×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Zelfvertrouwen

Zelfvertrouwen


Als ik één ding hier in Londen heb geleerd, dan is dat hoe ik zelfverzekerder moet zijn. Ik was helemaal alleen hiernaartoe gekomen en stond er dus alleen voor. Hoe onzeker ik toch was op mijn eerste stage dag, niet normaal. Mijzelf continu afvragen of ik wel goed genoeg was, vooral toen ik Engelse teksten moest schrijven. Sowieso denk ik dat het een stuk makkelijker is om kritisch op jezelf te zijn. Complimenten aannemen is nooit echt mijn ding geweest. Nog steeds niet, trouwens. Ik vraag mij dan altijd af of die ander echt meent wat hij zegt of alleen maar aardig wil zijn.

Het feit dat ik altijd vrienden had die namens mij boos werden, hielp ook niet echt. Altijd wanneer mensen zo’n snauwopmerking tegen (of over) mij maakten, had ik altijd wel iemand om mij heen die het voor mij opnam. Aardig, maar daar leerde ik zelf niets van. Nu heb ik wel geleerd om het voor mezelf op te nemen, zoals je waarschijnlijk ook via Twitter hebt gemerkt. Vooral wanneer asociale mensen zichzelf de metro in proppen, terwijl ik er graag even uit wil. Mag ik even eerst? Het blijkt dat ik nogal een bitchy uitstraling heb wanneer mijn gezicht het lekkerst zit, waardoor ik een stuk serieuzer overkom. De eerste keer dat ik voor mijzelf opkwam, voelde ik me stiekem best wel goed. Ik werd er wat zelfverzekerder van. Ik had zoiets van: zie je, ik kan het ook alleen. Nu is dat dan ook wel tijd, na negentien jaar.

Toch ben ik nog niet zelfverzekerd genoeg. Toen ik naar Londen verhuisde, weigerde ik om ‘de echte ik’ te laten zien. Ik ga gewoon doen alsof ik zelfverzekerd ben, dacht ik. Weten zij veel. Ik heb dingen gedaan die ik nog nooit gedaan heb. Heb iets te veel gedronken, omdat ik dacht dat ‘normaal’ was. Maar ik deel dan ook het studentenhuis met twaalf andere studenten. Toen wist ik gewoon dat ik niet zo ben en werd ik weer de ‘oude ik’. Ofja, de ‘echte’ ik. Ik deel het huis met negen jongens en drie andere meisjes en iedereen kan er wat van. Ik ben dan altijd de saaie die niet zoveel drink. Maar dat maakt nu niet meer uit, ik ben dan ook de jongste van het huis. Velen vinden het knap dat ik gewoon in Londen ben. Wel hoor ik alsnog van mijn huisgenoten dat ik zelfverzekerder moet zijn. Blijkbaar zien zij dat ik mijzelf nog niet supergoed voel en wanneer zij: ‘You’re beautiful’ zeggen, vraag ik mij af of ze dat echt menen of mij gewoon wat meer zelfvertrouwen willen geven. Toch moet ik zeggen dat nadat alle negen jongens mij dat verteld hebben, ik mij toch iets beter voel. Oké, misschien zijn Nederlanders gewoon supersexy. Een Arabische huisgenoot zei dat hij nog nooit lelijke Nederlanders heeft gezien en dat alle Nederlanders mooi zijn. Die kunnen jullie dus in jullie zak steken.

Daarbij helpt het ook niet echt dat ik met mijn 1,75 de langste van het huis ben. Ja, zelfs even lang of langer dan de jongens. In Nederland droeg ik regelmatig hakken – ik was alsnog niet langer dan de jongens waar ik mee omging. Nu ben ik echter een reus. Echt, ik meen het. De eerste keer dat ik uitging? Ik was langer, veel langer dan de meeste Britse jongens.

Hoewel ik dus nog steeds niet ben waar ik wil zijn, ben ik alsnog zelfverzekerder geworden. Waar het bij mij meestal fout gaat, is de angst om fouten te maken. Ik word daar altijd onzeker van, want ik wil alles in één keer goed doen. En soms irriteert mijn gezicht mij gewoon, maar iedereen heeft wel eens van die baaldagen.

Oké, jullie weten nu wel heel veel over mij. Zijn jullie zelfverzekerd? Hoe zijn jullie zelfverzekerd geworden en waar zijn jullie onzeker over?




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties