Onder dwang (kortverhaal)

Onder dwang (kortverhaal)


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Lichthoofdig graait Sam naar de deurklink van haar dakappartementje.
“Verdomme,” gromt ze. “Ik drink nooit meer!”
Nadat ze er, na veel gefrunnik aan het slot, in geslaagd is om binnen te strompelen, hoort ze haar gsm luid janken in haar handtas. “Mama sé, mama sa, mama appelsap,” zingt ze mee met haar ringtoon terwijl ze naar het ding grabbelt. Zonder te kijken naar het scherm neemt ze op terwijl ze de deur achter zich sluit. “Ja?”

Bij het binnenkomen van haar appartement valt ze bijna over het flesje bellenblaas dat haar dochtertje daar heeft laten liggen na het spelen.
“Ben je alleen?” vraagt een onbekende stem aan de andere kant van de lijn. In haar bedwelmde staat kijkt Sam haar appartement rond. Daphne is bij haar vader, die is haar vanmiddag komen ophalen, dus ze is inderdaad alleen. Maar zou ze dit ook aan haar mystery caller laten blijken? Ze besluit dat dit geen goed idee is. “Nee,” antwoordt ze, een beetje te onzeker. Stomme alcohol!

De man aan de telefoon lijkt te grinniken. “Je bent een slechte leugenaar, Sam.” Hoe weet hij mijn naam? “Dat was je al toen we nog jong waren,” gaat hij verder. “Weet je nog dat je in de lagere school loog dat je vader op cruise was?” Sam kreeg het benauwd. Wie is die vent? “En dat terwijl hij als de zatlap die hij was met zijn maten op rivierentocht was met een kano.” De man snuift. “Je loog toen al om jezelf te beschermen en nu doe je het weer.”
“I-ik weet niet waarover je het hebt,” stottert Sam, spelend met de bellenblaas die ze net opraapte. “Wie ben je? Waarom bel je me?” Waarom hang ik niet gewoon op? Aan de andere kant van de lijn hoort Sam de man lachen. “Oh Sam toch... je bent me nog wat verschuldigd, of was je dat al vergeten?”
Huh? Sam fronst. “Ik ben niemand wat verschuldigd. Wat wil je van me?”

Opnieuw lacht de man, maar dit keer hoort ze hem vlak achter haar in de kamer. Geschrokken draait ze zich om en haar gsm belandt met een klap op de grond. “Ik dacht dat je al wel wist dat je deuren op slot moet draaien als je alleen thuis bent.” grinnikt hij. De man die voor Sam staat, is minstens 1m90 met brede schouders. No way dat Sam hem aan zou kunnen, en zeker niet in haar huidige aangeschoten staat.
“Ga weg!” roept ze hem toe. “Ik bel de politie!”
Als de man een stap in haar richting neemt, springt Sam een eind achteruit, waardoor ze met haar rug tegen een muur knalt. De man neemt haar gsm van de grond en werpt hem door de kamer. Het toestel spat in stukken uit elkaar op de grond. “Dat dacht ik niet,” glimlacht de man. “Ik ben nog niet klaar met jou. Ga zitten.”

Sam slikt. Ze kan geen kant meer uit. Trillend schuift ze een keukenstoel vanonder haar tafel en gaat zitten. “Wat wil je van me?” probeert ze opnieuw. Ontspannen neemt de man een stoel aan de andere kant van de tafel en zet zich neer. “Niet zo ongeduldig, schatje.” Hij legt zijn gsm, autosleutel en een Zweeds zakmes in een rijtje voor hem op tafel. Bij het zien van het zakmes, zakt de moed in Sams schoenen. Zou hij het gaan gebruiken? Angstig kijkt ze haar keukentje rond, op zoek naar een wapen. Het enige dat zich binnen handbereik bevindt, is de stenen dragonder die ze ooit cadeau kreeg van haar grootmoeder zaliger. Goed voor een harde klap tegen zijn hoofd, als ze zelfs al de tijd zou hebben om naar het beeldje te grijpen.

De man rochelt en slikt dan zijn fluimen door. Sam moet de neiging te kokhalzen onderdrukken.
“Wat herinner je je nog van de lagere school, Sam?” vraagt hij terwijl hij door zijn blonde haren strijkt. “Meerbepaald van het zesde leerjaar?”
Sam denkt na. Herinneringen uit die tijd zijn in haar hoofd veilig weggestopt in een kist met een zwaar hangslot. Het is een tijd waar ze liever niet aan terugdenkt. “Niet veel meer,” liegt ze terwijl ze haar schouders ophaalt. “Komaan Sam, je bent verdomme nog maar net 32! Ik vroeg niet hoeveel je je nog herinnert, maar wàt!” De man begint te spelen met zijn zakmes waarop Sam begint te trillen. Denk, denk denk! Ze gaat haar herinneringen na, terwijl ze probeert de man erin te passen. “De chiro?” probeert ze.

In het zesde middelbaar stuurden haar ouders Sam naar de chiro in een poging haar te leren omgaan met allerlei kinderen, in plaats van het groepje drinkende, experimenterende twaalfjarigen waar ze mee omging. Ze was niet bepaald trots op die periode in haar leven.
De chiro bleek ook geen goed idee te zijn, want ook daar werd ze omringd door “kindcriminelen” zoals haar moeder ze altijd noemde. Sam zag niets fout aan een beetje experimenteren. Ze zat nog maar net in het zesde leerjaar toen ze begon te roken. Een gewoonte die ze had opgegeven toen ze haar ex-man leerde kennen. En nu zat ze zo hard te trillen dat ze stilletjes wenste dat ze nu een sigaret kon aansteken.

“Je komt in de buurt,” de onbekende tegenover haar kijkt met verwachtingsvolle ogen in haar richting. “Denk terug aan je laatste week op kamp.”
Sam ademt geschokt diep in. Als er één week is waar ze het liefst nooit meer aan terugdenkt, is het die week wel. Mentaal herbeleeft Sam de voorbereidingen die haar groep maakte voor de musical die ze op hun laatste kampdag zouden voordragen. Haar groep werkte samen met de leiding, allemaal 16- en 17-jarigen. Stiekem had ze een oogje op de enige mannelijke leider, Brett. Hij was 16, had korte, blonde haren en blauwe ogen waar ze zo in had kunnen verdrinken. Brett wist dat Sam klei was in zijn handen en dat ze, nieuwsgierig als ze was, alles zou doen wat hij haar vroeg. Hoewel ze een beetje te jong was naar zijn smaak – ze was immers nog maar twaalf – kon hij haar al voorstellen op haar knieën voor hem.

De avond voor de voorstelling besloot Sams groep drankspelletjes te spelen met de leiding. Na enkele rondjes “waarheid, durven of doen” en een gedeelde twee flessen Martini, nam Brett Sam mee naar zijn tent. Omdat hij de enige mannelijke leider was, had hij de tent voor zich alleen en Sam was helemaal opgewonden. Ze had de meisjes uit haar groep al horen opscheppen over dat ze hun vriendjes hadden mogen aftrekken, en Sam wilde dit ook proberen met Brett. Die had echter andere ideeën en van zodra hij er zeker van was dat de tent dicht was, dwong hij Sam op haar knieën en trok zijn broek uit. “En nu ga je zuigen, sletje!” Hij nam Sam vast bij haar haren en dwong haar zijn harde penis in haar mond te nemen. Sam sloot haar ogen, opende haar mond... en beet.

Sam zit te daveren op haar stoel en kijkt voor het eerst recht in de ogen van de man voor haar. Hemelsblauwe ogen kijken haar geamuseerd aan. Een grijns speelt om zijn lippen.
“Nee...” fluistert ze geschokt.
“Ja, toch wel.” Brett komt recht van zijn stoel en instinctief springt Sam ook recht om te vluchten, maar hij is sneller en grijpt Sam met één hand bij haar haren. “Laat me los!” gilt ze het uit. Ze slaat in het wilde weg met haar armen, terwijl ze weet dat ze tegen Brett niet op kan.

Net zoals die avond twintig jaar geleden, dwingt hij haar op haar knieën, zijn rits openend met zijn vrije hand.

Nee! denkt Sam en vervolgens wordt het donker.



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (6 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Wauw .................. heftig verhaal maar wel sterk geschreven
| 08:41 |
Dank je :) had zelf niet verwacht dat het zo heftig ging worden.
| 09:02 |
Zo goed geschreven! Schrijf je snel weer?
| 13:27 |
Dank je! Ja ik heb nog een paar kortverhalen staan, ook korte fanfictions, waarvan ik er wel een paar wil delen.
| 13:53 |
Graag!
| 14:06 |
Erg goed geschreven!
| 20:20 |
Dank je!
| 20:21 |
Heel mooi geschreven!
| 14:00 |
Dank je! Doet me goed dat te horen!
| 14:21 |
Zeer goed geschreven en aangrijpend kortverhaal! Je hebt de realiteit van de gedwongen handelen goed weergegeven.
| 13:52 |
Dank je! Ik zat al een tijdje met dit kortverhaal in mijn gedachten en toen er opeens een schrijfwedstrijd online kwam, besloot ik het eindelijk eens uit te werken en dit is het resultaat :-)
| 14:21 |
Heb je de schrijfwedstrijd ook gewonnen? :)
| 14:21 |
Nee helaas niet :) Hoofdprijs was een gepubliceerd kortverhaal, uiteraard. Het was zo'n schrijfwedstrijd waarop je mensen moet uitnodigen om op jouw verhaal te stemmen. Dat is niet zo mijn ding, dus ik had ook niet heel veel stemmen. Ik wil stemmen verdiend hebben, niet hersenloos gekregen.
| 14:23 |
Spijtig! Ja dat snap ik! Echte erkenning voor jouw werk is veel beter dan gedwongen stemmen!
| 15:47 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen