×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
OPGEBRAND

OPGEBRAND



 



 

Deze blog gaat over mijn burnout, want dat is het synoniem voor totaal opgebrand zijn. Het was de bedoeling om alleen maar over mooie en positieve dingen te schrijven maar mijn lieve vriendin, een française, zei tegen me: een blog is niet alleen voor positieve verhalen maar ook voor minder leuke dingen. Anders kunnen de mensen die het lezen, zich niet herkennen in je verhalen.

Tja, daar zit wat in en daarom, lieve mensen, schrijf ik deze blog, een heel persoonlijke blog over mijn burnout. Want delen is helen.

Wat eraan vooraf ging:

Ik zit al 40 jaar in de verpleging. Eerst in Zwolle, voor de opleiding van ziekenverzorging maar daar moest ik mee stoppen omdat ik zwanger was van onze oudste dochter. In die tijd ging dat zo en stopte je met je werk of opleiding. Mijn man en ik zijn getrouwd en we kregen drie kinderen. Toen de jongste een jaar was, ben ik weer gaan werken. Ik pakte alles aan wat op mijn pad kwam, horeca, winkels, schoonmaakwerk, alles. Toen we gingen verhuizen naar Winsum, ben ik als verpleeghulp overal en nergens aan het werk gegaan. Daarna de opleiding van ziekenverzorgende afgemaakt en jaren later ook nog de opleiding voor verpleegkundige gedaan en afgemaakt.

En toen kreeg ik op mijn 50ste verjaardag een aneurysma in de hersenen. Hersenbloeding en het was kantje boord. Gelukkig was iedereen thuis omdat ik jarig was en de ambulance in Winsum stond, anders had ik het niet overleefd. Ik bleek een overlevingskans van 20 % te hebben maar ik redde het. Ik ben vanaf mijn geboorte al een vechter geweest en deze grote bloeding ben ik restloos te boven gekomen. Het enige wat er nog van overgehouden is was eerder moe zijn als normaal.

Dus binnen een jaar ging ik weer aan het werk. En helaas hadden ze op het werk geen begrip voor mij en heb ik ontslag genomen. Heel stom want een vaste baan zat er daarna niet meer in. Toch kreeg ik weer werk als uitzendkracht, jaarcontracten en daar werd ik doodzenuwachtig van. Want hoe moest het financieel als ik geen vaste baan had?

Ik werkte en werkte en werkte me een ongeluk  om maar in een goed blaadje te komen en een vast contract te krijgen. Ik vergat mezelf totaal en de lichamelijke klachten kwamen om de hoek kijken. Maar ik was mijn hele leven al gewend om net te doen alsof het goed met me ging dus ik negeerde alle klachten. Met een handvol pijnstillers in mijn lijf en in mijn tas, kon ik de hele wereld aan. En als er al mensen zeiden: “Gaat het wel goed met jou”?, dan zei ik: “Ja hoor, alleen een beetje moe”, Niet vertellen dat je idioot moe was natuurlijk, stel je voor.

En op een dag was het toen ineens op.

Ik werkte in de thuiszorg en reed mijn laatste route. Tussen elke cliënt in, huilde ik bittere tranen in mijn auto want ik was zo moe. Zo vreselijk, afschuwelijk moe. En na de laatste cliënt was ik door alle reserves heen en reed direct door na kantoor om te zeggen: “IK KAN NIET MEER “. Het enige wat ze zeiden was: “Nou, dat verbaasd me niks.”

Had ik naar ze geluisterd, als ze hadden gezegd dat ik het rustiger aan moest doen? Nee natuurlijk.

Dus ik zat thuis en ik sliep het laatste jaar, echt een heel jaar, maar een uur per nacht. Om vijf uur viel ik in slaap en om zes uur moest ik weer opstaan om te werken en dat was slopend. Bij de huisarts kreeg ik geen enkele slaaptablet want mijn huisarts doet niet aan symptoombestrijding want dan haal je het probleem niet weg. Heel goed van die man maar ik had geen probleem, vond ik zelf. Ik sliep alleen niet. Hoe dom kun je zijn, nietwaar? Dus kocht ik de hele drogist leeg aan slaaptabletten maar niks bracht me in slaap, helemaal niks.

