Afscheid nemen van papa, voor altijd.


Een eigen afscheid voor onze zoon.

Omdat ik het niet verstandig vond om onze zoon bij de crematie te laten zijn moest ik iets anders doen. Gelukkig is er tegenwoordig de mogelijkheid om een DVD opname van de uitvaart te maken. Dit heb ik dan ook laten doen. Zo kan onze zoon in de toekomst kijken naar de uitvaart van zijn vader. Papa was al bijna één week buiten zijn beeld, in het ziekenhuis. Zo lang was papa nog nooit weg geweest. Onze zoon had papa niet meer gezien sinds papa naar het ziekenhuis moest. Ik besloot dat onze zoon nu zo snel mogelijk afscheid moest nemen en zien dat papa dood was. Maar wat is in vredes naam dood?

Wat is dood?

Wat is dood? Hoe moet ik uitleggen wat dood is? Ik heb het maar bij de basis gehouden. Papa zijn hart doet het niet meer, en haalt geen adem. Dat heb je nodig om te kunnen leven. (Onze zoon heeft deze informatie een aantal keer van een tv programma voor kleine kinderen gezien)Je hebt een lichaam en een ziel. Papa zijn ziel is terug naar het licht maar zijn lichaam is dood. Op dat moment was die uitleg genoeg. Toen we naar het uitvaartcentrum gingen moest ik vertellen wat we gingen doen. Weer in zijn beleving en zijn woorden. We gaan zo meteen naar een coole ruimte, daar ligt papa. We gaan op de fiets. Terwijl ik dit vertelde moest ik mijzelf sterk houden want hij heeft mij nodig. Het lukte redelijk maar ook nu brak mijn hart. Ik bleef zo sterk mogelijk, voor onze zoon. Straks als we in het uitvaartcentrum zijn is er nog genoeg ruimte voor mijn tranen.

Op weg naar papa

Toen we aankwamen bij het uitvaarcentrum heb ik weer hetzelfde verteld aan onze zoon. “We zijn bij het grote gebouw en we gaan zo naar een coole ruimte. Daar ligt papa. Papa is dood. Papa haalt geen adem meer en zijn hart klopt niet meer. Je mag papa zien. Ik heb verder niks verteld of wat dan ook. Ik had er vertrouwen in dat hij zijn gevoel zou volgen en doen wat hij wilde. Toen we in het gebouw en de ruimte waren pakte ik onze zoon een paar keer op en liet hem in de kist kijken.

Kijken naar papa

Ondertussen was ook onze vriendin weer mee en zij maakte de foto’s. Die had ik nodig om later het verhaal van die dag aan onze zoon te vertellen. We waren met mijn ouders en broer en met een schoonzus en zwager. Ik had ook verteld aan de begrafenis ondernemer dat we met mijn zoon de kist moesten sluiten en dat deze daarna weer open mocht. (Dat laatste is niet door gedrongen) Onze zoon keek in de kist, zag dat papa zijn ogen dicht waren. Onze zoon was open en vrolijk. Hij zat in zijn eigen wereld en of het allemaal echt doordrong wist ik op dat moment niet. Op zijn moment zag ik dat hij er genoeg van had en toen moest de kist dicht. Van mij. Want onze zoon moest hier in betrokken en gevolgd worden. Hij moest helpen met het sluiten van de kist of althans er bij zijn zodat hij zijn eigen intieme afscheid had met papa en wist dat papa nooit meer thuis zou komen.

Papa dichtschroeven.....

Het deksel werd op de kist gelegd door ons en we gingen met z’n allen de kist dicht schroeven. Daar sta je dan, de kist van je man dicht te schroeven. Je geeft je kind de schroeven in zijn handjes en verteld hem dat hij de kist van papa dicht mag schroeven. Ook nu weer was hij vrolijk de kist aan het dichtschroeven. Met zijn familie. Met zijn opa en oma zijn ooms en tante. Met mama. Weer brak mijn hart en weer stroomde de tranen over mijn wangen en probeerde ik mijzelf sterk te houden voor onze zoon. Ik wist dat mijn breekpunt wel zou komen maar nu kon het even niet. Niet helemaal althans. Onze zoon had zijn mama nu meer dan ooit nodig. Mama mocht niet instorten. Ik moest onze zoon opvangen wanneer hij mij nodig had.
Omdat het weer zo enorm slecht was moesten mijn schoonzus en zwager al snel weer naar huis. Mijn broer en ouders wonen de andere kant van het land op en hun weer en route zag er beter uit. Wat ik toen niet wist en waar ik enorm veel moeite mee had is dat de kist echt dicht gemaakt werd. Dat was niet de bedoeling want nu konden de andere zusters en zwagers van mijn man hem niet meer zien. Buiten de vraag of dit wel of niet goed was had ik hun de kans willen geven om hun broer en zwager toch te kunnen zien.

Verdriet om papa.

Toen we later weer thuis waren en ons zoontje op de wc zat kwamen zijn tranen. Hij zei tegen mij “Ik heb papa op slot geschroefd, ik heb papa dicht getimmerd”. Weer brak mijn hart en ik zei ja lieverd, wij hebben papa dicht geschroefd. Hij huilde en had veel verdriet. Ook wilde hij papa weer open schroeven. Dan moet je zeggen dat het niet kan omdat papa dood is. Elke keer weer moest ik ons mannetje pijn doen. Elke keer moest ik hem weer uitleggen dat papa nooit meer thuis kwam. Ik was opgelucht om zijn verdriet. Hij begon te snappen wat dood zijn is het en zijn verdriet kwam naar boven en hij kon huilen. Nu begon het verdriet voor hem en hopelijk ook een kleine start van de acceptatie. Die dagen heb ik vaker gehoord dat hij papa op slot gedaan heeft of dicht geschroefd. Telkens heb ik hem verteld dat wij dit met z’n allen gedaan hebben. Elke keer nam ik hem in mijn armen en hield ik hem vast.

het begin van een ander leven

Deze manier van afscheid nemen was voor hem het begin van een leven zonder dat papa fysiek aanwezig is. Inmiddels is het nu bijna 7 maanden geleden dat mijn man en dus de vader van mijn zoon overleden is. We hebben samen veel meegemaakt en er zijn veel nieuwe dingen gebeurd. Ik zie hoe onze zoon gegroeid is op vele punten. Ik ben heel trots op hem op wat hij voor elkaar heeft gekregen. Samen hebben wij nu een ander leven dan ik ooit voor ogen had maar samen gaan we het redden. Papa/mijn man blijft in ons leven. Ik heb foto's aan de muur hangen en zijn urn staat in huis. Wel op een veilige plek waar zoonlief niet bij kan want hij is in staat om het asbeeld te slopen. Zelfs al heb ik metalen urnen en een metalen asbeeld. Onze zoon heeft ook zijn eigen kleine urn. Wanneer hij hier verstandig en zorgvuldig mee om kan gaan mag hij deze op zijn kamer hebben. Wanneer hij ooit in de verre toekomst het huis uit gaat is mag hij deze gewoon meenemen. We hadden al 1 ½ jaar hulp in de opvoeding van onze zoon. Die blijft de komende jaren gewoon aanwezig als het aan mij ligt. Hiermee ga ik het “gewoon” redden.

lees hier deel 1 van deze serie
lees hier deel 2 van deze serie
Lees hier deel 3 van deze serie
lees hier deel 4 van deze serie
lees hier deel 5 van deze serie.