OPGEBRAND

OPGEBRAND


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling


 



 

Deze blog gaat over mijn burnout, want dat is het synoniem voor totaal opgebrand zijn. Het was de bedoeling om alleen maar over mooie en positieve dingen te schrijven maar mijn lieve vriendin, een française, zei tegen me: een blog is niet alleen voor positieve verhalen maar ook voor minder leuke dingen. Anders kunnen de mensen die het lezen, zich niet herkennen in je verhalen.

Tja, daar zit wat in en daarom, lieve mensen, schrijf ik deze blog, een heel persoonlijke blog over mijn burnout. Want delen is helen.

Wat eraan vooraf ging:

Ik zit al 40 jaar in de verpleging. Eerst in Zwolle, voor de opleiding van ziekenverzorging maar daar moest ik mee stoppen omdat ik zwanger was van onze oudste dochter. In die tijd ging dat zo en stopte je met je werk of opleiding. Mijn man en ik zijn getrouwd en we kregen drie kinderen. Toen de jongste een jaar was, ben ik weer gaan werken. Ik pakte alles aan wat op mijn pad kwam, horeca, winkels, schoonmaakwerk, alles. Toen we gingen verhuizen naar Winsum, ben ik als verpleeghulp overal en nergens aan het werk gegaan. Daarna de opleiding van ziekenverzorgende afgemaakt en jaren later ook nog de opleiding voor verpleegkundige gedaan en afgemaakt.

En toen kreeg ik op mijn 50ste verjaardag een aneurysma in de hersenen. Hersenbloeding en het was kantje boord. Gelukkig was iedereen thuis omdat ik jarig was en de ambulance in Winsum stond, anders had ik het niet overleefd. Ik bleek een overlevingskans van 20 % te hebben maar ik redde het. Ik ben vanaf mijn geboorte al een vechter geweest en deze grote bloeding ben ik restloos te boven gekomen. Het enige wat er nog van overgehouden is was eerder moe zijn als normaal.

Dus binnen een jaar ging ik weer aan het werk. En helaas hadden ze op het werk geen begrip voor mij en heb ik ontslag genomen. Heel stom want een vaste baan zat er daarna niet meer in. Toch kreeg ik weer werk als uitzendkracht, jaarcontracten en daar werd ik doodzenuwachtig van. Want hoe moest het financieel als ik geen vaste baan had?

Ik werkte en werkte en werkte me een ongeluk  om maar in een goed blaadje te komen en een vast contract te krijgen. Ik vergat mezelf totaal en de lichamelijke klachten kwamen om de hoek kijken. Maar ik was mijn hele leven al gewend om net te doen alsof het goed met me ging dus ik negeerde alle klachten. Met een handvol pijnstillers in mijn lijf en in mijn tas, kon ik de hele wereld aan. En als er al mensen zeiden: “Gaat het wel goed met jou”?, dan zei ik: “Ja hoor, alleen een beetje moe”, Niet vertellen dat je idioot moe was natuurlijk, stel je voor.

En op een dag was het toen ineens op.

Ik werkte in de thuiszorg en reed mijn laatste route. Tussen elke cliënt in, huilde ik bittere tranen in mijn auto want ik was zo moe. Zo vreselijk, afschuwelijk moe. En na de laatste cliënt was ik door alle reserves heen en reed direct door na kantoor om te zeggen: “IK KAN NIET MEER “. Het enige wat ze zeiden was: “Nou, dat verbaasd me niks.”

Had ik naar ze geluisterd, als ze hadden gezegd dat ik het rustiger aan moest doen? Nee natuurlijk.

Dus ik zat thuis en ik sliep het laatste jaar, echt een heel jaar, maar een uur per nacht. Om vijf uur viel ik in slaap en om zes uur moest ik weer opstaan om te werken en dat was slopend. Bij de huisarts kreeg ik geen enkele slaaptablet want mijn huisarts doet niet aan symptoombestrijding want dan haal je het probleem niet weg. Heel goed van die man maar ik had geen probleem, vond ik zelf. Ik sliep alleen niet. Hoe dom kun je zijn, nietwaar? Dus kocht ik de hele drogist leeg aan slaaptabletten maar niks bracht me in slaap, helemaal niks.

Toen ik thuis kwam, ben ik naar bed gegaan en geloof het of niet: ik sliep een week!!!

Hoe kon het, ik werd nog net wakker om te eten en wat tv te kijken maar zelf daar sliep ik al.

Na een week was ik wel weer wat opgeknapt en ik dacht: ik ga de stad in om een leuke jeans te kopen. Daar had ik wel zin in want winkelen was goed voor me, dacht ik. Ik stapte in de bus om naar Groningen te gaan en op de Grote Markt aangekomen, liep ik te neuriën, zo blij was ik. En toen: BOEM, daar lag ik. Gestruikeld over de stroomdraden die marktkooplui op de grond leggen.

Ik werd geholpen door voorbijgangers om weer op te staan maar ik gilde het uit van de pijn, Wat had ik toch??? Een heel aardige marktvrouw nodigde me uit in haar kraam om even te zitten en ze bood me een glas water aan, dankbaar was ik daarmee. En daarna ben ik naar het ziekenhuis gelopen die vlakbij is. De marktkoopvrouw zei tegen me dat de ambulance niet komt als je zelf nog kunt lopen en ik was ook niet van plan om in een ambu te gaan liggen. (geen eigenwijzere mensen dan verpleegkundigen, hahaha)

In het ziekenhuis aangekomen, werd er meteen een foto gemaakt en ja hoor, mijn bovenarm op drie plaatsen gebroken!!! Het waren rechte breuken dus ik hoefde niet te worden geopereerd. Maar ik moest wel acht weken in een sling, een soort mitella. Mijn man is gebeld en die kwam er meteen aan en die heeft me op een bed gelegd ergens en daar kon ik wachten tot hij vrij was.

Die acht weken waren een hel! Mijn man wastte me ‘s morgens en ik gilde de hele buurt bij elkaar van de pijn. We hebben daarna afgesproken dat mijn man me ’s avonds zou douchen. Het was mijn linkerarm dus een kop- kont wasje kon ik zelf wel met mijn rechterarm. De schat smeerde mijn brood voor die dag en zette de koffie klaar, zodat ik alleen het knopje maar hoefde in te drukken. Zo ging dat 8 weken lang. Acht weken waar ik verder niemand zag. De kinderen werken allemaal fulltime en kwamen ’s avonds langs maar verder niemand. Ik zal nooit vergeten hoe eenzaam ik geweest ben. En dat ik dat ook aan mezelf heb te danken wat als je fulltime werkt, gaat je sociale leven er compleet aan. En ik was de laatste tijd, met een uur slaap per nacht, ook niet Jopie de gezellige.

Elke controle in het ziekenhuis was steeds goed. De breuk genas voorspoedig en ik moest ook op de osteoporose- spreekuur komen. Als je 50+ bent en je breekt een bot, dan moet je daar naar toe. En ja hoor, ik heb osteoporose en als ik val, zo vertelden ze mij, is de kans groot dat ik weer iets breek.

Dus liep ik met mijn neus op mijn schoenen en zag alleen de punten van mijn schoenen en de eerste tegel van de straat. Wat was ik bang om te vallen, vreselijk bang.

En bang was ik al een paar jaar. Angstaanvallen die niet normaal meer waren. Op vakantie in mijn mooie Griekenland durfde ik niets. Niet over een enge brug rijden, niet een kloof lopen, alles was eng en nog eens eng.

Nu bleek, dat ik in het laatste jaar van de overgang zat. Daar kwamen die angsten vandaan en ook deels mijn slapeloosheid, alsook mijn kattigheid. Kattig kan ik nog wel zijn hoor. Hahaha. Ik kreeg hormoontabletten van de gyneacoloog en die heb ik een jaar geslikt en toen ging het stukken beter met mij.

En toch klopte ik nog niet. Ik kende mezelf niet. Ik deed rare dingen. Mensen van facebook gooien omdat ik me in de steek gelaten voelde. De eenzaamheid was ik nog niet vergeten. Ik was kattig en iedereen moest op zijn tenen lopen om me niet te kwetsen. Bah wat een eng mens was ik toch. En ik had nog steeds zoveel pijn. Alleen daarom ben je al kattig want pijn sloopt je. Ook kon ik niets maar dan ook niets onthouden en weer zat ik in het ziekenhuis. Voor testen voor mijn geheugenproblemen en vergeetachtigheid en ook pijnbestrijding en onderzoeken van mijn rug.

De testen van mijn brein waren heftig en namen nogal wat werk met zich mee en ze hebben me getest op jongdementie…..ja ja dan ben je ineens toch jong he, haha…. en op de hersenbloeding van 7 jaar geleden en op burnout.  En wat bleek:

Het was de burnout. Schade aan mijn hersenen die niet weer over gaat. Ik wist niet eens dat dat kon, schade aan je hersenen door een burnout maar het kan, ik heb het opgezocht. Dat niet over gaan ,werd nog een mantra voor me want ook mijn rugklachten zouden niet weer over gaan, na alle testen doorstaan te hebben.

Nou, daar moest ik het dan maar mee doen. O.k.

Ik ben toen naar een psycholoog gegaan want wat ik al schreef, ik kende mezelf niet. Zo was ik niet en zo wil ik niet zijn!!!

De psycholoog heeft met me gesproken en ik heb  drie opeenvolgende weken alleen mijn levensverhaal  verteld en alles vanaf mijn geboorte tot nu. Het is een verschrikkelijk verhaal, zo vreselijk mensonterend wat mij overkomen is, dat het logisch is, dat je daar wat aan over houdt.

Zo wil ik zo vreselijk graag ergens bij horen. Ik zocht mijn hele leven naar liefde en erkenning maar het mocht niet baten. Van mijn lieve, lieve pleegvader, kreeg ik liefde en van mijn opoe, de moeder van mijn vader. Van mijn allerliefste man, krijg ik liefde en van mijn kinderen en kleinkinderen. Dat zijn ook de aller, allerbelangrijkste mensen in mijn leven.

Maar zonder de liefde van mijn vader, die het ook nog eens stiekem moest tonen want anders zag mijn pleegmoeder het en dat mocht niet, heb ik de boze wereld overleefd en heb ik zelf ook veel liefde in mij. Veel te veel, zegt mijn gezin want zoveel liefde als jij hebt voor alle mensen, kan niemand je nadoen. Gelukkig heb ik deze liefde in mij en ik geef het aan mijn gezin en aan iedereen die het nodig heeft.

De Psycholoog kwam toen met een diagnose en dat was: PTSS Post Traumatische Stress Syndroom. Dat wist ik al, dat had ik al jaren en jaren. Dat had de GGZ me ook verteld en niks mee gedaan. Ik ben vaak overspannen geweest en depressief en nooit gingen ze de diepte met me in. En iedereen maar denken dat ik weer overspannen was en ja, ze is altijd al labiel geweest. Over kwetsen gesproken. Diegene die dat tegen me zei, ik kon haar wel wurgen. Als ik niet zo sterk was geweest altijd, had ik mijn leven nooit overleefd. Maar goed, als jij dat labiel wilt noemen, prima!

Ik kreeg een voorstel van de psycholoog om EMDR te gaan doen. Eye Movement Dessensitization Reprogressing.

Herinneringen van de trauma’s worden opnieuw opgeslagen in je geheugen maar dan is het uit je werkgeheugen. Dat is het geheugen waar je de dagelijkse dingen mee doet. Het is er dus nog wel, alle details zijn er ook nog maar er zit geen lading meer aan. Het doet je minder, veel minder.

Het was zo emotioneel en zo slopend en ik moest het alleen doen omdat mijn man een drukke baan heeft en niet weg kan. Je mag ook geen autorijden na de emdr en ik ben toen ook met de trein gegaan. Op het station vond ik iedereen ook heel lief en ik lachtte naar iedereen. Peace man, dacht ik. Als ik toen beroofd was, dan was dat mijn eigen schuld want ik had ze niet meer allemaal op een rijtje. Maar ik ben veilig thuisgekomen en na de eerste emdr sliep ik 5 dagen. Zo vermoeiend is dat. Je kunt geen licht verdragen, geen geluid en het rommelt in je hoofd.

Maar het heeft geholpen en ik prijs de dag dat ik naar de psycholoog ging.

Het allerlaatste traject wat ik heb gedaan is de pijnrevalidatie in Beatrixoord. Daar werkt een team van : revalidatiearts, hartcoherentie, fysiotherapeut , ergotherapeut en psycholoog en ik ben daar drie maanden, twee dagen per week geweest om de pijn onder controle te krijgen.

Ik heb mijn hele leven in een vlucht- en vechthouding gestaan. Ik ben in mijn jeugd zo ernstig misbruikt en mishandeld en ik voelde me nergens veilig. Wat doe je dan: dan ga je in een vlucht- en vechthouding staan. Er zijn situaties, dat mijn man en ik een weekend weg gingen, in een hotel en ik het bed zo her- opmaakte, dat mijn gezicht naar de deur keek. Want er kon eens iemand kwaad met me willen doen. Mijn pleegmoeder is al lang dood dus wie dan? Tja, trauma’s maken dat je rare bokkesprongen maakt.

Ook heb ik alcohol gebruikt om niet meer te voelen en gelukkig ben ik daar, door kei en keihard te vechten, helemaal afgekomen. Supertrots ben ik daardoor op mezelf.

Ook in ons huwelijk, een huwelijk van 39 jaar, zijn alleen maar stormen geweest. We hebben een dochter die we niet meer zien en dat duurde 37 jaar, vechten, vechten en vechten voor een kind van je. Alles en alles hebben we voor haar gedaan en het mocht niet baten. Het enige wat we wel moesten doorstaan is nagewezen worden in ons dorp omdat niemand het juiste verhaal kende. En dan oordelen de mensen maar en daar kun je niets tegen doen, helaas. Het juiste verhaal zit in ons hoofd en in ons hart maar dat zie je aan de buitenkant niet en dan word je beroddeld. Ons gezin is daardoor echt door de grond gegaan en dat is zo erg, zo erg, ik heb er geen woorden voor om te vertellen hoe erg dat is en dat mijn moederhart echt, gebroken is als mensen je verkeerd beoordelen. En mijn man is ook zo diep gekwetst, tot in zijn ziel en dat gun je niemand. Om te zien wat dat met je doet is, nog maar een keer, mensonterend. Mijn andere dochter en mijn zoon ook en je wilt ze het zo graag besparen. Ze hadden geen eigen identiteit. Ze waren altijd het zusje van…het broertje van… en ga met die mensen maar niet om hoor!!!..... het gaat je door merg en been.

Natuurlijk heb ik fouten gemaakt, wat wil je met een energie-level van -800, dan zeg je en doe je dingen die niet goed zijn. En ach….wie zonder zonden is, werpe de eerste steen.

Terugkomend op de revalidatie. Mijn rug is dus door die vecht- en vluchthouding zo kapot gemaakt dat hij ermee stopte. Nog mooi dat hij het een halve eeuw volgehouden heeft. Maar die drie maanden zijn heel intens, heel heftig maar oh zo goed voor me geweest.

Ik ben nu klaar. Beter als dit wordt het niet. Mijn hoofd werkt natuurlijk nog steeds niet mee. De geheugen en onthouden stoornis is er nog steeds maar als ik in balans ben van lichaam en geest, dan gaat het best goed en mijn rug hetzelde verhaal. Niet teveel hooi op mijn vork en in balans blijven. Dan gaat het goed en ik ben zo dankbaar voor dit.

Ik blijf met beperkingen leven maar dit leven kan ik omarmen. Voor het eerst in mijn hele leven heb ik een heel goed jaar achter de rug. Ik kan wel van de daken schreeuwen hoe gelukkig ik ben en met mij, mijn gezin. Ik schreef op facebook vaak hoe het met me ging en kreeg daar hartverwarmende reacties op. Dat heb ik nu verwijderd en ik heb laatst nog een stukje geschreven over hetb afgelopen jaar maar dat was het dan ook. Het is klaar. Het is voorbij. Vechten en vluchten hoeft niet meer en ik heb hopelijk nog jaren te gaan met dit grote geluk. Er zullen altijd tegenslagen zijn maar ik kan ze aan. Mijn gezin blijft angstig, voor hen was het een trauma om mee te maken hoe slecht het met me ging en als er dan tegenslag is, of mensen kwetsen me met hun ondoordachte opmerkingen, dan zullen ze bang zijn dat ik er onderdoor ga.

Ik, aan de andere kant kan niets doen om ze te helpen want ik kan wel zeggen, ik kan het aan, maar dat moeten ze zien. En al zien ze het, dan toch……een liefde volle angst is dat want ik ben hun allerbelangrijkste  vrouw en moeder. Logisch en het moet de tijd hebben.

Mijn sociale leven is weer opgebouwd. Ik heb alles bij iedereen uitgelegd en alles verteld en ik kan echt zo gelukkig zijn dat iedereen, bijna iedereen dan, weer terug is.


Natuurlijk moet ik er altijd om denken dat ik niet over mijn grenzen ga. En vaak trap ik er toch weer in. Moeilijk maar het lukt steeds beter.

Ook is het belangrijk om dingen te doen die leuk zijn om te doen, daar word je blij van.

 

Dit was een hele lange blog en ik hoop dat jullie het niet te moeilijk vinden om te lezen maar het moest me toch van het hart.

We gaan nu naar het nieuwe jaar en naar weer een top jaar.

Ik hou van jullie allemaal en tot mijn volgende, positieve blog.

 Update: Het is nu september 2017 en ik ben zelfs van het roken af en van alle medicijnen. Ik heb het vaker gezegd: Free at last.














 



 



Beoordeel

Reviews en Reacties:

4.9 / 5 (52 reviews)
expand_more
Verberg reacties
En uitgerekend nu lees ik dit blogje. Net nadat je geschreven hebt dat het weer ff niet goed gaat met je. Ik heb je blog ademloos gelezen en ik vind je een dappere strijder. En stoppen met roken is vaak een trigger om onverwerkte emoties aan de oppervlakte te laten komen. Neem de tijd. Niks moet, behalve van jezelf........
Dikke knuffel
| 19:02 |
Dank je lieverd. Het is nooit bij me opgekomen om overspannen te worden van eenzaamheid. Maar dus toch. Ik huil veel en het is net of het nu pas tot me door dringt dat ik niks meer heb aan werk enzo. Dus ik heb even geen doel meer in mijn leven.

Ik ging alles uit de weg en leefde een kluizenaarsbestaan. Nu probeer ik mijn sociale contacten weer op te pakken en de eerste afspraken zijn gemaakt.
Moeilijk om zo alleen te zijn.
| 19:29 |
En is vrijwilligerswerk niet leuk misschien? Doe je wel iets wat dicht bij je hart ligt. Misschien is er wel iets heel leuks bij jou in de buurt.
En toch, ik bemoei me er gewoon ff tegenan hihi, is het heel belangrijk om je eenzame gevoelens onder de loep te leggen. Wat is het dat je met een gezin, jouw man in directe omgeving zelfs, toch eenzaam bent? Heel goed natuurlijk dat je je contacten aantrekt, maar daar los je niet je eenzaamheid mee op. Dan zoek je de oplossing buiten jezelf en niet in jezelf. Blijf daar alert op mop!! 6 voor nu.... Kusssss
| 20:11 |
Wat betreft vrijwilligerswerk, ik heb het al vaker gezegd: mijn hoofd werkt niet optimaal en zodra ik iets moet, dan raakt het nog meer in de war als normaal. Daarom ben ik ook afgekeurd omdat mijn hoofd niet werkt.

Wat betreft eenzaamheid: mijn man werkt meer dan fulltime en is van 7 uur tot 19 uur aan het werk en zolang ben ik dus alleen. Mijn oudste dochter zien we niet, mijn tweede dochter ook nauwelijks , komen misschien eens in het half jaar langs. Onze zoon komt zo nu en dan in de avond. Ik zie dus werkelijk niemand. De godganse dag niet.
| 20:55 |
In Hilversum hebben wij 'Tineke team' in het ziekenhuis en dan ga je langs mensen op zaal die weinig tot geen bezoek krijgen. Zoiets zat ik aan te denken. En als je dan uitlegt waar jouw probleem zit, is het misschien geen moeten meer. Dat is het voordeel van vrijwilligerswerk. Maar goed dat kan jij beter weten dan ik natuurlijk......
En toch nodig ik je uit bij jezelf naar binnen te kijken waar die eenzaamheid vandaan komt. Het komt niet alleen door het feit dat je alleen thuis bent. Er zit veel meer onder.
Echt jammer dat ik niet bij je in de buurt woon, want ik had je zeker op weg kunnen helpen met hypnotherapie.
Ik vind het rot voor je.
| 21:14 |
Ik vind je geweldig hoor. Vrijwilligerswerk is niet vrijwillig. Ze tekenen op bepaalde dagen op je en daar kan ik niet aan voldoen. Daarom: helaas.

De eenzaamheid komt echt wel van het alleen zijn en nooit bezoek hebben ook niet savonds en ik vind dat ik geen doel meer heb ik mijn leven en de kinderen komen nooit. Reden genoeg voor eenzaamheid.
| 21:43 |
Heb je hulp van een therapeut op dit moment?
| 22:18 |
Nog niet. Wat zou ze moeten doen denk ik dan.
| 23:02 |
Oh dear...... wat dacht je van de oorzaak van eenzaamheid ....... daar zit misschien wel afwijzing. Weet ik eigenlijk wel zeker.
En jij draait in cirkeltjes en het is aan de therapeut om te kijken wat er in dat cirkeltje beweegt.
Als je het kan betalen, ga dan alsjeblieft hulp zoeken.......
| 23:07 |
Heel heftig maar openhartig verhaal! Gelukkig gat het nu weer beter met je!
| 02:47 |
Ja veel beter. Dank je hoor. Lief van je.
| 22:38 |
Graag gedaan hoor! :-)
| 17:06 |
Wat goed dat je dit verhaal opgeschreven hebt - en wat mooi verwoord! Heel fijn om te lezen dat het nu weer goed met je gaat.
Dat van die overgang in combinatie met de burnout herken ik, dat was bij mij ook het geval (10 jaar geleden). En van die hersenbeschadiging - ook dat! Mijn geheugen zal nooit meer goed worden, alles opschrijven is de enige oplossing.
| 12:00 |
Heb jij dat ook? Je bent de eerste die ik, nu dan, ken met hetzelfde.
Het zal heel gek klinken maar ik ben er blij om. Blij omdat ik iemand ken, die hetzelfde gekke, bijwerking heeft.
En ja, opschrijven moet je altijd blijven doen. Ik heb veel blogs over alles geschreven en dat werkt echt helend hoor.
Dank je voor je reactie.
| 12:19 |
Ik denk dat er veel meer mensen last hebben van een minder goed werkend geheugen bij een burnout, maar dat ze niet beseffen dat het blijvend is. En ze zullen het zeker geen hersenbeschadiging noemen.
Een collegaatje kwam een poos geleden "even buurten", ze had ook last van een burnout en ging (tijdelijk) veel minder werken. Haar klachten waren vooral moeheid en onder andere ..... niets meer kunnen onthouden! Ik heb haar laten weten dat het falend geheugen bij mij in ieder geval blijvend was, dus dat dit bij haar ook wel eens het geval kon zijn. Ik heb ALTIJD pen/potlood en papier (of ander schrijfmateriaal) bij de hand.
| 13:18 |
Ja ik ook. In het ziekenhuis zeiden ze hersenbeschadiging. Ik heb me gek gezocht op burn-out maar nergens staat dat je dat van een burn-out kunt krijgen. Het was een langdurige burn-out, 3 jaar en heel heftig maar het komt nooit meer terug, dat geheugen. En ik heb ook altijd pen en papier en een agenda bij me.
Als mensen heel druk zijn waarschuw ik altijd dat ze rust kunnen nemen. Ben zo bang voor burn-out. Maar mensen moeten kunnen struikelen hoor.
| 13:48 |
Denk je echt dat ze luisteren? Deed jij dat? (niet negatief bedoeld hoor).
Mijn ervaring was dat ik wist dat ik tegen een burnout aanzat maar dat ik in een neerwaartse spiraal zat waar ik zelf met geen mogelijkheid uit kon komen. Ik KON gewoon niet rustiger aandoen, hoe graag ik ook wilde.
Toen ik op een gegeven moment naar de huisarts ging omdat ik zo ontzettend verschrikkelijk moe bleef na een nachtje buikloop, ik mijn hele verhaal gedaan had en hij tegen mij zei: "ach meisje, je weet toch dat je overspannen bent" knapte het o zo dunne draadje dat mij al die tijd overeind had gehouden en stortte ik totaal in elkaar. Ik ben gelukkig direct doorverwezen naar een goede psychotherapeut waar ik heel veel aan gehad heb. Al met al heeft het bij mij ook zo'n 2 1/2 jaar geduurd voordat ik weer volledig aan het werk kon (met een WIA beschikking van 27%, te weinig voor een uitkering).

Wat je wel kunt doen is anderen die dreigen om te vallen aan te bieden om te er te zijn als iemand de behoefte heeft om te praten. Dat alleen al kan net het verschil maken.

Ik ben niet in het ziekenhuis geweest, anders was er misschien ook wel een hersenbeschadiging vastgesteld. Wie weet? [iets met achteraf de koe in de kont kijken ;-]. Wat ik me dan wel afvraag: zou die beschadiging te zien zijn bij b.v. een ECG of scan? Zou dat ooit al eens onderzocht zijn?
| 15:08 |
Geluisterd had ik ook niet. Dat schreef ik ook in die blog toen ik doodmoe naar kantoor ging na de route en zei : ik kan niet meer. Ze zeiden toen: dat verbaasd me niks. Ik had zeker niet geluisterd en ik was ook heel fout bezig om maar door en door te gaan.
Gelukkig heb ik ook goede hulp gekregen en EMDR en na 56 jaar was ik eindelijk vrij.

Helaas ben ik afgekeurd volledig om deze schade en schade aan mijn rug.

Je misschien kunnen ze het zien met een scan. Tenslotte heb ik ook woordvind problemen, dat gebied in de hersenen moet je kunnen zien.

Ik ben nu heel gelukkig dat ik eindelijk vrij en klaar ben.
| 15:37 |
Een burn-out is zo herkenbaar.
| 00:36 |
Nou en of maar niemand bijna weet dat je daar hersenbeschadiging van kunt krijgen zoals ik.
| 00:51 |
Ben er zeker van dat Maggie De Block dat als ex-arts en huidige minister van gezondheid wel weet.
Maar dit verborgen blijft gezien haar strenge wetgeving.
Dat gaan wij doorbreken en met het boek duidelijk maken.
| 14:10 |
Chapeau. Goed van je.
| 20:04 |
Lijkt me vreselijk een burn-out... Nog erger dan al die breuken misschien... Ik moest wel even glimlachen bij je beschrijving van 'Jopie de gezellige'....
| 22:35 |
Ja dat was echt niet leuk en nog steeds moet ik erg om mijn grenzen denken. Haha ja leuk he. Liefs van Jopie, nu wel gezellig.
| 22:51 |
Gelukkig. Toch weer genoten van de schrijfsels!
| 23:00 |
Ik herken het helemaal. Ik vind in het bloggen wel een uitlaatklep. Wij komen er wel!
| 16:36 |
Dat is het zeker. Ik heb zoveel van me afgeschreven. En je hebt gelijk: we komen er zeker.
| 16:47 |
wouw wat ben je toch een mooi mens
| 20:27 |
Wat lief. Dank je..xxx
| 22:19 |
Ik ben op zijn minst de 250e zie ik. Mooi geschreven, zoals altijd sterke vrouw!
| 15:01 |
Zal nog wel komen die punten maar bedankt voor je lieve woorden. Heb jij nog iets wat ik kan delen?
| 15:07 |
Ja dat word pas weer om 17.20 bijgeschreven dus dan komen ze lieverd.
Die hierin staan zitten er in de buurt dus als je die wil klikken en.of delen heeeel graag .. staan in dit bericht wat ik stuur..

yoo.rs/livingthagoodlife/quickpost/bijna-wie-helpt-1498411999.html?Ysid=45920
| 15:14 |
Ik ga je helpen. Dat doen we zeker voor elkaar. Xxx
| 15:24 |
chapeau voor jouw sterkte Gerda
| 14:43 |
Dank je en het gaat al best goed hoor.
| 14:55 |
Stoer en sterk mens ben je!
| 14:18 |
Wat ontzettend lief van je. Dank je.
| 14:42 |
Oei, dat is een heftig verhaal.
| 14:15 |
Maar gelukkig gaat het best goed nu. Alleen die verhipte grenzen nog hè. Haha
| 14:41 |
Die grenzen inderdaad. Blijf er ver voor in ieder geval!
| 14:49 |
Ik trap er nog tevaak in maar van elke keer leer ik.
| 14:54 |
En nu ook weer. Weg dat mobieltje en geniet van je gezelschap en omgeving. Hihi. XXX
| 15:26 |
Oh haha maar dat doe ik ook hoor. Ik heb nu mijn boek voor me liggen, Tite heeft zijn puzzelboekje en dan kijk ik weer even op mijn mobiel. Savonds na het eten in het dorp gaan we nog even over de boulevard en dan wat drinken. Daarna zitten we nog lang buiten en ben ik ook met Yoors bezig of Facebook en appen met de kinderen. Dus dit wat ik nu doe is pure ontspanning hoor. Xxx
| 15:33 |
Okiedokie lieverd. XX
| 15:46 |
Xxx :)))
| 16:17 |
wat een heftig verhaal, het boeide me van begin tot het eind
maar fijn dat het nu beter met je gaat
ik hoop dan ook nog veel van je te lezen
| 13:19 |
Dank je hoor en je gaat veel van me lezen. Xxx
| 13:59 |
Ik mag blijkbaar niet gewoon reageren, weer zonder punten, maar dat maakt niet uit. Je weet hoe ik het meen wat ik antwoord xxx
| 16:39 |
Huh? Wie zegt dat je niet gewoon mag reageren? Wat raar, Ik weet wel zeker dat je het meent maar hoe bedoel je dit?
| 17:52 |
Ik ben er gewoon even stil van................... ik had al veel van je gelezen en wist hoe moeilijk je het had gehad. Je blogs boeien tot de laatste zin en zelfs deze deed dat. Ik wens je al het geluk van de wereld, want jij verdient dat. Je krijgt van mij een hele dikke virtuele knuffel, gewoon omdat ik je dat graag wil geven. Liefs XXX
| 16:38 |
Wat een enorm compliment heb je me net gegeven. En daar ben ik dan weer stil van. Super gewoon.
Ook heel hartelijk dank voor je knuffel en bij deze eentje terug.
We zullen maar hopen dat het inderdaad nu goed blijft gaan he,

Liefs Gerda.
| 16:45 |
Dat hopen we zeker xxx
| 16:49 |
Ik vind u blogs mooi om te lezen. Ik ben u gaan volgen!
| 15:55 |
Wat leuk om te horen en ik volg jou ook. Super!!
| 16:00 |
Dank u wel dat vind ik erg leuk!
| 16:16 |
Super en zeg asjeblieft jij.
| 16:47 |
Ook deze blog weer gelezen en weer een goede blog.
Knap hoor en het is toch fijn dat we ouder mogen worden.
| 23:30 |
Nou en of
Zeker hoor. Heb ook over de overgang geschreven: oh die hormonen.
| 23:32 |
Ik heb er geen last van maar weet ook niet of ik in de overgang zit of niet :-)
| 14:29 |
Hoe oud ben je en ben je nog regelmatig ongesteld?
| 14:31 |
Ik ben 45 jaar en ben al jaren mijn baarmoeder kwijt al vanaf mijn 32e
| 20:07 |
Oh ok.
| 20:29 |
Mooie open blog zoals we ondertussen van jou gewoon zijn, altijd fijn je te "lezen" :-)
| 16:25 |
Wat fijn om dat te horen. Dank je wel hoor.
| 16:46 |
Wat schrijf je heerlijk
Ik ga je volgen,fan
| 22:30 |
Oh wat fijn zeg. Ik volg jou ook al. Super bedankt.
| 22:31 |
Zo lief van je
| 22:33 |
Dank je wel. Xxx
| 22:37 |
Knap omschreven én weer uitgespit tot op de bodem :-).
| 19:28 |
Ja typisch mij hé. Hahaha. Dat ben ik en zo schrijf ik. Dank je hoor.
| 23:34 |
NOu, t is niet niks..mazzelde ikd at met mijn 42 e alles werd weggehaald, toen ahd ik volgens de dok al 2 x de overgang mee gemaakt en vroeg klaar. de rest tja..wat een lijf allemaal te verduren krijgen kan. endometriose en alles wat er zoal mee te maken heeft, we zijn er nog en laten we zo denken..vanaf nu beginnen we een nieuwe lente youtu.be/0h9oXuntYJE