Toen ik thuis kwam, ben ik naar bed gegaan en geloof het of niet: ik sliep een week!!!

Hoe kon het, ik werd nog net wakker om te eten en wat tv te kijken maar zelf daar sliep ik al.

Na een week was ik wel weer wat opgeknapt en ik dacht: ik ga de stad in om een leuke jeans te kopen. Daar had ik wel zin in want winkelen was goed voor me, dacht ik. Ik stapte in de bus om naar Groningen te gaan en op de Grote Markt aangekomen, liep ik te neuriën, zo blij was ik. En toen: BOEM, daar lag ik. Gestruikeld over de stroomdraden die marktkooplui op de grond leggen.

Ik werd geholpen door voorbijgangers om weer op te staan maar ik gilde het uit van de pijn, Wat had ik toch??? Een heel aardige marktvrouw nodigde me uit in haar kraam om even te zitten en ze bood me een glas water aan, dankbaar was ik daarmee. En daarna ben ik naar het ziekenhuis gelopen die vlakbij is. De marktkoopvrouw zei tegen me dat de ambulance niet komt als je zelf nog kunt lopen en ik was ook niet van plan om in een ambu te gaan liggen. (geen eigenwijzere mensen dan verpleegkundigen, hahaha)

In het ziekenhuis aangekomen, werd er meteen een foto gemaakt en ja hoor, mijn bovenarm op drie plaatsen gebroken!!! Het waren rechte breuken dus ik hoefde niet te worden geopereerd. Maar ik moest wel acht weken in een sling, een soort mitella. Mijn man is gebeld en die kwam er meteen aan en die heeft me op een bed gelegd ergens en daar kon ik wachten tot hij vrij was.

Die acht weken waren een hel! Mijn man wastte me ‘s morgens en ik gilde de hele buurt bij elkaar van de pijn. We hebben daarna afgesproken dat mijn man me ’s avonds zou douchen. Het was mijn linkerarm dus een kop- kont wasje kon ik zelf wel met mijn rechterarm. De schat smeerde mijn brood voor die dag en zette de koffie klaar, zodat ik alleen het knopje maar hoefde in te drukken. Zo ging dat 8 weken lang. Acht weken waar ik verder niemand zag. De kinderen werken allemaal fulltime en kwamen ’s avonds langs maar verder niemand. Ik zal nooit vergeten hoe eenzaam ik geweest ben. En dat ik dat ook aan mezelf heb te danken wat als je fulltime werkt, gaat je sociale leven er compleet aan. En ik was de laatste tijd, met een uur slaap per nacht, ook niet Jopie de gezellige.

Elke controle in het ziekenhuis was steeds goed. De breuk genas voorspoedig en ik moest ook op de osteoporose- spreekuur komen. Als je 50+ bent en je breekt een bot, dan moet je daar naar toe. En ja hoor, ik heb osteoporose en als ik val, zo vertelden ze mij, is de kans groot dat ik weer iets breek.

Dus liep ik met mijn neus op mijn schoenen en zag alleen de punten van mijn schoenen en de eerste tegel van de straat. Wat was ik bang om te vallen, vreselijk bang.

En bang was ik al een paar jaar. Angstaanvallen die niet normaal meer waren. Op vakantie in mijn mooie Griekenland durfde ik niets. Niet over een enge brug rijden, niet een kloof lopen, alles was eng en nog eens eng.

Nu bleek, dat ik in het laatste jaar van de overgang zat. Daar kwamen die angsten vandaan en ook deels mijn slapeloosheid, alsook mijn kattigheid. Kattig kan ik nog wel zijn hoor. Hahaha. Ik kreeg hormoontabletten van de gyneacoloog en die heb ik een jaar geslikt en toen ging het stukken beter met mij.

En toch klopte ik nog niet. Ik kende mezelf niet. Ik deed rare dingen. Mensen van facebook gooien omdat ik me in de steek gelaten voelde. De eenzaamheid was ik nog niet vergeten. Ik was kattig en iedereen moest op zijn tenen lopen om me niet te kwetsen. Bah wat een eng mens was ik toch. En ik had nog steeds zoveel pijn. Alleen daarom ben je al kattig want pijn sloopt je. Ook kon ik niets maar dan ook niets onthouden en weer zat ik in het ziekenhuis. Voor testen voor mijn geheugenproblemen en vergeetachtigheid en ook pijnbestrijding en onderzoeken van mijn rug.

De testen van mijn brein waren heftig en namen nogal wat werk met zich mee en ze hebben me getest op jongdementie…..ja ja dan ben je ineens toch jong he, haha…. en op de hersenbloeding van 7 jaar geleden en op burnout.  En wat bleek:

Het was de burnout. Schade aan mijn hersenen die niet weer over gaat. Ik wist niet eens dat dat kon, schade aan je hersenen door een burnout maar het kan, ik heb het opgezocht. Dat niet over gaan ,werd nog een mantra voor me want ook mijn rugklachten zouden niet weer over gaan, na alle testen doorstaan te hebben.

Nou, daar moest ik het dan maar mee doen. O.k.

Ik ben toen naar een psycholoog gegaan want wat ik al schreef, ik kende mezelf niet. Zo was ik niet en zo wil ik niet zijn!!!

De psycholoog heeft met me gesproken en ik heb  drie opeenvolgende weken alleen mijn levensverhaal  verteld en alles vanaf mijn geboorte tot nu. Het is een verschrikkelijk verhaal, zo vreselijk mensonterend wat mij overkomen is, dat het logisch is, dat je daar wat aan over houdt.

Zo wil ik zo vreselijk graag ergens bij horen. Ik zocht mijn hele leven naar liefde en erkenning maar het mocht niet baten. Van mijn lieve, lieve pleegvader, kreeg ik liefde en van mijn opoe, de moeder van mijn vader. Van mijn allerliefste man, krijg ik liefde en van mijn kinderen en kleinkinderen. Dat zijn ook de aller, allerbelangrijkste mensen in mijn leven.

Maar zonder de liefde van mijn vader, die het ook nog eens stiekem moest tonen want anders zag mijn pleegmoeder het en dat mocht niet, heb ik de boze wereld overleefd en heb ik zelf ook veel liefde in mij. Veel te veel, zegt mijn gezin want zoveel liefde als jij hebt voor alle mensen, kan niemand je nadoen. Gelukkig heb ik deze liefde in mij en ik geef het aan mijn gezin en aan iedereen die het nodig heeft.

De Psycholoog kwam toen met een diagnose en dat was: PTSS Post Traumatische Stress Syndroom. Dat wist ik al, dat had ik al jaren en jaren. Dat had de GGZ me ook verteld en niks mee gedaan. Ik ben vaak overspannen geweest en depressief en nooit gingen ze de diepte met me in. En iedereen maar denken dat ik weer overspannen was en ja, ze is altijd al labiel geweest. Over kwetsen gesproken. Diegene die dat tegen me zei, ik kon haar wel wurgen. Als ik niet zo sterk was geweest altijd, had ik mijn leven nooit overleefd. Maar goed, als jij dat labiel wilt noemen, prima!

Ik kreeg een voorstel van de psycholoog om EMDR te gaan doen. Eye Movement Dessensitization Reprogressing.

Herinneringen van de trauma’s worden opnieuw opgeslagen in je geheugen maar dan is het uit je werkgeheugen. Dat is het geheugen waar je de dagelijkse dingen mee doet. Het is er dus nog wel, alle details zijn er ook nog maar er zit geen lading meer aan. Het doet je minder, veel minder.

Het was zo emotioneel en zo slopend en ik moest het alleen doen omdat mijn man een drukke baan heeft en niet weg kan. Je mag ook geen autorijden na de emdr en ik ben toen ook met de trein gegaan. Op het station vond ik iedereen ook heel lief en ik lachtte naar iedereen. Peace man, dacht ik. Als ik toen beroofd was, dan was dat mijn eigen schuld want ik had ze niet meer allemaal op een rijtje. Maar ik ben veilig thuisgekomen en na de eerste emdr sliep ik 5 dagen. Zo vermoeiend is dat. Je kunt geen licht verdragen, geen geluid en het rommelt in je hoofd.

Maar het heeft geholpen en ik prijs de dag dat ik naar de psycholoog ging.

Het allerlaatste traject wat ik heb gedaan is de pijnrevalidatie in Beatrixoord. Daar werkt een team van : revalidatiearts, hartcoherentie, fysiotherapeut , ergotherapeut en psycholoog en ik ben daar drie maanden, twee dagen per week geweest om de pijn onder controle te krijgen.

Ik heb mijn hele leven in een vlucht- en vechthouding gestaan. Ik ben in mijn jeugd zo ernstig misbruikt en mishandeld en ik voelde me nergens veilig. Wat doe je dan: dan ga je in een vlucht- en vechthouding staan. Er zijn situaties, dat mijn man en ik een weekend weg gingen, in een hotel en ik het bed zo her- opmaakte, dat mijn gezicht naar de deur keek. Want er kon eens iemand kwaad met me willen doen. Mijn pleegmoeder is al lang dood dus wie dan? Tja, trauma’s maken dat je rare bokkesprongen maakt.

Ook heb ik alcohol gebruikt om niet meer te voelen en gelukkig ben ik daar, door kei en keihard te vechten, helemaal afgekomen. Supertrots ben ik daardoor op mezelf.

Ook in ons huwelijk, een huwelijk van 39 jaar, zijn alleen maar stormen geweest. We hebben een dochter die we niet meer zien en dat duurde 37 jaar, vechten, vechten en vechten voor een kind van je. Alles en alles hebben we voor haar gedaan en het mocht niet baten. Het enige wat we wel moesten doorstaan is nagewezen worden in ons dorp omdat niemand het juiste verhaal kende. En dan oordelen de mensen maar en daar kun je niets tegen doen, helaas. Het juiste verhaal zit in ons hoofd en in ons hart maar dat zie je aan de buitenkant niet en dan word je beroddeld. Ons gezin is daardoor echt door de grond gegaan en dat is zo erg, zo erg, ik heb er geen woorden voor om te vertellen hoe erg dat is en dat mijn moederhart echt, gebroken is als mensen je verkeerd beoordelen. En mijn man is ook zo diep gekwetst, tot in zijn ziel en dat gun je niemand. Om te zien wat dat met je doet is, nog maar een keer, mensonterend. Mijn andere dochter en mijn zoon ook en je wilt ze het zo graag besparen. Ze hadden geen eigen identiteit. Ze waren altijd het zusje van…het broertje van… en ga met die mensen maar niet om hoor!!!..... het gaat je door merg en been.

Natuurlijk heb ik fouten gemaakt, wat wil je met een energie-level van -800, dan zeg je en doe je dingen die niet goed zijn. En ach….wie zonder zonden is, werpe de eerste steen.

Terugkomend op de revalidatie. Mijn rug is dus door die vecht- en vluchthouding zo kapot gemaakt dat hij ermee stopte. Nog mooi dat hij het een halve eeuw volgehouden heeft. Maar die drie maanden zijn heel intens, heel heftig maar oh zo goed voor me geweest.

Ik ben nu klaar. Beter als dit wordt het niet. Mijn hoofd werkt natuurlijk nog steeds niet mee. De geheugen en onthouden stoornis is er nog steeds maar als ik in balans ben van lichaam en geest, dan gaat het best goed en mijn rug hetzelde verhaal. Niet teveel hooi op mijn vork en in balans blijven. Dan gaat het goed en ik ben zo dankbaar voor dit.

Ik blijf met beperkingen leven maar dit leven kan ik omarmen. Voor het eerst in mijn hele leven heb ik een heel goed jaar achter de rug. Ik kan wel van de daken schreeuwen hoe gelukkig ik ben en met mij, mijn gezin. Ik schreef op facebook vaak hoe het met me ging en kreeg daar hartverwarmende reacties op. Dat heb ik nu verwijderd en ik heb laatst nog een stukje geschreven over hetb afgelopen jaar maar dat was het dan ook. Het is klaar. Het is voorbij. Vechten en vluchten hoeft niet meer en ik heb hopelijk nog jaren te gaan met dit grote geluk. Er zullen altijd tegenslagen zijn maar ik kan ze aan. Mijn gezin blijft angstig, voor hen was het een trauma om mee te maken hoe slecht het met me ging en als er dan tegenslag is, of mensen kwetsen me met hun ondoordachte opmerkingen, dan zullen ze bang zijn dat ik er onderdoor ga.

Ik, aan de andere kant kan niets doen om ze te helpen want ik kan wel zeggen, ik kan het aan, maar dat moeten ze zien. En al zien ze het, dan toch……een liefde volle angst is dat want ik ben hun allerbelangrijkste  vrouw en moeder. Logisch en het moet de tijd hebben.

Mijn sociale leven is weer opgebouwd. Ik heb alles bij iedereen uitgelegd en alles verteld en ik kan echt zo gelukkig zijn dat iedereen, bijna iedereen dan, weer terug is.


Natuurlijk moet ik er altijd om denken dat ik niet over mijn grenzen ga. En vaak trap ik er toch weer in. Moeilijk maar het lukt steeds beter.

Ook is het belangrijk om dingen te doen die leuk zijn om te doen, daar word je blij van.

 

Dit was een hele lange blog en ik hoop dat jullie het niet te moeilijk vinden om te lezen maar het moest me toch van het hart.

We gaan nu naar het nieuwe jaar en naar weer een top jaar.

Ik hou van jullie allemaal en tot mijn volgende, positieve blog.

 Update: Het is nu september 2017 en ik ben zelfs van het roken af en van alle medicijnen. Ik heb het vaker gezegd: Free at last.














 



 




Ellie B
Hoi ik miste je al. Meid neem je tijd dikke x
17-10-2017 21:35
17-10-2017 21:35
Marion's World
En uitgerekend nu lees ik dit blogje. Net nadat je geschreven hebt dat het weer ff niet goed gaat met je. Ik heb je blog ademloos gelezen en ik vind je een dappere strijder. En stoppen met roken is vaak een trigger om onverwerkte emoties aan de oppervlakte te laten komen. Neem de tijd. Niks moet, behalve van jezelf........ Dikke knuffel
03-10-2017 19:02
03-10-2017 19:02
'Klein'
Heel heftig maar openhartig verhaal! Gelukkig gat het nu weer beter met je!
17-09-2017 02:47
17-09-2017 02:47
Yvonne35
Wat goed dat je dit verhaal opgeschreven hebt - en wat mooi verwoord! Heel fijn om te lezen dat het nu weer goed met je gaat. Dat van die overgang in combinatie met de burnout herken ik, dat was bij mij ook het geval (10 jaar geleden). En van die hersenbeschadiging - ook dat! Mijn geheugen zal nooit meer goed worden, alles opschrijven is de enige oplossing.
06-09-2017 12:00
06-09-2017 12:00
Mieke Van Liefde
Een burn-out is zo herkenbaar.
02-09-2017 00:36
02-09-2017 00:36
Hpj Goossens
Lijkt me vreselijk een burn-out... Nog erger dan al die breuken misschien... Ik moest wel even glimlachen bij je beschrijving van 'Jopie de gezellige'....
04-07-2017 22:35
04-07-2017 22:35
Walkoflife
Ik herken het helemaal. Ik vind in het bloggen wel een uitlaatklep. Wij komen er wel!
01-07-2017 16:36
01-07-2017 16:36
Ramona
wouw wat ben je toch een mooi mens
30-06-2017 20:27
30-06-2017 20:27
LivingThaGoodLife
Ik ben op zijn minst de 250e zie ik. Mooi geschreven, zoals altijd sterke vrouw!
30-06-2017 15:01
30-06-2017 15:01
frieke
chapeau voor jouw sterkte Gerda
30-06-2017 14:43
30-06-2017 14:43
FreeWolves
Stoer en sterk mens ben je!
30-06-2017 14:18
30-06-2017 14:18
lekkerereceptenvoor2
Oei, dat is een heftig verhaal.
30-06-2017 14:15
30-06-2017 14:15
erkaryam
wat een heftig verhaal, het boeide me van begin tot het eind maar fijn dat het nu beter met je gaat ik hoop dan ook nog veel van je te lezen
30-06-2017 13:19
30-06-2017 13:19
DiaantjesLife
Ik mag blijkbaar niet gewoon reageren, weer zonder punten, maar dat maakt niet uit. Je weet hoe ik het meen wat ik antwoord xxx
01-05-2017 16:39
01-05-2017 16:39
DiaantjesLife
Ik ben er gewoon even stil van................... ik had al veel van je gelezen en wist hoe moeilijk je het had gehad. Je blogs boeien tot de laatste zin en zelfs deze deed dat. Ik wens je al het geluk van de wereld, want jij verdient dat. Je krijgt van mij een hele dikke virtuele knuffel, gewoon omdat ik je dat graag wil geven. Liefs XXX
01-05-2017 16:38
01-05-2017 16:38
Bibi Prospero
Ik vind u blogs mooi om te lezen. Ik ben u gaan volgen!
08-04-2017 15:55
08-04-2017 15:55
Gertiena
Ook deze blog weer gelezen en weer een goede blog. Knap hoor en het is toch fijn dat we ouder mogen worden.
06-04-2017 23:30
06-04-2017 23:30
zonnebloem
Mooie open blog zoals we ondertussen van jou gewoon zijn, altijd fijn je te "lezen" :-)
03-04-2017 16:25
03-04-2017 16:25
Vicky
Wat schrijf je heerlijk Ik ga je volgen,fan
28-03-2017 22:30
28-03-2017 22:30
SoulandMind
Knap omschreven én weer uitgespit tot op de bodem :-).
27-03-2017 19:28
27-03-2017 19:28
Karin van der Straaten
NOu, t is niet niks..mazzelde ikd at met mijn 42 e alles werd weggehaald, toen ahd ik volgens de dok al 2 x de overgang mee gemaakt en vroeg klaar. de rest tja..wat een lijf allemaal te verduren krijgen kan. endometriose en alles wat er zoal mee te maken heeft, we zijn er nog en laten we zo denken..vanaf nu beginnen we een nieuwe lente https://youtu.be/0h9oXuntYJE
26-03-2017 19:49
26-03-2017 19:49
Oksana
Leuk en origineel.
23-03-2017 11:53
23-03-2017 11:53
Mano
Leuke blog leuk geschreven haha, je hebt wel gelijk je ziet het vaak gebeuren bij mannen als een gezin hebben zich vervelen of wat dan ook gaan ze gek doen noem ik het maar hahaha maar eerlijk is eerlijk je hebt ook zeker dames die dat ook doen als er een te gewoon en in gekakt leven gekomen is.
21-03-2017 07:12
21-03-2017 07:12
LWAlmanak
En de pagina word nog ingevuld? Hihihi
17-03-2017 08:49
17-03-2017 08:49
Enschedekiektmee
Ik zie geen tekst
17-03-2017 07:56
17-03-2017 07:56
Rudi
Een heel openlijke blog. Een heftig verhaal ook. Ik hoop voor jou dat je nu een mooie en rustige periode zonder stormen in gaat, Gerda. :-)
06-03-2017 10:49
06-03-2017 10:49
Nicole de Ridder
wat een impact kan een mensenleven toch zijn , in ideale omstandigheden lijkt het ver van mijn bed ..... helaas zit ik ook met wat frustraties .... maar als ik dit lees , omg .... veel sterkte en ik hoop dat je leven voortaan een stuk gemakkelijk mag gaan... goed van je om hier mee naar buiten te komen, het zal je helpen....liefs
06-03-2017 10:30
06-03-2017 10:30
Dora Tuinenburg
wat heftig allemaal zeg, geloof in jezelf! wens je het allerbeste x
05-03-2017 21:21
05-03-2017 21:21
2beMe
Het was wel even slikken om te horen dat er blijvende schade kan komen door een burn-out. Ik was er helaas vroeg bij met mijn burn-out (23). Ik herken heel erg het niet kunnen onthouden van dingen, of in ieder geval niet meer zo makkelijk als eerst. Ik blijf wel optimistisch en hoop te leren hoe ik met mijn 'nieuwe' geheugen om moet gaan. Mensen die de diepste dalen hebben bewandeld weten als geen ander hoe je moet klimmen. Die mensen hebben power. Blijf trots op je zelf!
05-03-2017 20:19
05-03-2017 20:19
Nannette
Wow, dat is heftig zeg. Maar wat knap en dapper dat je je verhaal deelt. Ik ben vandaag net nieuw hier op Yoors en dit is het eerste verhaal wat ik lees. Het ontroerd me enorm maar ik ben er blij mee. Ik hoop namelijk dat je verhaal steun biedt aan heel veel andere mensen. Niet dat ik hoop dat veel anderen dit mee hebben gemaakt, begrijp me niet verkeerd. Maar je verhaal geeft kracht, aan mij en denk ik aan veel anderen. Kracht om voor jezelf te kiezen, wat je ook mee heb mogen maken. Om hulp te vragen als het niet goed met je gaat en je dit zo hard nodig hebt. Je geeft hiermee door dat er hoop is, hoop om jezelf toch ergens weer in balans te krijgen. Dus daarom hartelijk dank voor je verhaal. Ik wens je het aller, aller beste toe Bloggerda. Dat jij en je dierbaren nog heel veel mogen genieten van het leven. Vol bewondering en respect!
05-03-2017 19:17
05-03-2017 19:17
Sofievdb
Wat een verhaal! Ik ben niet misbruikt geweest of mishandelt maar mijn vader was wel heel treiterig en verwijtend naar mijn moeder toe en ik had altijd schrik om 7ets verkeerd te doen of te zeggen want dan werd mijn vader kwaad op mijn moeder en als ik ging slapen altijd polsen op mij gedrukt zodat niemand ze kon oversnijden enz Mij noemen ze me soms ook labiel maar ik heb al wat moeten doorstaan,voor alles heb ik moeten vechten maar er altijd erdoor gevochten. Gelukkig op pensioen gezet en doe wat ik wil en vermijd stress
05-03-2017 00:24
05-03-2017 00:24
Ramona Vroom
Pittig verhaal...ik vind je erg moedig.Mensen hebben geen idee wat een Burn outlook met iemand doet
04-03-2017 16:24
04-03-2017 16:24
harry bodden
Slik..pf met tranen in m'n ogen..met horten en stoten, heb ik dit gelezen. Een zakdoek vol snot...las ik je verhaal....wat een leven zeg. Even zit ik stil, en wil veel er op reageren, maar eigenlijk wil ik je verwarmen, omarmen. En zeggen dat je een GEWELDIGE MEID BENT. ! Af en toe schrijf ik veel, bij mensen...die minder te melden hebben. Hmm knuffel knuffel ook voor je gezin..je vent..maar vooral voor jouw. Respect.!! van harry . Géén 5 * waard, nee veel meer *.! Super. o ja , antwoord niet..ik hoef geen dank . Die dank is voor je zelf. !
04-03-2017 13:41
04-03-2017 13:41
Creatief met Gea
Wat een heftig verhaal en wat goed dat je dit kunt en durft te delen. Heel erg veel sterkte voor jou en jou omgeving.
04-03-2017 13:38
04-03-2017 13:38
DiaantjesLife
Jeetje wat een heftig verhaal en wat heb jij een hoop mee moeten maken, dus ik vind het super knap dat je ondanks alles ook positief nu kunt zijn en blijven. Daaar ligt de kracht en je benut die dus heel goed. Facebook gebruik ik ook niet meer voor mijn ziekte, mensen reageren wel maar verder....... Ik wens je nog heel veel geluk en positiviteit toe, want dat verdien je absoluut xxx
04-03-2017 08:57
04-03-2017 08:57
Ilsjes
Heftig, maar heel mooi omschreven...
04-03-2017 08:23
04-03-2017 08:23
Hedy0880
Heftig verhaal. Goed van je dat je het van je af hebt geschreven...
03-03-2017 23:26
03-03-2017 23:26
Daantjefl33
het is een vreselijke strijd die op dat moment niemand snapt. wat een waardeloze periode in je leven.. en toch zijn er in die periode lessen om te leren vooral van je fouten en ik weet zeker dat je die nu niet meer zo gauw gaat maken.. herstel duurt lang en accepteer die tijd. Het word alleen maar beter. Ik wens je een mooi 2017 een nieuwe ronden met vele uitdagingen en mooie kansen.
03-03-2017 22:27
03-03-2017 22:27
Laurie
Aangrijpend verhaal, goed dat je je weg weer vind! Alles komt goed, zolang je er zelf maar in blijft geloven! Sterkte
03-03-2017 22:17
03-03-2017 22:17
Annet de JoJo
Wat super dapper dat je dit met ons durft te delen !!! Je hebt het mooi van je afgeschreven en ik hoop uit de grond van mijn hart dat je het geluk vast kunt blijven houden en je weer volop van het leven kunt genieten. Vier het leven en hang elke dag de slingers op voor jezelf !!!
03-03-2017 19:04
03-03-2017 19:04
Marc Capriccio
Een dame met een visie: Er uit komen door het neer te typen, zonder franjes, recht voor de raap. Mijn hoedje af, je hebt lef of zulks te durven delen.
03-03-2017 16:31
03-03-2017 16:31
Bertrand Prins
Wat een moedig leven en dapper verhaal om te delen. Stil van!
03-03-2017 14:56
03-03-2017 14:56
Marion Wever
Een mens die uit deze misère komt en het ook nog eens deelt is MEGA Super Sterk! Chapeau mevrouw, een buiging voor je. Ik herken hele stukken uit je verhaal het grootste gedeelte. Een plakkertje burnout maar veroorzaakt door slaapproblemen en zuurstofgebrek tijdens de slaap en altijd maar doorgaan. Daar wordt ik nu voor behandeld. Alleen op de bank en niet weten hoe je iets te eten moet krijgen, maar dragen en gaan. Gelukkig is die intense eenzaamheid verleden tijd. Ik heb zelf niet om hulp gevraagd ook. En op verwachtingen kun je niet bouwen. Ik ben gelukkig voor jou nu ook! Op een topjaar!!
03-03-2017 14:37
03-03-2017 14:37
charmedgirl
moedig dat je dit met ons deelt en wauw wat een lang proces heb je al achter de rug maar je zegt het zelf je bent een vechter nu nog leren om die koppigheid soms een aan de kant te zetten ^^ Geloof me ik weet dat het moeilijk is
03-03-2017 14:33
03-03-2017 14:33
☆ Yoortainment2day ☆
Heel erg herkenbaar helaas. Komt even goed binnen hier! Dit jaar gaat álles goedkomen!!!!!!
03-03-2017 14:31
03-03-2017 14:31
Ingrid Tips en meer
Helemaal eens met Hansvg. Sterkte! X
03-03-2017 14:30
03-03-2017 14:30
marijke
Jeetje meis wat een heftig verhaal!! Ik kreeg af en toe moordneigingen als ik las wat jou is overkomen. En werd er ook wel verdrietig van zo oneerlijk dit allemaal. Maar je bent voor mij een toppertje hoor en ik word heel blij dat jij toch zoveel liefde in je hebt. Ik hoop dat het met jullie dochter ook nog goed kan komen dat gun ik je van harte. Nu op naar weer een mooi jaar voor jou. Veel liefs van mijxxx
03-03-2017 14:25
03-03-2017 14:25
Hans van Gemert
Mooi dat je dit verhaal wil en kan delen met ons, je hebt heel wat achter de rug. Goed dat je nu een positiever jaar achter je hebt en dat met vertrouwen naar de toekomst kijkt.
03-03-2017 14:12
03-03-2017 14:12
johan_jongedijk
Heel goed ge en beschreven goed om dit ook te delen
03-03-2017 13:54
03-03-2017 13:54
Piteke van der Meulen
Wat goed dat je je verhaal hier deelt. Schrijven helpt met verwerken en ik ga je volgen. Je bent een topper!
26-02-2017 19:09
26-02-2017 19:09
ilse94
wat een heftig verhaal maar wel mooi beschreven. Je bent een hele dappere vrouw!
22-02-2017 23:53
22-02-2017 23:53
Em
Wat een mooi verhaal! Ik heb respect voor je dat je het zo kunt schrijven!
21-02-2017 17:31
21-02-2017 17:31
DvdVelden Blog
Wat heftig en dapper verhaal! Mooi geschreven, lang maar fijn te lezen! Dat 2017 een prachtig jaar mag worden voor je!
21-02-2017 16:49
21-02-2017 16:49
Annemieke
wat een verhaal! En wat dapper dat je naar de psycholoog bent gegaan. Ik vind je blog erg opbeurend, ondanks de heftige kanten die je beschrijft! Vanavond proost ik op jou, en dat 2017 je nog meer moois mag gaan brengen!
21-02-2017 16:30
21-02-2017 16:30