Moe


Moe in mijn hoofd. Moe in mijn lichaam.
Heb het gevoel dat ik overal alleen voorsta, terwijl ik een paar geweldige vriendinnen om mij heen heb.

Ben moe omdat ik altijd te moet vechten om een plekje. Bij m'n werk, bij m'n vrienden en zelfs bij m'n katten.

Raar. Ondanks mijn ASS ben ik redelijk sociaal ingesteld, heb over het algemeen een gemiddeld IQ, mijn EQ ligt wel onder het gemiddelde, maar wel boven de gemiddelde ASS-er. (Volgens de deskundigen die mij hebben getest en "leuke stickertjes" op mij hebben geplakt.) Dus op zich niks mis mee.

En toch...

Ik mis dingen. Gewoon. Kan niet uitleggen wat, maar mijn gevoel wil meer dan mijn geest of mijn lichaam kan geven. Ik wil mensen helpen, maar te gelijke tijd sluit ik mij er ook weer voor af. Ik wil iemand in mijn leven, maar te gelijk wil ik dat ook weer niet. Na een paar relaties, en miskleunde vriendschappen, ben ik gewoon bang geworden. Bang om mij open te stellen. Bang om weer afgescheept te worden omdat ze mij en mijn wereld niet snappen. Dat laatste kan ik nog enigszins snappen, want ik snap mijzelf soms ook niet. Hihihi. Voorbeeld.. Ik bedenk dat ik pizza ga bestellen, en 1 minuut later sta ik in de keuken nasi of bami te maken..

Snap jij het nog?

Ander voorbeeld.. Ik wil heel graag part-time werken. In de middagen. Arbeidsbureau en Sociale dienst zeggen.. De kans dat u een betaalde baan krijgt is gelijk aan 0. Maar ze sturen me wel naar re-integratie. Ben ik dan gek of zij? Als ik bij hun aangeef.. IK kan wel werken maar niet aan de lopende band. Geef mij een opleiding in de richting van sociale juridische dienstverlening en ik kan wel werken. Maar dan wel in de middagen en de avonden. We leven toch in een 24-uurs economie? 9-5 is achterhaald. En dan kijken ze je aan van.. Heb je goedwijs niet in orde?

Heerlijk he... Ik een wispelturige kop, en niemand die er ook maar iets van begrijpt.