En dan is hij dood, wat moet ik doen?

En dan is hij dood, wat moet ik doen?


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Een veel te vroeg telefoontje.

De dag van het overlijden van mijn man was heel onwerkelijk. Hij zou die dag van de IC naar een gewone afdeling gaan voor mensen met NAH. Ik stond op het punt om onze zoon naar Dikkie Dik te brengen. Ik had mijn jas al aan en toen ging mijn telefoon, mijn mobile telefoon! Zo vroeg dat is fout, heel erg fout! Ik open mijn mapje en zie dat het een privé nummer is. Ik pak op en ik herken de stem van de IC arts en die klonk niet goed. Ik vraag het maar meteen. Is mijn man (ik noemde de naam van mijn man) overleden? De arts zei ja.

Mijn paniek

Wat er toen gebeurde is dat ik in een soort van paniek schoot. Bij mij betekend dat dat ik ga handelen. Ik zei dat ik eerst voor onze zoon moest zorgen en dat ik dit nog moest doen en dat en… Hij stelde mij gerust en zei dat mijn man daar bleef liggen (hij lag voor zijn rust of de isoleerkamer) en wanneer ik de dingen zo ver klaar had dat ik dan kon komen. Het was niet erg dat dit even duurde.

Papa is dood.

Toen ik de telefoon neerlegde moest ik onze zoon vertellen dat papa dood was en dat hij nooit meer thuis zou komen. Hoe doe je dat in vredesnaam??? Ik deed wat ik normaal ook deed. Ik zakte door mijn knieën en sprak hem aan bij zijn naam. Ik zei papa is dood en hij komt nooit meer thuis. Of hij het op dat moment echt begreep weet ik niet. Ik knuffelde hem en hield hem vast, de tranen liepen mij over mijn wangen. Te beseffen dat hij het nu zonder vader moet doet, zonder zijn grote voorbeeld. En ik zonder mijn man, mijn maatje.

Bellen, regelen en bellen.

Ik moest ook zorgen voor alle hulp die ik nodig had. Ik belde iedereen die ik NU nodig had.
Iemand die mee moest om onze zoon te brengen en straks te halen. Ik wist dat het bijna onmogelijk zou zijn om hem uit Dikkie Dik op te halen.
Mijn ouders moesten het weten want ik had ze nodig. Dus ik belde ze en zij belde mijn broer. Ze wonen en werken niet bij mij in de buurt.
Mijn schoonzusters. Een van hun werkt in de uitvaartsector en zij had mij op het hart gedrukt te bellen wanneer het verkeerd zou gaan. Toen ik belde was zij op weg naar haar werk en zou na ze daar verteld had wat er hier aan de hand was gelijk door komen.
Een andere schoonzuster was ook (op mijn verzoek) door het ziekenhuis gebeld. Iets later bede ik haar zelf.
Diezelfde dag zou ik ook mijn derde schoonzuster bellen.
Een goede vriend die elke avond trouw naar de IC was geweest. Hij zou zodra zijn jongste op school was komen.
Dikkie Dik, want ik zou veel te laat komen en zij moesten weten hoe de situatie er nu voor stond.

Zoonlief naar Dikkie Dik

Toen we met z’n tweetjes zoonlief op Dikkie Dik gebracht hadden werd het tijd om naar huis te gaan. Ik moest zorgen voor schone kleding. Omdat ik die kleding nooit meer zal zien heb ik gekozen voor kleding die ik niet zo hard zou missen maar wel kleding die mijn man vaak droeg. (Op de IC lag hij namelijk in operatiekleding om zo snel mogelijk te kunnen handelen als dat nodig zou zijn. Dat was ook één keer gebeurd.) Een nieuwe broek die ik gekocht had voor hem, een vest wat veels te oud en versleten was maar waar hij zowat in woonde, een overhemd, een T-shirt. Allemaal wat hem echt maakte wie hij was. Ik had alleen zijn mutsje niet meegegeven, geloof ik.

Voor de deuren van de IC

We konden al ruim voor bezoektijd op de IC. Ik kwam daar met mijn schoonzus, een vriend en dus een vriendin. Ik belde aan en we konden zonder twijfel gewoon doorlopen. Ik ben al die dagen nog nooit met zo veel mensen de IC opgelopen. Het was heel onwerkelijk. Ik pakte alle spullen die er nog waren en zette de tas met zijn kleding klaar.

De familiekamer

Hierna gingen we allemaal naar de familiekamer. De kamer die ik al zo vaak gezien had die week. Waar ik vele gesprekken van slecht nieuws gehad heb en waar ik één dag vele uren gewacht heb tot ik mijn man weer kon zien. De kamer waar ik ook had mogen slapen als ik had willen blijven maar dat was niet mogelijk want onze zoon had alle stabiliteit nodig die ik hem op dat moment kon geven. Dat betekende dat ik thuis nodig was op de uren dat onze zoon thuis was. Het was die dagen zo verscheurend om te moeten kiezen tussen de een en de ander. Het was eigenlijk geen keuze.

Het laatste gesprek

Hier, in die familiekamer, werd besproken wat er gebeurd was de afgelopen 5 dagen en wat er die ochtend was gebeurd. De arts vroeg mij of ik had begrepen wat er allemaal gebeurd was (of zoiets in die strekking). De vraag over obductie wordt ook gesteld en ook over orgaandonatie. Nu was ik al te laat voor de meeste organen maar ook stelde ze de vraag of zijn hoornvlies gebruikt mocht worden voor donatie. Met alles wat zijn lichaam te verduren gehad heeft de afgelopen dagen (en zijn zeer slechte ogen) heb ik nee gezegd. Ook heb ik nee gezegd tegen obductie. Ik wist wat er gebeurd was en ik wist welke medicatie waar voor nodig was en waar tegen nodig was. Mijn simpele conclusie was dat de mediatie die hij nodig had voor het een tegen hem werkte en de medicatie die hij voor het ander nodig had ook tegen hem werkte. Ik wilde hem rust gunnen. Er kan toch niets veranderd worden aan de dood door de bevestiging te krijgen waaraan hij is overleden. Gelukkig had ik de folders al gepakt en gelezen dus ik was op deze vragen voorbereid.

Lees hier deel 1 van deze serie

Lees hier deel 2 van deze serie

Lees hier deel 3 van deze serie

lees hier deel 5 van deze serie

Leer hier deel 6 van deze serie

Op krachtige moeders staat veel meer van mijn hand. Ook over deze periode. Op facebook vind je de links naar al mijn blogs. Ook de gastblogs die ik mag schrijven.



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (14 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Paniek heel begrijpelijk en toch regel je ... heel bewonderingswaardig en opmerkelijk hoe sterk je bent. Je hebt er een goede, mooie, gevoelige en bijzonder blog van gemaakt. Heel veel liefs en sterkte. Fijn dat er mensen waren die hielpen.
| 06:51 |
Dank je wel.
| 09:45 |
Ongelooflijk, wat ben je dan sterk dat je al die beslissingen kunt nemen. 
| 17:32 |
De dood is al vaak onderwerp geweest in mijn leven. Ik ben er dan ook  niet bang voor. Net als mijn man. Ook hij heeft veel te maken gehad met iemand die overleed. We hebben het dan ook wel eens over het hoe en op welke manier gehad. Ik had al in die dagen een paar folders meegenomen en gelezen. Keuzes gemaakt en mijzelf ook hier op voorbereid.
| 17:35 |
Wat een moeilijke dag moet dat zijn geweest, net als de periode ervoor en erna overigens, Krachtig dat je zo kunt handelen en je zoon begeleiden. Heel veel sterkte voor jou en je zoon.
| 10:19 |
Het waren allemaal moeilijke en onwerkelijke dagen. Op de een of andere manier kreeg ik hier de kracht voor en dan is het op die kracht doorgaan. We redden het wel. Er zijn goede dagen en slechte dagen en alles war er tussenin zit.
| 12:12 |
Je zoon zorgt ervoor dat je wel door moet, dat geeft moeders meestal onwijs veel kracht. Maar neem, als je kunt ook tijd voor je eigen verdriet, dat moet ook verwerkt worden. Ik begreep uit je stukje dat je wel wat lieve mensen om je heen hebt, die je af en toe kunnen helpen.
| 14:57 |
Wat een intensieve periode indrukwekkend vooral
| 18:57 |
Dat was het ook.
| 19:02 |
Ik ben er stil van.
| 13:48 |
stilte zegt soms meer dan 1000 woorden.
| 14:40 |
Daar word je stil van!
Sterkte!
| 17:23 |
Dank je wel. Ik red het wel.
| 17:37 |
Klap op klap in zo'n korte tijd. Wat heb jij je er dapper doorheen geslagen en dat doe je nog steeds. Ik heb enorm veel bewondering voor hoe jij je 'mannetje' staat en er voor je zoon bent ❤️
| 22:26 |
Dat was inderdaad klap op klap. En zorgen dat ik bleef staan. Dat is aardig goed gelukt. Je merkt pas wat je kunt als je in het vuur staat (in plaats van voor een heet vuur) Dank je wel voor je woorden.
| 22:40 |
Heel veel sterkte met dit verlies. 
| 19:55 |
Dank je wel.
| 19:58 |
gecondoleerd en veel sterkte gewenst
| 16:39 |
Dank je wel. Het is inmiddels bijna 7 maanden geleden en er is in die maanden enorm veel gebeurd. Ik moest al heel snel de draad weer oppakken. Daar zorgt onze zoon wel voor.
| 16:42 |
Ik wist het al, maar ik vind het heel heftig om te lezen. X
| 15:06 |
het waren heftige dagen en dat stopte pas zo'n beetje toen de crematie voorbij was. Toen kwam het gat en ook de rust. hoe gek dat ook klinkt.
| 15:09 |
Klinkt helemaal niet gek. 
| 15:49 |
Wat erg, ik had niet het idee dat het zo zou lopen. Afschuwelijk. Wat heb je dit goed beschreven 
| 13:39 |
Het is helaas zo gegaan. We zijn er voor gegaan mijn man heeft geknokt voor wat hij waard was en wat hij kon maar zijn lichaam heeft het opgegeven. Medicatie konden hem ook niet meer redden.
| 13:43 |
Je kwam van de ene heftige situatie in de andere... vreselijk.
| 12:46 |
dat klopt, er was geen houden aan. Gelukkig had en heb ik lieve mensen om mij heen die kunnen en konden helpen. Zeker op Dikkie Dik hebben ze geholpen waar ze konden.
| 12:54 |
Verschrikkelijk om in zo'n situatie terecht te komen. Respect, dat je er zo uitgebreid over kunt schrijven.
| 12:26 |
Schrijven is mijn uitlaatklep. Op die manier kan ik dingen een plek proberen te geven. Ook hoop ik ergens dat ik er iemand mee kan bereiken die er iets aan heeft of misschien wel dat mensen beseffen hoe kwetsbaar hun gezondheid is en dat je moet proberen om zuinig op je gezondheid te zijn.
| 12:34 |
ach gosh... ik had eigenlijk de verwachting dat hij het gered had... sterkte... 
| 12:24 |
Nee dat heeft hij niet. Na de eerste dagen van de bestraling ging het ineens helemaal verkeerd. Er was geen houden meer aan om het maar zo te zeggen. We redden het wel. Mijn zoontje en ik hebben goede hulp om ons heen. Dat is heel veel waard.
| 12:29 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen