Terugblik: Ochtendritueel

Terugblik: Ochtendritueel


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Dit stuk gaat over een dag in de zomer van 2015. Namen en plaatsen zijn aangepast om de privacy van de betrokken personen te beschermen. Excuses voor het taalgebruik, maar mijn gedachten zijn niet altijd even ongecensureerd.


Mijn onderbewustzijn voelt een aanraking. Mijn bewustzijn doet nog een vergeefse poging om me niet wakker te maken, maar faalt hopeloos. Sander wrijft zachtjes over mijn kont. Dat is ofwel een teken dat het al voorbij half tien 's ochtends is en hij wil dat ik opsta, ofwel is het nog schandalig vroeg en heeft hij amper geslapen. Laat het alstublieft al tien uur zijn! Bid ik nog tot weet-ik-veel-wie voor ik naar mijn smartphone grijp die naast het bed op de grond ligt. Ik laat mijn schermpje oplichten en zie... Niks. Godverkut! Ik verwijder mijn slaapmasker en kijk opnieuw naar mijn smartphone: 7:45. Are you shitting me?!

Een snelle blik op Facebook vertelt me dat mijn vriend inderdaad al van vier uur wakker is. Ik kreun en zet me rechtop in bed. Ik haal de oordopjes uit mijn oren en de wereld is opeens een pak te luid naar mijn zin. Waarom moesten we ook weer per sé aan de Grote Baan in Antwerpen gaan wonen? Niet alleen één van de drukste wegen in deze streek, maar ook de weg met als motto: 'Een uur geen sirene is een uur niet geleefd.' Ik zou graag eens een paar uur niet leven, alleen al om die sirenes niet te moeten horen. Ik grabbel wat baggy kleren mee naar beneden, in de hoop dat ik mijn schoonvader of Stella niet tegenkom op de trap, en waggel naar beneden, het toilet binnen. Zuchtend en mijn neus ophalend zorg ik dat het bloedbad tussen mijn benen verdwijnt. Waarom ben ik ookal weer een vrouw?!

De katten zijn al tegen de woonkamerdeur aan het krabben. De hongerlijders. Nuja, ze hebben er recht op want op een doordeweekse dag krijgen ze rond kwart voor zeven eten. In de gang kleed ik me snel nog verder aan voordat ik de woonkamer binnen slenter, de katten over hun hoofdjes streel en hun eetbakjes meeneem naar de keuken. Normaal mogen de katten niet in de keuken omdat Stella helemaal gek wordt anders, maar als ik ze niet in de keuken laat als ik bezig ben met hun eten, ruïneren ze de keukendeur door eraan te krabben, wat dan ook weer boven in de slaapkamer te horen is waardoor Stella en François wakker worden en ik bijgevolg de hele dag mag aanhoren dat ze ofwel slecht geslapen hebben, ofwel dat ze wakker gemaakt werden door het lawaai van de katten. Aangezien ik daar totaal geen zin in heb, laat ik mijn schatjes maar lekker in de keuken. Wat niet weet, niet deert.

Ik zet koffie, weeg de katten hun ontbijt en het mijne zorgvuldig af en slenter weer met een mok sterke koffie en drie ontbijtjes naar de woonkamer. Ik mag niet vergeten te zeggen tegen François dat ik de koffie per ongeluk wat te sterk heb gemaakt. Dan kan hij er water bij doen voor hem. Anders heeft hij de hele dag last van zijn zwakke maag en kijkt Stella me de hele dag aan met een moordblik.

Ik bedenk me dat het eigenlijk wel vrij toevallig is dat Sander ofwel 's ochtends maakt dat hij weg is om te gaan werken, ofwel dat hij net lang genoeg in bed blijft liggen in het weekend zodat alle ochtenddrukte voorbij is. Ik hoor Musti kokhalzen en zwier met een zucht mijn lepeltje in mijn ontbijtkom om de rol keukenrol te halen en zijn bergje ongekauwde brokken op te vegen voordat Minoes de gore troep opeet. Dagelijkse kost. Of kots. 't Is maar hoe je het bekijkt.

Net alsof er een belletje rinkelde van zodra ik alles van het ontbijt had opgeruimd, hoor ik Sander het raam in de slaapkamer openen en de trap af lopen.




Beoordeel

Reviews en Reacties:

4.9 / 5 (7 reviews)
expand_more
Verberg reacties
| 11:27 |
Dank je! Ook voor jou een hele fijne Yoorsdag!
| 11:39 |
:))
| 12:19 |
Je schrijft erg leuk, zie het weer allemaal zo voor me.
| 20:16 |
Dank je, da's een heel mooi compliment!
| 20:21 |
Wat een mens (met chronisch slaaptekort) lijden kan...
| 19:55 |
Ja zoiets...
| 20:00 |
Heel leuk geschreven! Zou zo in een boek passen!
| 12:59 |
Dank je! Uiteindelijk is dat ook de bedoeling. Ik ben aan het werken aan een autobiografie. Dit zal één van de stukken daaruit worden.
| 13:16 |
Oo super! Heb je al ervaring met het schrijven van boeken?
| 13:20 |
Neen nog niet. Wel met het schrijven van gedichten en kortverhalen. Ik zal dadelijk even een kortverhaal van me posten.
| 13:21 |
Super! Ik ben benieuwd!
| 13:22 |
Erg mooi geschreven.
| 12:19 |
Dank je!
| 13:15 |
Mooi geschreven ook
| 09:12 |
Dank je :) Ik schrijf de meeste dingen van me af in verhaalvorm. Geen idee waarom. Misschien omdat het me beter doet voelen of omdat ik er dan op één of andere manier beter afstand van kan nemen... Het werkt in elk geval en ik ben blij dat ik nu een manier heb gevonden mijn schrijfsels met de buitenwereld te delen.
| 09:18 |
Heb je ook goed hoor
| 09:48 |
Heel leuk geschreven!
| 08:38 |
Dank je!
| 08:41 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen