×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Als je partner diabetes heeft.

Als je partner diabetes heeft.


       

ALS JE PARTNER DIABETES HEEFT.

 

Diabetes mellitus, in de volksmond suikerziekte genoemd. Ik ga hier niet een medisch verhaal vertellen maar een verhaal wat het betekent om een partner te hebben die suikerziekte heeft. Mijn man was 14 jaar en hij was zo ziek als wat, hij vermagerde heel sterk en had altijd dorst, dronk de kraan bijna leeg en plaste ook erg veel. De diagnose luidde:  Diabetes Mellitus type 1. Hij kwam in het ziekenhuis te liggen want hij moest meteen leren om insuline te spuiten bij zichzelf.

Dat was erg moeilijk voor hem en ook voor het gezin want er was zo weinig informatie nog en er was in die tijd ook zo weinig te krijgen voor diabetici. De insulinespuiten waren van glas en moesten uitgekookt worden steeds en met het eten moest er een weegschaaltje op tafel staan want alles moest afgewogen worden. Bloedsuikerapparaatjes waren er nog niet, je moest vaak op controle komen en dan werd er door middel van bloedonderzoek gekeken hoe de waarden waren. Je moest ook altijd suiker bij je hebben want als je veel energie gebruikte kon je een hypo krijgen. Hypoglykemie is een te laag bloedsuikergehalte en je kunt dan flauwvallen. Ook droeg je een armband waarin je gegevens stonden, lag je dan ergens op straat, dan wisten de mensen wie je was en wat ze moesten doen, suiker geven.

De puberteit kwam er ook gezellig bij en het was allemaal niet leuk voor hem. De huisarts had liever niet dat hij meer voetbalde maar dat heeft mijn man wel gedaan, je moet niet alles van hem afpakken. En er werd al zoveel van hem afgepakt, namelijk zijn vrijheid en dat heeft mijn man heel, heel erg nodig, tot de dag van vandaag.

Hij wilde graag elektrotechniek gaan doen maar helaas kon dat niet want hij had suikerziekte en dat was het begin van heel erg veel keren het woordje nee horen. Hij zat op de LTS en was klaar met de studie maar werk erin krijgen, ho maar en nu moest hij zich laten omscholen en zo is hij in de zorg terecht gekomen. Ook daar solliciteerde hij zich een ongeluk  want niemand wilde hem hebben om de diabetes. Ook vriendinnen moesten het uitmaken van hun ouders want je gaat toch niet met een diabeet.

Uiteindelijk is hij toch aangenomen voor de opleiding van verpleegkundige en twee jaar later stapte ik dat ziekenhuis binnen en moest hij me inwerken. Vrijwel meteen vertelde hij me dat hij suikerziekte had en mijn reactie was: Ja, nou en? Dat verbaasde hem zo erg dat hij begon uit te leggen wat diabetes in houdt. Het is een ziekte die nooit meer overgaat, je mag beter niet roken en drinken en je moet een gezonde levensstijl hebben. Het eten moet afgewogen worden en suikerziekte is een sluipmoordenaar. Je kunt complicaties krijgen zoals neuropathie( zenuwuitval), de nieren kunnen uitvallen, je kunt blind worden en wat al niet meer. En nog steeds was mijn antwoord: Ja, nou en?

We kregen verkering zoals dat toen heette en zijn ouders waren superblij dat hij een vriendin had en mijn pleegmoeder was net als die moeders uit zijn jeugd, ik moest het uitmaken, wat ik niet deed, en mijn pleegvader was gek met hem. We trouwden en we gingen door met de levensstijl die hij gewend was en het weegschaaltje stond nu bij ons op tafel. 70 gram vlees, 200 gram aardappelen en 400 gram groente. ( met sla is dat veel hoor, hahaha , 10 kropjes ofzo). Dat weegschaaltje is kort na ons trouwen weggedaan want hij kon zelf zo langzamerhand wel bepalen wat hij moest eten en dat was ook zo.

Alles werd makkelijker wat betreft de spuiten, niet meer van glas maar nu van staal en uiteindelijk zijn het disposable spuiten geworden. Bloedsuikerapparaatjes kwamen langzaam om de hoek kijken en ook pompjes kwamen er. Mijn man heeft nog een insulinepomp gehad maar die waren toen nog zo groot, daar had je alleen maar last van.

In de verpleging werk je onregelmatig en daar moest je je hele insuline op aanpassen  en dat ging prima. Als mijn man nachtdienst had, dan moest hij wel ‘s morgens warm eten, voor hem was het dan avond en daar stond ik om 7 uur in de morgen te koken, grrrr. Maar ook dat is veranderd en at hij wanneer hij er behoefte aan had.

