gezond gewicht had, maar ik had nog steeds een eetstoornis. 

Na zoveel jaren mezelf eten te hebben ontzegd verlangde ik naar eten, veel eten. Maar daarnaast had ik nog steeds een grote angst aan te komen. Ik ontwikkelde een vreemd eetpatroon wat mij erg eenzaam heeft gemaakt. Overdag op school at ik zo min mogelijk en ’s avonds haalde ik alles in door, weliswaar gecontroleerde, eetbuien te houden. Heerlijk vond ik dat om dan helemaal voor de tv grote bakken eten mocht snaaien. Gezond is dit natuurlijk zeker niet en mijn sociale leven leidde eronder. Ik kon niet gezellig mee uit eten of een traktatie aannemen overdag, en ’s avonds kon ik niet afspreken met vriendinnen wat dan wat mijn ‘eet-moment’. Deze vorm van eetstoornis wordt NAO genoemd, Niet Anderszins Omschreven. Dit is een eetstoornis die eigenlijk overal een beetje tussenin valt. Je voldoet niet aan alle criteria voor één bepaalde eetstoornis, maar hebt er wel degelijk een. Dit is een zeer gevaarlijk eetstoornis omdat het door de buitenwereld vaak niet herkend wordt, zo ook bij mij. Ik heb dit dan ook vele jaren zo kunnen volhouden en dacht dat dit mijn leven gewoon was. Dat ik moest accepteren dat ik nooit ‘normaal’ zou kunnen eten.    Toch veranderde mijn eetstoornis opnieuw. Omdat ik toch langzaam meer een sociaal leven aanging met de daarbij gepaarde onzekerheden die ik erdoor kreeg, ging ik meer eten om mijn emoties te dempen of mezelf comfort te bieden. Ik had nu niet alleen ’s avonds maar ook overdag eetbuien. Deze werden groter en ik verloor meer de controle erover. Ik compenseerde soms wel door te sporten of proberen de dag erna weinig te eten, maar de eetbuien waren zo regelmatig en dusdanig groot dat ik toch aankwam. Ik vond dit vreselijk. Ik wilde niet aankomen maar kon ook niet stoppen met zoveel te eten. Deze eetstoornis wordt Binge Eating Disorder (BED) genoemd. Iemand met deze eetstoornis heeft oncontroleerbare eetbuien. Ben je dan niet gewoon een vreetzak? Nee absoluut niet! Iemand met BED walgt van zichzelf wanneer hij/zij teveel eet, heeft een sterke wens af te vallen maar is verslaafd aan de eetbuien. Het eten is een middel om met emoties of moeilijke situatie om te gaan, het is een middel om te verdoven en te vergeten. Zo ook bij mij, hoe graag ik ook wilde stoppen het was sterker dan mijzelf.

Dit is een tijdje zo doorgegaan tot er bij mij een bepaald knopje omging en ik zo vreselijk ongelukkig met mijn lichaam was (ik had nog lang geen overgewicht!), dat ik alles zou doen om af te vallen. Ik begon mijn eetbuien wél te compenseren. Dit deed ik door afvalpillen te slikken, te laxeren maar vooral met braken. Al deze manieren van compenseren zijn zeer schadelijk voor je lichaam en daarnaast zeer verslavend. Deze vorm van eetstoornis is boulimia. Op een gegeven moment had ik vele eetbuien op een dag, waarna ik alles uitbraakte en dit patroon herhaalde zich soms een hele dag lang tot ik volledig uitgeput in slaap viel. Ik had veel pijn en voelde me elke dag erg beroerd. Ook nu verloor ik veel gewicht omdat ik naast de eetbuien vrijwel niets at, waardoor ik weer onder de diagnose anorexia viel. Zo zie je dus hoe totaal verschillend het eetpatroon van iemand met anorexia kan zijn. Ook hiermee ging ik zo ver door dat ik in levensgevaar kwam en met ziekenhuis- en kliniek opnames weer moest herstellen. Op dit moment gaat het beter met mij, maar zoals eerder beschreven, betekent dat niet dat mijn eetstoornis over is. Ik ben in behandeling en ik heb nu val alle symptomen nog soms last. Ik heb soms eetbuien die ik dan wel en dan niet compenseer, ik ben erg bang om aan te komen, oefen extreme controle uit over mijn eten en gewicht en durf bepaalde producten nog niet eten. Maar ik werk hard om alle schadelijke gedragingen uit mijn leven te bannen. Ik lijk voor de buitenwereld gezond, maar ik ben nog ziek en het is nog steeds dagelijks heel zwaar.


Ik hoop dat jullie kennis over eetstoornissen weer een stukje is uitgebreid! Wees begripvol en heb respect voor ieder die aan een eetstoornis leidt want, zichtbaar of niet, het is altijd een zwaar gevecht met en tegen jezelf. 


Herken je jezelf misschien in één van de eetstoornissen? Probeer erover te praten met mensen in je omgeving die je vertrouwd en/of zoek professionele hulp. Neem jezelf altijd serieus. Elk type eetstoornis is ernstig en je verdient het altijd om weer gelukkig en gezond te kunnen leven. <3




Enschedekiektmee
Goed om dit te delen, dan leren wij er van hoe het echt is
06-03-2017 11:37
06-03-2017 11:37 • Reageer