| 19:49 |
Zo is het en het leven na de overgang is toch heerlijk?
| 19:52 |
Voor velen zeer zeker ja en ik hier maak er wel wat moois avn.
Blij en zonder verplichtingen
| 19:56 |
Mooi zo.:))
| 20:12 |
Leuk en origineel.
| 11:53 |
Dank je
| 12:02 |
Leuke blog leuk geschreven haha, je hebt wel gelijk je ziet het vaak gebeuren bij mannen als een gezin hebben zich vervelen of wat dan ook gaan ze gek doen noem ik het maar hahaha maar eerlijk is eerlijk je hebt ook zeker dames die dat ook doen als er een te gewoon en in gekakt leven gekomen is.
| 07:12 |
Precies dat zie je vaker. Ha ha en bedankt voor je compliment hoor.
| 10:13 |
En de pagina word nog ingevuld? Hihihi
| 08:49 |
Komt nog. Per ongeluk verwijderd.
| 10:13 |
Suffie :P
| 11:18 |
Ja suffie, dan wil je die tekst van dat verwijder met het rode kruisje en gaat je hele blog weg.
| 11:21 |
Das inderdaad suffie ;-)
| 11:24 |
Hahahaha
| 11:32 |
Klaar hoor, er is tekst.
| 10:40 |
Zal ik hem eens even delen dan hahaha
| 11:18 |
Ik zie geen tekst
| 07:56 |
Komt eraan hoor.
| 10:13 |
Nu dan?
| 10:41 |
Nu wel, wat mooi geschreven
| 12:01 |
Dank je wel hoor.
| 12:28 |
Een heel openlijke blog. Een heftig verhaal ook. Ik hoop voor jou dat je nu een mooie en rustige periode zonder stormen in gaat, Gerda. :-)
| 10:49 |
Dat hoop ik ook, Rudi, ik doe mijn stinkende best hoor.
| 19:08 |
:-)
| 19:09 |
Ja, dat hoop ik ook. Ziet er nu wel naar uit en ik ben al sinds januari 2016 veel en veel beter.
| 11:22 |
goed zo, Gerda :-)
| 20:26 |
Heerlijk hé. En jullie zijn ook zo blij voor me. Ik dank je daar voor. Super.
| 20:32 |
Graag gedaan :-)
| 19:27 |
wat een impact kan een mensenleven toch zijn , in ideale omstandigheden lijkt het ver van mijn bed ..... helaas zit ik ook met wat frustraties .... maar als ik dit lees , omg .... veel sterkte en ik hoop dat je leven voortaan een stuk gemakkelijk mag gaan... goed van je om hier mee naar buiten te komen, het zal je helpen....liefs
| 10:30 |
Lieve Nicole, uit je frustraties hoor, dat is alleen maar goed. Ik ga je volgen, jij mij ook?
Bedankt voor je lieve reactie. Liefs xxx
| 19:09 |
wat heftig allemaal zeg, geloof in jezelf!
wens je het allerbeste x
| 21:21 |
Dank je, het gaat best goed en vind je reactie echt lief. xxx
| 21:29 |
Het was wel even slikken om te horen dat er blijvende schade kan komen door een burn-out. Ik was er helaas vroeg bij met mijn burn-out (23). Ik herken heel erg het niet kunnen onthouden van dingen, of in ieder geval niet meer zo makkelijk als eerst. Ik blijf wel optimistisch en hoop te leren hoe ik met mijn 'nieuwe' geheugen om moet gaan.
Mensen die de diepste dalen hebben bewandeld weten als geen ander hoe je moet klimmen. Die mensen hebben power. Blijf trots op je zelf!
| 20:19 |
Dat ben ik ook zeker hoor.
Jij bent nog jong en ik heb alle vertrouwen dat je met je nieuwe geheugen om kunt gaan.
Dank!! en veel sterkte hoor.
| 21:30 |
Wow, dat is heftig zeg. Maar wat knap en dapper dat je je verhaal deelt.
Ik ben vandaag net nieuw hier op Yoors en dit is het eerste verhaal wat ik lees. Het ontroerd me enorm maar ik ben er blij mee.
Ik hoop namelijk dat je verhaal steun biedt aan heel veel andere mensen. Niet dat ik hoop dat veel anderen dit mee hebben gemaakt, begrijp me niet verkeerd. Maar je verhaal geeft kracht, aan mij en denk ik aan veel anderen. Kracht om voor jezelf te kiezen, wat je ook mee heb mogen maken. Om hulp te vragen als het niet goed met je gaat en je dit zo hard nodig hebt. Je geeft hiermee door dat er hoop is, hoop om jezelf toch ergens weer in balans te krijgen.
Dus daarom hartelijk dank voor je verhaal.
Ik wens je het aller, aller beste toe Bloggerda. Dat jij en je dierbaren nog heel veel mogen genieten van het leven.

Vol bewondering en respect!
| 19:17 |
Allereerst Nannette, van harte welkom hier op Yoors.
Dan wil ik je heel hartelijk danken voor je reactie, die heel fijn is.
Wat hoop ik ook dat mijn levensverhalen hier, tot steun zijn voor anderen en dat men er iets aan heeft, zou dat niet geweldig zijn?
Dank nogmaals voor je reactie hoor.
| 19:37 |
Wat een verhaal!
Ik ben niet misbruikt geweest of mishandelt maar mijn vader was wel heel treiterig en verwijtend naar mijn moeder toe en ik had altijd schrik om 7ets verkeerd te doen of te zeggen want dan werd mijn vader kwaad op mijn moeder en als ik ging slapen altijd polsen op mij gedrukt zodat niemand ze kon oversnijden enz
Mij noemen ze me soms ook labiel maar ik heb al wat moeten doorstaan,voor alles heb ik moeten vechten maar er altijd erdoor gevochten.
Gelukkig op pensioen gezet en doe wat ik wil en vermijd stress
| 00:24 |
Goed van je hoe je er dan door bent gekomen.
En inderdaad, stress vermijden.
Complimenten hoor meid.
| 00:42 |
geestelijkemishandeling noemen ze dat en is ff erger dan lichamelijk... dus geniet lekker je rust ja
| 19:46 |
Pittig verhaal...ik vind je erg moedig.Mensen hebben geen idee wat een Burn outlook met iemand doet
| 16:24 |
Nee, Ramona ze denken vaak dat je een beetje overspannen bent maar het is 100 keer erger. Dank je voor je reactie hoor.
| 16:49 |
Wat een heftig verhaal en wat goed dat je dit kunt en durft te delen.
Heel erg veel sterkte voor jou en jou omgeving.
| 13:38 |
Dank je Gea. Liefff
| 15:03 |
Jeetje wat een heftig verhaal en wat heb jij een hoop mee moeten maken, dus ik vind het super knap dat je ondanks alles ook positief nu kunt zijn en blijven. Daaar ligt de kracht en je benut die dus heel goed. Facebook gebruik ik ook niet meer voor mijn ziekte, mensen reageren wel maar verder....... Ik wens je nog heel veel geluk en positiviteit toe, want dat verdien je absoluut xxx
| 08:57 |
Wat lief. Heel erg bedankt hoor.
Het gaat ook vast allemaal lukken. Als ik maar goed op mijn lichaam blijf passen en luisteren naar mijn lichaam.
| 10:54 |
Heftig, maar heel mooi omschreven...
| 08:23 |
Dank je hoor Ilse.
| 10:55 |
Heftig verhaal. Goed van je dat je het van je af hebt geschreven...
| 23:26 |
Dank je wel hoor.
| 23:37 |
het is een vreselijke strijd die op dat moment niemand snapt. wat een waardeloze periode in je leven.. en toch zijn er in die periode lessen om te leren vooral van je fouten en ik weet zeker dat je die nu niet meer zo gauw gaat maken.. herstel duurt lang en accepteer die tijd. Het word alleen maar beter. Ik wens je een mooi 2017 een nieuwe ronden met vele uitdagingen en mooie kansen.
| 22:27 |
Daantje, je bent een schat en het komt helemaal goed hoor, zover dat kan.
Erg bedankt voor je reactie hoor.
| 23:23 |
Aangrijpend verhaal, goed dat je je weg weer vind! Alles komt goed, zolang je er zelf maar in blijft geloven! Sterkte
| 22:17 |
Dank je Laurie, wat lief van je.
| 23:24 |
Wat super dapper dat je dit met ons durft te delen !!! Je hebt het mooi van je afgeschreven en ik hoop uit de grond van mijn hart dat je het geluk vast kunt blijven houden en je weer volop van het leven kunt genieten. Vier het leven en hang elke dag de slingers op voor jezelf !!!
| 19:04 |
Dank je Annet en ik ben superblij met je reactie en die slingers, die hang ik zeker op.
| 23:24 |
Vieren we samen het leven !!!!
| 23:33 |
Wat een moedig leven en dapper verhaal om te delen. Stil van!
| 14:56 |
Dank je wel, doet me erg goed.
| 23:27 |
Een mens die uit deze misère komt en het ook nog eens deelt is MEGA Super Sterk! Chapeau mevrouw, een buiging voor je. Ik herken hele stukken uit je verhaal het grootste gedeelte. Een plakkertje burnout maar veroorzaakt door slaapproblemen en zuurstofgebrek tijdens de slaap en altijd maar doorgaan. Daar wordt ik nu voor behandeld. Alleen op de bank en niet weten hoe je iets te eten moet krijgen, maar dragen en gaan. Gelukkig is die intense eenzaamheid verleden tijd. Ik heb zelf niet om hulp gevraagd ook. En op verwachtingen kun je niet bouwen. Ik ben gelukkig voor jou nu ook! Op een topjaar!!
| 14:37 |
Heel, heel erg bedankt voor je superlieve reactie .
Hoop dat het voor jou ook goed mag blijven gaan hoor.
| 23:29 |
Ik ga er gewoon van uit. Dank je
| 23:34 |
moedig dat je dit met ons deelt en wauw
wat een lang proces heb je al achter de rug
maar je zegt het zelf je bent een vechter
nu nog leren om die koppigheid soms een
aan de kant te zetten ^^
Geloof me ik weet dat het moeilijk is
| 14:33 |
Dank je wel hoor. Echt lief!
| 23:30 |
Heel erg herkenbaar helaas. Komt even goed binnen hier! Dit jaar gaat álles goedkomen!!!!!!
| 14:31 |
Zeker!! en dank je hoor.
| 23:30 |
Helemaal eens met Hansvg. Sterkte! X
| 14:30 |
Dank je!!
| 23:30 |
Jeetje meis wat een heftig verhaal!! Ik kreeg af en toe moordneigingen als ik las wat jou is overkomen. En werd er ook wel verdrietig van zo oneerlijk dit allemaal. Maar je bent voor mij een toppertje hoor en ik word heel blij dat jij toch zoveel liefde in je hebt. Ik hoop dat het met jullie dochter ook nog goed kan komen dat gun ik je van harte. Nu op naar weer een mooi jaar voor jou. Veel liefs van mijxxx
| 14:25 |
Lieve Marijke, dank je wel voor je lieve reactie.
| 23:31 |
Mooi dat je dit verhaal wil en kan delen met ons, je hebt heel wat achter de rug. Goed dat je nu een positiever jaar achter je hebt en dat met vertrouwen naar de toekomst kijkt.
| 14:12 |
Dank je wel Hans, ga ik zeker doen.
| 23:31 |
Heel goed ge en beschreven goed om dit ook te delen
| 13:54 |
Dank je wel hoor.
| 23:32 |
Wat goed dat je je verhaal hier deelt.
Schrijven helpt met verwerken en ik ga je volgen.
Je bent een topper!
| 19:09 |
Heel hartelijk dank. Ik ben heel blij en volg jou ook.
| 20:23 |
Ik dank je heel hartelijk hoor, ik volg jou ook.
| 23:34 |
wat een heftig verhaal maar wel mooi beschreven.
Je bent een hele dappere vrouw!
| 23:53 |
Dank je wel hoor. Gelukkig dat ik dapper ben he, anders kwam ik er niet.
| 10:41 |
Wat een mooi verhaal! Ik heb respect voor je dat je het zo kunt schrijven!
| 17:31 |
Dank je hoor. Fijn om te horen.
| 17:54 |
Wat heftig en dapper verhaal!
Mooi geschreven, lang maar fijn te lezen!
Dat 2017 een prachtig jaar mag worden voor je!
| 16:49 |
Dank je hoor en inderdaad er zijn 4 blogs die over mijn leven gaan: Kind van elastiek, mijn Blomberg, het oude straatbeeld en opgebrand.
Daarna schrijf ik alleen maar blogs en verhalen die niet heftig zijn.

Dank je.
| 17:01 |
wat een verhaal! En wat dapper dat je naar de psycholoog bent gegaan. Ik vind je blog erg opbeurend, ondanks de heftige kanten die je beschrijft! Vanavond proost ik op jou, en dat 2017 je nog meer moois mag gaan brengen!
| 16:30 |
Annemieke, wat ontzettend lief van je. Dank je hoor.
| 16:32 |
Ik doe het graag!
| 16:39 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen