#verhalen
16Dec2019
Daar wil ik ook naar toe
Dewaputra

Aflevering van het vervolgverhaal van Hans van Gemert en Dewaputra. Ome John heeft gehoord dat er een gemaskerd bal wordt georganiseerd.   Dit ging hieraan vooraf: Kom er gezellig bij zitten Lezen   “Als je iets kwijt bent geraakt, dan is dat altijd prettig als je het terugvindt. Proost.” “Proost.” “Enne… als ik vragen mag, waarom loop je rond in dat pakkie van de gendarmerie? “Ehh… ik had gehoord dat er een gemaskerd bal wordt georganiseerd en ik dacht, kom, laat ik eens als gendarme gaan.” “Oh leuk Cor, een gemaskerd bal! Daar gaan wij dan ook naar toe he? Ik hou van verkleedfeestjes.” “Ik dacht dat je naar boven op de Eiffeltoren wou?” “Dat wil ik ook, maar daarna kunnen we toch naar dat gemaskerd bal gaan?” “Da’s waar, dat kan. [tegen ome John] Waar is dat gemaskerd bal dan?” “Ehh… in ons hotel.” “Nou, dat komt dan mooi uit, want dan hoeven we de deur niet uit.” “Maar dan moeten we strakkies na de Eiffeltoren wel eerst leuke kleren zoeken, Cor.” © Dewaputra   Bovenstaande episode van het vervolgverhaal past in de 140 woorden uitdaging van december van FrutselenindeMarge (zie hieronder), waarbij een verhaal van precies 140 woorden dient te worden geschreven dat het verplichte woord 'feestdagen' bevat (mag ook in delen). 140w December Feestdagen Meer informatie Intussen bij de overige hoofdrolspelers: Snel wegwezen hier bij Gerrit en Lou Lezen Dat is ook niet erg onopvallend bij de commissaris en agent Polleman (Hans van Gemert) Lezen tags: #verhalen - #vervolgverhaal - #schrijfuitdaging - #140w -#feestdagen

#schrijfuitdaging
16Dec2019
Wordt de feestvreugde bedorven?
Dana

#schrijfuitdaging Lees eerst wat vooraf ging:  Een soepzootje van door elkaar gehaalde steekwoorden Read more   'Nou? Krijg ik nog een verklaring waarom die teringpiek hier is? En kom niet met vage smoesjes, daar heb ik zo'n pokkenhekel aan.' Chantal staat nog steeds woest met de piek te zwaaien. Ze gaat helemaal uit haar dakpan, zo furieus heb ik mijn gelegenheidszuster zelden meegemaakt. Zou het door de drank komen? Nee, het komt door mijn manier van presenteren. Ik voel me schuldig en eigenlijk is het meer dan terecht. Had ik nou de vingerplanten maar niet vervangen en die stomme ouderwetse spreien maar ergens anders voor gebruikt. 'Ja, je hebt gelijk. Er staan vier kerstbomen hier opgesteld, met slingers, lichtjes, pegels, pieken en ballen. Enkel en alleen om de ruimte wat in stijl op te leuken omdat de meeste gasten hier wel van kerstversieringen houden. Omwille van jou heb ik er iets overheen gedaan zodat ze uit het oog ontrokken zouden worden.' 'Dat slaat echt werkelijk nergens op. Dan zien de overige gasten de ***bomen toch ook niet? Dan had je ze net zo goed weg kunnen laten.' 'Alweer gelijk, ik heb er kennelijk niet goed over nagedacht. Maar weet je wat?' 'Nou zeg het eens.' 'We gaan ze omhakken en verwijderen en via topgiraffen.nl ga ik een vervanging bestellen.' 'O, gaaf,'  Chantal glundert van oor tot oor en maakt zelfs een vreugdedansje, 'Een giraf in iedere hoek,Dana!'. 'Nee, zo groot is ons budget niet, twee giraffen, dan kunnen de pieken op de horens, de slingers om de nekken en de spreien op de ruggen.' Maar dan komt Hans weer de pret bederven. 'De hapjes zijn op, de laatste gevulde tomaat heeft dat buurmeisje van je opgepeuzeld, de disc jockey is in slaap gesukkeld, de dansvloer is leeg en er is nergens meer whisky te bekennen, ik denk dat we het feest maar af moeten sluiten.' 'Kunnen we niet nog snel even de flessen vullen met koude thee? Het zal niet opvallen hoor, de meeste mensen zijn toch al te ver heen om het verschil te merken, hapjes zijn zo bijgemaakt en de dj vervang ik wel,' fluistert Chantal in mijn oor en stapt meteen achter de draaitafel. 'Ik regel het wel,' zeg ik tegen Hans, duw hem het discoplankier op, roep de buurkinderen bij me, geef de jongens een trechter en een krat met lege flessen, geef de meisjes een mes en  blokken kaas en worst uit mijn privévoorraad en ga zelf online voor de giraffen zorgen. Schrijfuitdaging december 2019 Read more

#insomnia
16Dec2019
Hoe het is om de hele nachten wakker te liggen
jessxjoel

Hoe het is: Leven met SlapeloosheidIk was 12 toen het erin sloop. Ik voelde me af en toe niet zo lekker en ik sliep slecht; soms maar 2 uurtjes per nacht. Er waren echter ook nachten dat ik prima sliep en nergens last van had. Ik dacht er niet bij na en dacht: 'Het zal vanzelf wel overgaan'. Mijn moeder gooide het op het feit dat ik in de puberteit was, dus het waren vast mijn hormonen. Nu achteraf heb ik heel veel spijt dat ik het niet eerder heb gezien, aangekaart of dat ik niet eerder naar de dokter ben gegaan.''Wat is jouw probleem?'', vragen mensen wel eens.Ik ben niet van plan het te blijven uitleggen, dus hier is mijn probleem:In 2012 ben ik met VWO-advies gestart op het Baudartius college Havo-Vwo. Helaas ben ik in die periode ook ziek geworden; wat begon met af en toe een griepje en een nachtje niet slapen breidde zich -mede door ongeloof van mijn omgeving- uit naar complete slapeloosheid en een ernstig verslechterde weerstand in de loop der jaren.Ik moest hiervoor natuurlijk vaak naar de huisarts of het ziekenhuis en heb hierdoor de pijnlijke keuze moeten maken om mijn opleiding te vervolgen op mavo-niveau. Achteraf een domme keuze; het was te makkelijk en ik deed mijn best niet meer, ik had immers wel andere dingen aan mijn hoofd.Ik 2015 begon het serieuzer te worden, toen ik te horen kreeg dat ze in de laatste periode vijf van mijn proefwerken waren kwijtgeraakt, die ik met zoveel moeite nog had kunnen herkansen/inhalen. Ik besloot er maar helemaal mee te stoppen en kwam een brochure tegen van het ROC Aventus. Na deze doorgelezen te hebben heb ik met hen contact opgenomen en ik kon worden uitbesteed via het Baudartius. Ik was er zeker van dat het me nu ging lukken, alleen knaagde er binnenin wel iets, omdat ik nu school moest gaan combineren met 2 nieuwe soorten therapie.De eerste therapie bestond uit het uittesten van nieuwe medicatie in combinatie met gesprekken met een psychiater. Daarnaast stond ik inmiddels op de wachtlijst voor EMDR-therapie.Na een aantal weken kreeg ik te horen dat ik voor de therapie niet geschikt was, de medicatie sloeg niet aan, ik wilde niet met de psychiater praten, omdat het mij al snel te prive werd -vragen over o.a. mijn liefdesleven en schoolgang- en op school was het ook al weer raak.Ik besloot te stoppen met alles wat ik op dat moment deed en alleen nog naar de praktijklessen op school te komen.In 2016 was iedereen er klaar mee en besloten we breder te gaan kijken. Omdat ik ook veel last had van hoofdpijn en andere vage klachten, werd er gedacht aan o.a. een hersentumor en ben ik van top tot teen gescand, geprikt en onderzocht, zonder resultaat.Ik was kerngezond.. zeiden ze.in 2017, 1,5 jaar na de start van mijn 1-jarige opleiding mocht ook ik dan eindelijk mijn diploma in ontvangst nemen. Ik had eindelijk iets bereikt, iets om trots op te zijn, ook al was het eigenlijk helemaal niks waard, dit diploma. Ik heb daarna gekozen voor een MBO-2 opleiding, welke ik tevens zou gaan combineren met Psychosomatische Therapie.Deze therapie putte mij echter alleen maar uit en het heeft mij alweer helemaal niks geholpen, sterker nog: het heeft de problemen alleen maar erger gemaakt.Omdat ik zoveel afwezig was van school en de lessen niet meer klassikaal volgde kreeg ik ook nog eens problemen met de leerplicht. Na vele gesprekken en wederzijdse pogingen om de situatie uit te leggen/ te begrijpen, ben ik uiteindelijk op 23 januari 2018 gestopt met school. Er was een last van mijn schouders, maar was dit wel echt wat ik wilde? Ik kon goed leren, was geen probleemkind en haalde -mits ik dus moeite deed- prima cijfers.Nee, nee dit was niet wat ik wilde, maar ik bleef mezelf wijsmaken onderweg naar huis, dat dit het beste voor mij was. Ik moest aan mijn gezondheid werken... School en educatie, dat kwam later wel.Na een hele lange tijd thuis, zelfstandig aan mijn gezondheid te hebben gewerkt en te hebben gekeken hoe ver ik kon gaan voordat het mis ging, besloot ik te gaan werken als huishoudelijke hulp. Ik kon immers wel goed schoonmaken en hoefde me niet steeds in een drukke omgeving te bevinden, waar er zoveel prikkels waren die mijn systeem verstoorden. Ik kon bij mensen thuis komen schoonmaken en daar zou ik dan ook nog eens voor betaald krijgen.. Gewoon terwijl ik me een beetje nuttig maakte voor de wereld.Dit klonk voor mij als de ideale baan, dus ben ik gaan solliciteren en heb ik de situatie eerlijk uitgelegd. Normaal zou dat niet slim zijn, maar omdat dit werk in de zorg was vond ik het wel belangrijk dat iedereen op de hoogte was.Zo gezegd, zo gedaan. Ik ben gaan werken en was bijna een jaar het gelukkigste meisje op aarde.Totdat ik op een avond in oktober 2018 in bed lag en moest denken aan hoe het me vroeger is afgegaan. Aan de opmerkingen die ik kreeg; dat ik het niet zou kunnen, dat mensen van mijn soort waardeloos waren voor de maatschappij, zelfs opmerkingen over dat ik, de volgende keer dat ik mijn evenwicht verloor, net zo goed even mijn nek kon breken. Opmerkingen over dat ik te dom was om naar school te gaan, laat staan een diploma te behalen. Jaloerse mensen om mij heen, die wensten net zo ziek te worden als ik en niet meer naar school te hoeven, zodat ze met een uitkering op de bank konden blijven zitten.Deze opmerkingen hebben mij zo boos gemaakt, dat ik de dag daarna nog het ROC heb gebeld om te vragen of ik terug mocht komen. Ik had immers de belofte gemaakt dat ik terug zou komen wanneer mij dat uitkwam. Dat moment was nu aangebroken.Ik kon op gesprek komen en er zou, na een orientered gesprek, een capaciteitentest moeten worden gedaan, omdat ik nog geen startkwalificatie had behaald. Deze heb ik weten af te ronden met maar 2 fouten en dus kon ik zelf kiezen welke opleiding ik wilde doen. Ik wilde graag VWO doen, maar eerst HAVO was beter, dan VWO en dan kon ik naar de universiteit.Maar dat kostte geld... Geld wat ik niet had.Die droom heb ik tijdelijk opgegeven, totdat er uiteindelijk de mogelijk bestond de opleiding alsnog te starten en dit heb ik dan ook gedaan. Ik zit nu in mijn eerste semester, en in overleg is het -met veel pijn en moeite- te doen om in deeltijd de opleiding te volgen. Ik besef mij heel goed dat dit mijn allerlaatste kans is op een fatsoenlijke toekomst en ik laat dan ook niets of niemand mij nu nog uit het veld slaan of vertellen dat ik het niet kan.Ik kan misschien niet de perfecte student zijn die werkt, en kostgeld betaalt, en naar school gaat en daar perfecte cijfers haalt en ondertussen ook nog even op kamers gaat. Mijn leven bestaat nu eenmaal uit het maken van keuzes en het opofferen van de minder belangrijke dingen, om zo balans te vinden en te behouden.En toch, ondanks alles weet ik dat dit goed gaat komen, mits ik de hulp ga krijgen die mij is beloofd en ik er niet weer alleen voor kom te staan.Mijn familie is een behoorlijke steun geweest in dit hele verhaal en hebben ervoor gezorgd dat ik dit heb kunnen doen, dit leven heb kunnen opbouwen.Ik zal er persoonlijk voor zorgen dat eenieder die mij op wat voor manier dan ook heeft tegengewerkt, daar heel erg veel spijt van gaat krijgen.Alles gaat goed komen, problemen komen en gaan en kun je je vijand niet verslaan, dan moet je er mee leren leven. Dat is precies wat ik ga doen.Ik heb een fout gemaakt die ik niet meer kan herstellen. Ik word hoogstwaarschijnlijk niet meer beter en alle slaap die ik krijg, zal dan ook echt een wonder zijn. Ik had er eerder bij moeten zijn, maar zal nu de consequenties ervan moeten ervaren.Maak nooit dezelfde fout als ik; Ga op tijd naar een arts op het moment dat je de situatie niet vertrouwt. Je stelt je niet aan. Ze zijn hier om ons gerust te stellen en te helpen. Accepteer die hulp.#insomnia #slapeloosheid  #ziekte #andersleven     

#ondertoezichtstelling
16Dec2019
#Ondertoezichtstelling (OTS) goedgekeurd.
DidI'Ms world

En hij deed van "YES" Afgelopen vrijdag was het dan zo ver. X moest naar de rechter voor een gesprek. Hij had een brief ontvangen van de rechtbank waarin de tijd vermeldt stond en een beschrijving van hoe het zou gaan. Ik had gezegd dat ik mee zou gaan en mijn partner had aangeboden om ons te brengen. Hij zei er niet tegenop te zien en hij had gehoord dat het niks voorstelde. Ik vond het echter een naar idee om hem alleen te laten gaan. Hij vond het geloof ik raar dat ik mee wilde gaan omdat hij dat volgens mij niet gewend is.  Het is voor mij zo vreemd allemaal. Maar ik ben dan ook geen ervaringsdeskundige. Ik kan me er niks bij voorstellen dat je ouders hebt die het zo ver laten komen en dat je het als kind normaal vind om je eigen gang te gaan zonder erop te vertrouwen dat er iemand achter of naast je staat. Maar dat is zijn wereld en ik wil hem zo graag laten zien dat het ook anders kan.  Aangekomen bij de rechtbank kregen we het zaaknummer te horen en in welke gang we moesten wachten dus daar zijn we keurig naartoe gelopen. Het was voor ons niet helemaal duidelijk of de moeder en de stiefvader aanwezig zouden zijn. Daar stond niks over vermeld in de brief. Ik ging er vanuit dat dit wel zo zou zijn of dat die mensen in elk geval na hem gehoord zouden worden. Hij ging er vanuit op basis van de informatie in de brief dat zij niet aanwezig zouden zijn. Aangezien hij in de zeven weken dat hij bij mij woont maar 1x moeder gezien heeft en absoluut geen contact wil met stiefvader had hij die ook niet meer gezien. De mogelijkheid dat hij ze tegen het lijf zou lopen was de tweede reden dat ik mee wilde gaan, als een soort van buffer zeg maar. Het leek mij zo'n eenzame situatie voor hem anders.  Wij zaten er al een tijdje toen ik inderdaad de ouders aan zag komen lopen. Er volgde een ongemakkelijk "hallo" toen zij langs ons liepen en zij gingen op het volgende bankje zitten. X reageerde niet op ze en bleef op zijn telefoon bezig. De ouders stelden wel af en toe een vraag en X antwoordde wel maar van beide kanten ging dat niet van harte. Na enige tijd kwam er een meneer uit het kamertje waar de zitting zou zijn en die vroeg of wij voor de volgende zaak aanwezig waren. Ik stelde X voor en bevestigde dat waarop hij zich voorstelde aan X en de ouders. Hij was aanwezig namens de Raad voor de Kinderbescherming.  Ik vroeg hem hoe het verder zou gaan en hij vertelde dat straks iedereen naar binnen gaat en dat de rechter dan aan X zal vragen of hij met of zonder ouders met de rechter wil spreken. Als hij kiest voor zonder dan moeten de ouders de kamer weer verlaten en dan volgt er een gesprek met de rechter onder 4 ogen. Ook hij moet dan de kamer uit en alleen de griffier blijft aanwezig. Na het gesprek mag iedereen weer naar binnen, verlaat X de kamer en verteld de rechter kort wat er gezegd en besproken is en mogen de ouders nog hun zegje doen. Daarna komt X weer naar binnen en volgt er een uitspraak. Zowel X als de ouders hadden meegeluisterd en dat was de bedoeling van de vraag. X kon nu alvast bedenken wat hij zou willen en de ouders konden zich op beide scenario's voorbereiden.  Vlak daarna werden ze allemaal naar binnen geroepen. Ik bleef op de gang. Ik weet eigenlijk niet of ik mee naar binnen had gemogen maar ik vond sowieso dat dit iets is waar ik niet bij hoor. Ik vroeg me af waar X voor zou kiezen maar al snel ging de deur open en kwamen zowel de ouders als de meneer van de Raad weer naar buiten en hij merkte op dat het nu ging zoals in het in de meeste gevallen ging. Het gesprek met de rechter duurde voor mijn gevoel best lang. Toen hij klaar was waren de ouders aan de beurt en dat duurde minder lang dan het gesprek met X maar ik heb het niet geklokt. Ik wist op dat moment eigenlijk niet of de rechter meteen uitspraak zou doen. De verhalen die ik daarover van te voren gehoord had waren niet eenduidig maar ik ging er eigenlijk vanuit dat dit niet het geval zou zijn.  Terwijl ik daar nog over na aan het denken was kwamen de ouders naar buiten gelopen en ze liepen meteen weg. X volgde enige tijd later. Hij keek me aan terwijl hij de deur achter zich sloot en hij deed van "YES" met een grote glimlach op zijn gezicht en met 2 duimen omhoog. Hij zou bij mij/ons blijven wonen, de #ondertoezichtstelling is goedgekeurd. En terwijl ik naar hem keek werd ik zo verdrietig want ik realiseerde me dit gebaar betekende dat hij blij was dat hij niet terug naar zijn ouders hoefde. Hoe verdrietig en triest is dat eigenlijk. Het brak mijn hart.  Het leek alsof er iets van hem afviel maar ik kan me niet voorstellen dat dit het enige was wat hij voelde op dat moment. We zijn samen naar het station gelopen, hebben onderweg een warme chocolademelk gedronken en een beetje gepraat. Ik probeerde een middenweg te vinden tussen de zwaarte van het geheel en de luchtigheid van hem.  Nu ik dit allemaal opschrijf zijn er 3 nachten verstreken en volgens mij vindt hij het allemaal wel prima en ik weet nog steeds niet wat ik er van moet vinden. De ouders trekken nu helemaal hun handen van hem af bleek dit weekend en daar moet ik het nog met hem over hebben want dit weet hij niet al zal hij wel al een vermoeden hebben denk ik. Zij vinden dat ik het maar moet oplossen en het maar moet "opsoppen" met hem. En ik ............. ik heb geen flauw idee hoe het nu verder moet.  Alles is tot nu toe gericht geweest op de ouders en op X. Ik werd alleen aan allerlei onderzoeken blootgesteld maar inhoudelijk niet betrokken. Eigenlijk best raar want hij wordt wel bij mij ondergebracht maar als verzorger wordt je niet voorgelicht. Alles wat ik weet weet ik via Google en de telefoontjes die ikzelf gepleegd heb. Dus straks ga ik maar eens aan de bel hangen. Want als de ouders zich niet meer juridisch en financieel verantwoordelijk voelen dan zal er heel snel het e.e.a. geregeld moeten worden.  Lees meer Pleegouder in spé?! Je bent niet gekwetst, je bent een zeikerd Wat is het nut van vraag en antwoord? Hoe ga je om met het te dik zijn van een ander? 4 manieren om voordelig te reizen binnen Nederland. Waarom moeten kinderen de provincies EN hun hoofdsteden leren? Is het leuk om moeder te zijn? Mineralen, vitamines en vezels Wat verandert er als je kind 18 jaar wordt? Ik weet niet precies waarom maar ik vertrouw jou.