Mijn man heeft nooit gerookt en ook niet gedronken en dat heeft gemaakt dat hij nu 45 jaar later nog steeds redelijk gezond is. Hij heeft neuropathie in zijn voeten en dat is ontzettend pijnlijk. Verder mag hij niet mopperen over de gezondheid.

Hij zegt altijd dat hij diabetes heeft! En dat hij geen diabeet is! En zo leeft hij ook. Hij spuit 1 keer per dag langwerkende insuline en de rest van de dag regelt hij zijn bloedsuiker met kortwerkende insuline. Hij kan zo eten wanneer hij kan of wil en niets moet, alles kan.

En dat is ook wat ik hier met deze blog mee wil geven. Als het mogelijk is, blijf gewoon een mens, laat je leven niet alleen maar beïnvloeden door de diabetes maar leef je leven.

Er zijn altijd dingen die pijnlijk zijn voor een man als de mijne, zo vaak als we horen: kom op, neem toch een borrel, doe eens gezellig mee.  Of, jij kunt wel als chauffeur dienen, je drinkt toch niet. Of, als je op visite gaat en er is geen light drinken, dan vraagt mijn man om een glas koud water en dan te horen krijgen: He bah, wat ongezellig, je kunt toch wel een keer gewoon drinken nemen. En dit zijn maar een paar voorbeelden maar er is nog veel meer gezegd natuurlijk.

Leef je leven en ik hoop dat ik mensen wat moois verteld heb.

 




Wanda
Bedankt voor het delen van je verhaal. Ik ben me voor mijn werk aan het verdiepen in mensen en naasten met diabetes type 1 en heb respect voor je openheid hierin. Super om te lezen hoe jullie hier samen mee om gaan.
05-05-2017 10:51
05-05-2017 10:51
Nannette
In plaats van te focussen op het probleem, kijken jullie naar de mogelijkheden. Mooi om te lezen en inspirerend.
26-04-2017 07:59
26-04-2017 07:59
Sherry
Diabetes is erg naar. Mijn moeder heeft het ook. Soms krijg je ook stemmingswisselingen echt vervelend. Een beetje stress en alles is verpest. Goed dat het voor jullie een goede einde heeft gehad. Je man zal zeker erg blij zijn met je.
22-04-2017 18:36
22-04-2017 18:36
Karin van der Straaten
Nou ja wat moois? niet zo eigenlijk, t lijtk em echt niet leuk voor hem te zien wat anderen kunnen en hij niet voor jou idem dito..lekker ijsje smullen in je uppie br koken had je beter de dag ervoor wat meer kunnen doen hoor.. en opwarmen die hap,lol...vrouwen haahah ik net zo de grijze dagen zijn voorbij, we gaan weer lachen..doe je mee?
22-04-2017 13:26
22-04-2017 13:26
DiaantjesLife
Wat een mooie blog en wat heeft je man het dus zwaar gehad in zijn jeugd, maar gelukkig kwam jij op zijn pad en samen gaan jullie nog heel lang genieten van het leven X
20-04-2017 22:37
20-04-2017 22:37
Enschedekiektmee
Een goede blog weer
19-04-2017 17:22
19-04-2017 17:22
Gertiena
Goh wat een toestand zeg, en het onbegrip bij mensen ik weet wat het is hebben wij hier ook hoor mijn man heeft ernstige reuma en kan niet veel meer, sterkte er mee bij jullie en geniet van jullie leven samen Liefs Gertiena
18-04-2017 21:14
18-04-2017 21:14
marijke
moest dat vroeger echt zo?? Er is heel wat veranderd op dat gebied hé. Ik heb type II sinds 1999 en Fred kookt dus hij heeft zich er in het begin in verdiept wat wel en niet mocht. Eigenlijk heb ik niet eens veel hoeven aanpassen. Ik ben geen snoeper en drink hoofdzakelijk water. Ik heb alleen nu bijna geen gevoel meer in mijn voeten.
18-04-2017 16:24
18-04-2017 16:24
zonnebloem
Niet makkelijk maar voor alles een oplossing als de wil er is om dat te doen. Mooi dat je dit met ons deelt .., veel mensen staan er niet bij stil als ze het zelf niet van dichtbij kennen.
18-04-2017 16:08
18-04-2017 16:08
LWAlmanak
Dus als jullie op visite komen een klein flesje col light in huis hebben, of iets anders, als het maar light is, komt voor de bakker, euh drinkboer, euh drinkebroer... nou ja, je weet wel... dat dus!
18-04-2017 14:47
18-04-2017 14:47
Ben
Samen komen jullie er wel uit; GELUKKIG
18-04-2017 13:23
18-04-2017 13:23