×

Yoors


Inloggen
×

Yoors











Een jaar geleden....

Een jaar geleden....


Het zat er aan te komen. De herinnering die facebook mij laat zien van een jaar gelden. Vorig jaar begonnen de onderzoeken naar wat er nu precies aan de hand was met mijn man. Vorig jaar zaten we in het ziekenhuis en hoorden we van de arts dat er te veel onduidelijk was. Er moesten biopten genomen worden, een ctscan een petscan en weet ik veel nog meer. Vorig jaar, was het echt vorig jaar? Zo kort gelden nog maar?

Het lijkt veel meer dan vorig jaar, het lijkt veel langer gelden dan 1 jaar. Het lijkt zo verschrikkelijk lang gelden maar dat is het niet. Vandaag waren we ook een dagje uit. Samen met mijn ouders en broer. Om de trouwdag van mijn ouders te vieren.... Ja we hebben het gevierd maar ik heb mijn man wel gemist.

Het was wel een gezellige dag maar de dag was niet compleet. Hoe leuk onze zoon ook heeft genoten. Hoe leuk mijn broer ook met zijn neefje omging. Hoe leuk oma en opa het ook met hun kleinzoon gehad hebben en hoe knap onze zoon zich gedragen heeft vandaag. Toch was dat gemis er. Dat gemis is niet op te vullen, dat gemis is niet uit te wissen en die pijn was er vandaag ook echt wel.

Vandaag kocht ik een beker als herinnering aan deze dag. Dat heb ik jaren geleden ook gedaan voor mijn man toen we in het dolfinarium waren. Ik zag mooie bekers staan en wilde die gewoon kopen. Waarom? Gewoon omdat het een beker is en omdat die beker mij liet denken aan de beker uit het dolfinarium en aan mijn man. Of zoiets ik weet het niet precies.

Omdat we vandaag niet bij het restaurant in de buurt konden parkeren moesten we een stukje lopen. Eerst nam ik onze zoon op mijn rug maar dat ging niet zo lekker meer. Toen nam mijn broer het over en hij nam zijn neefje op zijn schouders. Zo veel plezier als hij had! Als zij beiden hadden. Dat was heel mooi om te zien. Toch steekt dat ergens omdat zijn vader dit had "moeten" doen. Of in elk geval er bij had moeten zijn. Op de terug weg was het erg druk in die straat en ik vroeg mijn broer of hij zijn neefje weer op zijn schouders wilde nemen. Zo kon zoonlief goed over de mensen heen kijken. Weer genoot ik van het plezier wat ze beiden hadden maar wel weer dat gevoel dat zijn vader hier bij had moeten zijn. Zo dubbel.

Nu, nu ligt onze zoon op bed, uitgeteld en ik denk dat hij binnen een paar minuten sliep. Met zijn nieuwe knuffels die hij gekregen heeft vandaag. Met een hoofd vol beelden van wat hij gezien heeft en wat heeft hij genoten en wat heeft hij plezier gehad. Mijn broer heeft onze ouders ondertussen ook thuis gebracht. Weten ze hoe ik deze dag ervaren heb? Ja dat wel. Ik zei dat het een gezellige dag was maar dat deze niet compleet was. Dat snappen ze. Dat kunnen ze niet veranderen en dat hoeft ook niet. Hun begrip en verdriet was er ook.

Toen ik dus nadat mijn ouders en broer naar huis gingen startte ik mijn pc op en ging naar internet. Ik opende facebook en daar stond een herinnering over het begin van de onderzoeken. De komende maanden zal ik heel vaak berichten tegen komen die ik in die tijd geschreven heb. Makkelijk zal het niet zijn maar ze staan er wel. Allemaal in de hoop dat we dit jaar terug konden kijken op een intensief traject maar dat we nog wel compleet zouden zijn.