#Leonie
16Dec2019
Dagmar heeft een deadline
Marjolein

#Leonie is een vrouw van tegen de veertig, ze zou je buurvrouw kunnen zijn. Ze bouwt na haar scheiding een nieuw leven op met haar drie kinderen. Haar ouders wonen vlakbij en haar zus verwacht haar tweede kind. Haar vriendin Ilse heeft relatieproblemen en met haar buurvrouw Mandy heeft ze eetafspraken van het goede soort: Mandy kookt!   Dagmar vraagt Leonie om raad Read more Tja. Het was best een lastige situatie. Leonie begreep heel goed dat Dagmar het lastig vond om het voor alle partijen goed te doen. “Hoe denkt Michiel erover?” Had ze haar zus gevraagd. Die had er uiteraard ook iets over te zeggen. “Michiel laat dat eigenlijk aan mij over. Hij en Demi gaan best goed samen”, zei Dagmar, “maar het is niet haar vader natuurlijk. En Michiel heeft altijd alleen gewoond, dus ik ben wel een beetje bang dat het een beetje teveel van het goede is als we straks ineens met zijn vieren in één huis wonen.” Dagmar zag er ineens wanhopig uit. Leonie pakte over de tafel heen Dagmar’s hand beet. “Ik begrijp je wel”, sprak ze haar zus toe. “Het is allemaal een beetje veel, dit had je niet zo gepland en nu is er ook nog een deadline, want dat kind komt eraan!” Leonie knikte in de richting van Dagmar’s beginnende buikje. Dagmar knikte. “Maar Michiel laat de keuze dus aan jou, dat is natuurlijk heel erg goed. Demi heeft laatst tegen mij gezegd dat ze niet bij jullie gaat wonen als de baby er is, dat ze dan op kamers gaat, dus ik denk dat het wel opgelost gaat worden”. Dikke tranen biggelden over Dagmar’s wangen. “Ik weet dat je het allemaal goed wil doen voor iedereen” zei Leonie, “en dat doe je ook. Deze situatie is er nu eenmaal, daar heb jij ook niet voor gekozen, Demi begrijpt het heus”. Leonie zag een klein glimlachje op Dagmar’s gezicht. “Het komt echt goed. Ga je bij Michiel wonen? Hebben jullie daar al een idee over?” Dagmar veegde de tranen weg met de rug van haar hand. “Uiteindelijk willen we een huis kopen, samen” zei Dagmar, “maar ik denk niet dat dat allemaal lukt voordat de baby er is. Tot die tijd gaan we dan waarschijnlijk bij hem wonen. Of bij mij. Dat ligt ook aan wat Demi wil en gaat doen”. “Heb je het al met Demi besproken?” vroeg Leonie. “Nou, eigenlijk nog niet echt concreet. Ik kreeg het niet duidelijk in mijn hoofd en ik ben bang dat ze zich afgewezen voelt. Maar ik denk dat ik dat vanavond maar even ga doen”. “Goed zo”, zei Leonie “Ik denk dat zij er ook mee in haar hoofd zit en er misschien onzeker over is. En wat je zegt, je hebt wel een deadline in je buik”. Nu moest Dagmar weer lachen. “We zijn nog op zoek naar een naam, Deadline…. het begint ook met een D, dan houden we die traditie tenminste in stand!”

MEER