×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Op het randje van de dood ( Augustus uitdaging )

Op het randje van de dood ( Augustus uitdaging )


       

De wind waait hard tegen het raam en komt door alle kieren. Het is stikdonker. Ik doe mijn ogen open en merk dat ze zo zwaar zijn. Ik zie bijna niks, hoe kan dat nou? Waarom heb ik het zo koud? Waar ben ik????

Als ik door mijn ogen wil wrijven, merk ik dat het niet gaat. Mijn handen zitten vast? Ik word bang en probeer te roepen maar mijn keel lijkt dicht, er komt geen geluid uit. Ineens hoor ik iets, voetstappen en ook stemmen. Nogmaals probeer ik te roepen en nog steeds weinig geluid. Ik heb dorst. Dan opeens komt er een fel licht naar binnen en ik knijp mijn ogen dicht. Zo fel is de zon die op me schijnt.

“Aha, Doornroosje is wakker”, zegt een vrouw maar ik zie alleen contouren. “Ze is wakker Job”, zegt de vrouw en ik denk: Wie is Job? Wie is die vrouw? EN WIE BEN IK?? Ik weet niet waar ik ben en ik weet al helemaal niet wie ik ben? Ik ben zo bang en voel dat ik zit te trillen. “Zit niet zo schaapachtig te kijken, trut”, roept de vrouw en ze schopt me tegen de benen aan wat pijn doet en ik wordt nog banger. Dan gaat de man die Job heet, naast me zitten en zegt: “Zo liefje, wordt het geen tijd om te praten? Ga je ons op deze laatste dag vertellen waar we jouw lieve mannetje kunnen vinden?” “Dorst”, zeg ik piepend en zowaar, er wordt een flesje water tegen mijn mond gezet en gulzig drink ik.

“Nou, schiet op, het is vandaag je laatste dag, als je niet praat, gaan wij weg en jij gaat dood van de honger.” De vrouw geeft me nog een paar trappen en ik krimp in van de pijn, en dan roept Job: “Kom op Karin, niet zo hard”, Karin begint hard te lachen:” Schiet op, bitch”. “Ik heb geen man, ik weet niet wie ik ben en wat doe ik hier?” roep ik huilend. Beiden schateren het nu uit en dan beginnen ze me allebeide te slaan en te schoppen en ik huil en huil maar kan ze niet helpen. Ik raak in paniek!! De man is het zo te zien zo zat en begint me te wurgen, ik krijg geen lucht en hij knijpt nog harder. Dan stopt hij en ik was bang dat ik dood ging, zo benauwd was ik. Ik hoest en proest en dan roept de man: “Zeg op, laatste kans, waar is jouw man?” Ik schud nee en weer wurgt de man mij, net op het moment dat ik denk dat ik dood ga, hoor ik een knal en nog één en het wordt een seconde doodstil.

Ik zie de lichamen van Job en Karin op de grond liggen en ik zie politie en dan komt er een man naar me toe en omhelst me: “Liefje, je leeft nog, je leeft nog, oh schat, wat was ik bang je te verliezen, oh lieverd, gaat het wel met je, ben je oké”?

“Wie ben jij?” en ik zie dat de lach van zijn gezicht gaat en ontsteltenis staat in zijn ogen te lezen.

Augustus uitdaging: 

 




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties