Burn-out - dan ineens ben je opgebrand


De burn-out

Je doet je werk met plezier, maar je voelt al een aantal jaren de druk toenemen. Minder mensen, meer werk. Ondanks het feit dat je al lang en breed bij hogerhand hebt aangegeven dat het uitvoeren van je werkzaamheden onder deze druk niet meer te doen is, heb je het gevoel dat er niets mee wordt gedaan. Sterker nog, je hebt het gevoel dat er alleen maar meer op je bordje wordt gegooid. Je voelt de druk toenemen in je hoofd en in je lichaam. Je merkt de signalen wel op dat het steeds minder goed met je gaat, maar je stopt ze weg, en gaat door om je klanten tevreden te houden. En dan ineens..... gaat het licht uit!

De weg naar de burn-out, en de signalen

De weg naar de burn-out :

In mijn geval is het, zoals eigenlijk bij de meesten, een weg geweest van meerdere jaren. In deze tijd heb ik de nodige signalen opgemerkt, maar weggestopt. Ik had het idee dat ik alles wel weer goed op de rit zou krijgen, en dat de rust wat meer terug zou keren. Helaas is dat niet het geval geweest.

In mijn geval is de weg richting een burn-out al meer dan drie jaar geleden ingezet. De werkzaamheden waren verdeeld onder drie medewerkers. Het was allemaal goed te behappen, en we konden hoge kwaliteit leveren. Wij blij - klanten blij. Op een gegeven moment viel een van de collega's uit. Een vervanging is er nooit gekomen. Niet zo heel veel later viel nummer twee om, dit keer met een #burnout. Hierna volgde een traject van ruim drie jaar waarbij ik de enige persoon was die de kar moest trekken, en maar moest zien dat ik de ballen hoog kon houden.

Naast het feit dat ik alle werkzaamheden grotendeels alleen moest doen, met twee collega''s minder, zijn de werkzaamheden ook flink uitgebreid. Er is in de loop der jaren flink wat werk bijgekomen, waardoor het niet alleen meer is geworden wat hoeveelheid betreft, maar ook de complexiteit is enorm toegenomen. Nog meer druk op je schouders. Ik had het idee continue overal achteraan te rennen en brandjes te blussen. Achterstanden liepen op, en de eens zo tevreden klanten werden steeds minder tevreden. Een neerwaartse spiraal, waarvan je vooraf ook al kon weten dat dit niet altijd goed zou blijven gaan. Ik heb aan alle alarmbellen getrokken om hulp te krijgen, maar dat mocht niet baten.

De signalen :

Ik ga proberen om hier snel doorheen te gaan, maar de signalen waren overduidelijk. Het begon met steeds minder zin om naar het werk te gaan, en een toenemende vermoeidheid. Aan het einde van iedere werkdag was ik total loss. Zelfs na vakanties was alle energie die ik had opgedaan na één dag werken weg, en was ik weer de ouwe futloze ik.

Naast de vermoeidheid kreeg ik in toenemende mate problemen met mijn geheugen en concentratie. Deze beide zaken werden steeds erger. Op het moment dat ik met iets bezig was en even werd afgeleid, kon ik vaak weer opnieuw beginnen met datgene waar ik me net in verdiept had. Ook al was ik er al even mee bezig, na een paar seconden afleiding was het totaal uit mijn hoofd verdwenen. Een eng gevoel... maar het werd nog veel enger...

Naast mijn slechte concentratie en kop als een vergiet, werd mijn lontje ook steeds korter. Normaal maak ik me nergens druk om, maar nu merkte ik dat ieder klein dingetje me op de kast kon jagen. De stressfactor werd steeds hoger, en met enige regelmaat kreeg ik druk op mijn borst, en enige benauwdheid. Ik werd steeds onzekerder in de openbare ruimte, wat ik daarvoor nooit heb gehad. Het liep zo langzaam maar zeker op naar een gevoel van stress dat door de meest kleine dingetjes getriggerd werd. Maar het werd nog erger.

Wat mij echt deed beseffen dat ik richting een burn-out aan liep, was dat soms de meest simpele werkzaamheden niet meer lukten. Dingen die ik al jaren deed, en die iedereen kan doen na één keer voordoen, lukten me soms niet meer. Ik wist niet meer hoe ik het moest doen. Ik zat naar het scherm te kijken alsof ik het voor het eerst zag.

Tot iets meer dan een maand geleden ik een totale kortsluiting kreeg in mijn hersenpan. Het voelde aan alsof een enorme orkaan mijn hersenen door elkaar mixte, en er gebeurde totaal niets meer in mijn hoofd. Chaos, zonder ook maar iets anders te kunnen denken of voelen... chaos... Het voelde enorm beangstigend dat ik totaal geen controle meer had over mijn gedachten. Het enige wat er nog gebeurde was dat mijn hersenen compleet stil waren gelegd. En totale shut down.


Enige dagen later liep ik in de stad waar ik al twintig jaar woon, en ineens was ik de weg kwijt. De plek waar ik al jaren liep, was me niet meer bekend. Ik kreeg toch wel een soort van paniek, omdat ik echt even niet meer wist waar ik was, terwijl het toch echt bekend terrein was. Daarna ging het allemaal in een sneltreinvaart. In een paar dagen was het helemaal over, en stortte ik totaal in.

En toen ging het licht uit

En toen ging het licht uit, dat omschrijft eigenlijk precies wat er gebeurde. De burn-out, waar ik al langer mee rond liep, had gewonnen. Overal pijn, hartkloppingen, een geheugen van een paar seconden, kwaad worden op iedereen die ademt, je onzeker voelen, benauwd, pijn op de borst, hoofdpijn, en 24/7 totaal gesloopt zijn. Niets lukte meer. Denken, handelen, normale dingen... niets meer. Over en sluiten.

Ik ga nu een lang traject in, om alles weer op een rijtje te krijgen. Ik moet mijn dagen indelen met dingen die moeten gebeuren, maar daarbij ook leuke dingen gaan doen.... moeilijk, als je niets meer leuk vindt, en alles je teveel is. Maar, ik ben ervan overtuigd dat het weer goed komt. Ik heb het niet voor niets jarenlang volgehouden.

Een burn-out wordt vaak onderschat, dat merk ik nu ook. Mensen zien het niet aan je, terwijl je echt ziek bent. Een burn-out kan vervelende gevolgen hebben die op hele lange duur effect op je blijven hebben. Maar dat gaat bij mij niet gebeuren. Het wordt een traject van maanden, maar die burn-out zelf raakt ook opgebrand, zodat ik mijn eigen zelf weer word.