×

Yoors


Inloggen
×

Yoors














#

0 volgers
notifications_noneadd
Afscheid nemen van papa, voor altijd.

Afscheid nemen van papa, voor altijd.


Een eigen afscheid voor onze zoon.

Omdat ik het niet verstandig vond om onze zoon bij de crematie te laten zijn moest ik iets anders doen. Gelukkig is er tegenwoordig de mogelijkheid om een DVD opname van de uitvaart te maken. Dit heb ik dan ook laten doen. Zo kan onze zoon in de toekomst kijken naar de uitvaart van zijn vader. Papa was al bijna één week buiten zijn beeld, in het ziekenhuis. Zo lang was papa nog nooit weg geweest. Onze zoon had papa niet meer gezien sinds papa naar het ziekenhuis moest. Ik besloot dat onze zoon nu zo snel mogelijk afscheid moest nemen en zien dat papa dood was. Maar wat is in vredes naam dood?

Wat is dood?

Wat is dood? Hoe moet ik uitleggen wat dood is? Ik heb het maar bij de basis gehouden. Papa zijn hart doet het niet meer, en haalt geen adem. Dat heb je nodig om te kunnen leven. (Onze zoon heeft deze informatie een aantal keer van een tv programma voor kleine kinderen gezien)Je hebt een lichaam en een ziel. Papa zijn ziel is terug naar het licht maar zijn lichaam is dood. Op dat moment was die uitleg genoeg. Toen we naar het uitvaartcentrum gingen moest ik vertellen wat we gingen doen. Weer in zijn beleving en zijn woorden. We gaan zo meteen naar een coole ruimte, daar ligt papa. We gaan op de fiets. Terwijl ik dit vertelde moest ik mijzelf sterk houden want hij heeft mij nodig. Het lukte redelijk maar ook nu brak mijn hart. Ik bleef zo sterk mogelijk, voor onze zoon. Straks als we in het uitvaartcentrum zijn is er nog genoeg ruimte voor mijn tranen.

Op weg naar papa

Toen we aankwamen bij het uitvaarcentrum heb ik weer hetzelfde verteld aan onze zoon. “We zijn bij het grote gebouw en we gaan zo naar een coole ruimte. Daar ligt papa. Papa is dood. Papa haalt geen adem meer en zijn hart klopt niet meer. Je mag papa zien. Ik heb verder niks verteld of wat dan ook. Ik had er vertrouwen in dat hij zijn gevoel zou volgen en doen wat hij wilde. Toen we in het gebouw en de ruimte waren pakte ik onze zoon een paar keer op en liet hem in de kist kijken.

Kijken naar papa

Ondertussen was ook onze vriendin weer mee en zij maakte de foto’s. Die had ik nodig om later het verhaal van die dag aan onze zoon te vertellen. We waren met mijn ouders en broer en met een schoonzus en zwager. Ik had ook verteld aan de begrafenis ondernemer dat we met mijn zoon de kist moesten sluiten en dat deze daarna weer open mocht. (Dat laatste is niet door gedrongen) Onze zoon keek in de kist, zag dat papa zijn ogen dicht waren. Onze zoon was open en vrolijk. Hij zat in zijn eigen wereld en of het allemaal echt doordrong wist ik op dat moment niet. Op zijn moment zag ik dat hij er genoeg van had en toen moest de kist dicht. Van mij. Want onze zoon moest hier in betrokken en gevolgd worden. Hij moest helpen met het sluiten van de kist of althans er bij zijn zodat hij zijn eigen intieme afscheid had met papa en wist dat papa nooit meer thuis zou komen.

Papa dichtschroeven.....

Het deksel werd op de kist gelegd door ons en we gingen met z’n allen de kist dicht schroeven. Daar sta je dan, de kist van je man dicht te schroeven. Je geeft je kind de schroeven in zijn handjes en verteld hem dat hij de kist van papa dicht mag schroeven. Ook nu weer was hij vrolijk de kist aan het dichtschroeven. Met zijn familie. Met zijn opa en oma zijn ooms en tante. Met mama. Weer brak mijn hart en weer stroomde de tranen over mijn wangen en probeerde ik mijzelf sterk te houden voor onze zoon. Ik wist dat mijn breekpunt wel zou komen maar nu kon het even niet. Niet helemaal althans. Onze zoon had zijn mama nu meer dan ooit nodig. Mama mocht niet instorten. Ik moest onze zoon opvangen wanneer hij mij nodig had.
Omdat het weer zo enorm slecht was moesten mijn schoonzus en zwager al snel weer naar huis. Mijn broer en ouders wonen de andere kant van het land op en hun weer en route zag er beter uit. Wat ik toen niet wist en waar ik enorm veel moeite mee had is dat de kist echt dicht gemaakt werd. Dat was niet de bedoeling want nu konden de andere zusters en zwagers van mijn man hem niet meer zien. Buiten de vraag of dit wel of niet goed was had ik hun de kans willen geven om hun broer en zwager toch te kunnen zien.

Verdriet om papa.

Toen we later weer thuis waren en ons zoontje op de wc zat kwamen zijn tranen. Hij zei tegen mij “Ik heb papa op slot geschroefd, ik heb papa dicht getimmerd”. Weer brak mijn hart en ik zei ja lieverd, wij hebben papa dicht geschroefd. Hij huilde en had veel verdriet. Ook wilde hij papa weer open schroeven. Dan moet je zeggen dat het niet kan omdat papa dood is. Elke keer weer moest ik ons mannetje pijn doen. Elke keer moest ik hem weer uitleggen dat papa nooit meer thuis kwam. Ik was opgelucht om zijn verdriet. Hij begon te snappen wat dood zijn is het en zijn verdriet kwam naar boven en hij kon huilen. Nu begon het verdriet voor hem en hopelijk ook een kleine start van de acceptatie. Die dagen heb ik vaker gehoord dat hij papa op slot gedaan heeft of dicht geschroefd. Telkens heb ik hem verteld dat wij dit met z’n allen gedaan hebben. Elke keer nam ik hem in mijn armen en hield ik hem vast.

het begin van een ander leven

Deze manier van afscheid nemen was voor hem het begin van een leven zonder dat papa fysiek aanwezig is. Inmiddels is het nu bijna 7 maanden geleden dat mijn man en dus de vader van mijn zoon overleden is. We hebben samen veel meegemaakt en er zijn veel nieuwe dingen gebeurd. Ik zie hoe onze zoon gegroeid is op vele punten. Ik ben heel trots op hem op wat hij voor elkaar heeft gekregen. Samen hebben wij nu een ander leven dan ik ooit voor ogen had maar samen gaan we het redden. Papa/mijn man blijft in ons leven. Ik heb foto's aan de muur hangen en zijn urn staat in huis. Wel op een veilige plek waar zoonlief niet bij kan want hij is in staat om het asbeeld te slopen. Zelfs al heb ik metalen urnen en een metalen asbeeld. Onze zoon heeft ook zijn eigen kleine urn. Wanneer hij hier verstandig en zorgvuldig mee om kan gaan mag hij deze op zijn kamer hebben. Wanneer hij ooit in de verre toekomst het huis uit gaat is mag hij deze gewoon meenemen. We hadden al 1 ½ jaar hulp in de opvoeding van onze zoon. Die blijft de komende jaren gewoon aanwezig als het aan mij ligt. Hiermee ga ik het “gewoon” redden.

lees hier deel 1 van deze serie
lees hier deel 2 van deze serie
Lees hier deel 3 van deze serie
lees hier deel 4 van deze serie
lees hier deel 5 van deze serie.





Annemiek
Karin van der Straaten Dank je wel. Ja het is heel verdrietig maar ook zo waardevol dat dit zo kon.
21-10-2018 15:07
21-10-2018 15:07 • Reageer
Karin van der Straaten
Wat heb je dit  mooi en liefdevol samen afgesloten, zo belangrijk .. maar wat een verdriet ook
21-10-2018 13:43
21-10-2018 13:43 • Reageer
wakeupkitty
Een mooie, ontroerde en leerzame blog. Jullie gaan het zeker redden! Liefs
12-08-2018 06:45
12-08-2018 06:45 • 1 reactie • Reageer
Annemiek
Dank je wel.
12-08-2018 09:46
12-08-2018 09:46 • Reageer
jolandemooij
Wat goed en knap gedaan van je, om je zoon op zo'n manier afscheid te laten nemen van zijn vader. Dat is altijd moeilijk te bedenken voor kinderen, ook zonder zijn problemen. En je kunt het maar één keer doen.
10-07-2018 17:46
10-07-2018 17:46 • 1 reactie • Reageer
Annemiek
Ik heb 1x geen afscheid kunnen nemen van iemand die overleden was en dat heb ik nog heel lang met mij mee gedragen. Ik wilde dit kleine en rustige moment voor onze zoon. Dat was het beste wat ik voor hem kon doen. Alles kon zo afgestemd worden op onze zoon.
10-07-2018 17:53
10-07-2018 17:53 • Reageer
Marjolein
pfff... heftig.. Ik neem aan dat hij niet bij de begrafenis kon zijn i.v.m. zijn problemen? Anders zou ik een kind van die leeftijd gerust meenemen naar zoiets.
03-07-2018 12:45
03-07-2018 12:45 • 1 reactie • Reageer
Annemiek
Hij heeft ook nog een ontwikkelingsachterstand en een disharmonisch ontwikkelingsprofiel. Hij zou het na een korte tijd al zat geweest zijn en dan had hij naar huis gewild. Zoals ik dit gedaan heb was de beste manier voor zowel mijzelf als onze zoon. Door zijn autisme zit hij zo in zijn eigen wereld en zijn eigen beleving dat een crematie, waar heel veel mensen bij waren, niet verstandig was.
03-07-2018 13:37
03-07-2018 13:37 • Reageer
lekkerereceptenvoor2
Agossie, die woorden: papa is dichtgeschroefd. Knap van je hoe je hiermee bent omgegaan en nog mee omgaat. 
02-07-2018 15:11
02-07-2018 15:11 • 1 reactie • Reageer
Annemiek
Dank je wel, ik moest wat. Ik kon zijn vader niet zomaar in het niets laten verdwijnen en negeren. Hij moest papa's leven afsluiten hoe moeilijk het ook was.
02-07-2018 15:16
02-07-2018 15:16 • 1 reactie • Reageer
DiaantjesLife
Jeetje wat heftig, maar wat goed hoe je dit met je zoon gedaan hebt. Ik heb ook een zoon met autisme, dus weet dat dit voor iedereen met ASS heel anders verwerkt wordt. Zeker bij nog een heel jong kindje............ Heel veel sterkte nog voor de komende tijd, maar ik lees veel kracht in je verhalen! 
02-07-2018 14:05
02-07-2018 14:05 • 1 reactie • Reageer
Annemiek
Ik ben die dagen heel erg op mijn gevoel af gegaan. Het was een gok of dit zo zou lukken maar hij moest weten dat papa dood was en nooit meer thuis zou komen. Dit was naar mijn gevoel de beste manier. Het gaat wel goed komen hier. Goed in de zin van ik blijf staan en ik kan onze zoon begeleiden op de manier die hij nodig heeft. Ook denk ik na over de toekomst. Ik weet dat ik veel kracht heb en dat ik sterk ben. Ik noem het wel eens koppig. Gewoon weigeren om in te storten en toch mijn zwakke punten kunnen en durven laten zien. Dank je wel voor je woorden.
02-07-2018 14:16
02-07-2018 14:16 • Reageer
arcelinab
veel sterkte met je verlies
02-07-2018 07:16
02-07-2018 07:16 • 1 reactie • Reageer
Annemiek
Dank je wel.
02-07-2018 09:07
02-07-2018 09:07 • Reageer
Encaustichris
Wat heb je dat knap aangepakt! En wat een nare toestand dat de kist niet meer open mocht. Ik weet uit ervaring dat het sluiten van de kist een mooi afscheid kan zijn, maar begrijp dat het voor jou dubbel voelt. Ik wens je heel veel sterkte. Mijn complimenten voor je verhaal. Je hebt me diep geraakt!
01-07-2018 13:56
01-07-2018 13:56 • 1 reactie • Reageer
Annemiek
Dank je wel voor je reacties, met mij komt het wel goed. Daar twijfel ik niet aan. Dat gedoe van het sluiten van de kist is heel vervelend. Dat is ook iets wat ik deel en ik hoop daar andere ook mee te kunnen helpen. Zo van let op dat je niets vergeet en dat alles gaat zoals jij of je partner of iemand anders zou willen.
01-07-2018 14:45
01-07-2018 14:45 • Reageer
Katrien
Wow, ik voel de pijn en het verdriet. Respect voor je aanpak.
01-07-2018 09:56
01-07-2018 09:56 • 1 reactie • Reageer
Annemiek
Dank je wel. Het is nu een half jaar geleden. Het gemis is er altijd maar het gaat nu eigenlijk wel goed met onze zoon.
01-07-2018 10:00
01-07-2018 10:00 • Reageer
Hans van Gemert
Het is een aangrijpende reeks verhalen geworden
01-07-2018 09:56
01-07-2018 09:56 • 1 reactie • Reageer
Annemiek
Dit was de laatste heftige in deze serie. Van nu af aan zal het wat rustiger worden op dat punt.
01-07-2018 09:58
01-07-2018 09:58 • Reageer
Schorelaar
Hartverscheurend, maar wat heb je dit mooi gedaan. 
30-06-2018 13:29
30-06-2018 13:29 • 1 reactie • Reageer
Annemiek
dank je wel. Dit was ook de beste manier voor onze zoon.
30-06-2018 15:12
30-06-2018 15:12 • Reageer
Judith Evelien
Met een brok in mijn keel gelezen. Wat een verdriet 😢Maar wat heb jij je zoon op zijn eigen wijze, afscheid laten nemen van zijn vader. Dit zal hij de rest van zijn leven in zijn hart dragen.
30-06-2018 12:35
30-06-2018 12:35 • 1 reactie • Reageer
Annemiek
Dank je wel, ik hoop echt dat hij zich dit op een goede manier zal blijven herinneren.
30-06-2018 15:11
30-06-2018 15:11 • Reageer
FrutselenindeMarge
Pff zeg wat aangrijpend en kranig tegelijkertijd
30-06-2018 12:28
30-06-2018 12:28 • 1 reactie • Reageer
Annemiek
het was zoals het was. Ik had ook geen keuze.
30-06-2018 15:11
30-06-2018 15:11 • Reageer