Ik mis je


Vandaag besloot ik om lied te draaien van de crematie van mijn man. Het is niet goed om dit overdag te draaien wanneer onze zoon ook beneden is dus toen hij op bed lag heb ik moed verzameld om die DVD aan te zetten. Mijn man had dit lied uitgekozen en eigenlijk is het nu niet echt een lied wat je zo op het eerste punt zou verwachten op een uitvaart. Maar hij had gekozen dus moest het deze worden. Ik nam mij voor om de hele DVD te luisteren en deels te zien. Ik wilde ook een beetje opruimen tussendoor. Van dat laatste is niet echt veel terecht gekomen maar dat is niet erg voor vanavond.

Ik wist wat mij te wachten stond, ongeveer. Ik heb bewust dit opgezet en opgezocht want soms is het ook goed om die confrontatie aan te gaan. Hoe verrekte moeilijk het ook is en hoeveel pijn het ook doet. Doe ik dit niet kom ik niet verder, niet verder in mijn rouw proces. Toen de DVD afgelopen was zette ik voor mijzelf een cd uit Taizé op. Dit kan mij ook wel goed helpen om troost te geven. In dit geval gaf het mij even dat extra duwtje wat ik nodig had om even goed bij mijzelf te komen. Het is "lang" gelden dat ik weer zo heb kunnen huilen. Ik heb mijn tranen gewoon laten gaan, niet weggeslikt of geveegd gewoon laten zijn wat het was. Lucht het op? het geeft uiting aan mijn gevoel, dat verrekte klere gevoel van ik mis je.

Omdat ik ook nog steeds foto's wil bestellen van mijn man voor mensen die ik dit beloofd heb ging ik hier ook mee aan de slag. Ook dit hielp om goed te kunnen huilen. Ik kwam het album tegen van de laatste dagen van mijn man waar ook de foto's rond het overlijden in staan. Deze moet ook nog besteld worden. Om dit te zien doet zeer. Zo zeer. De foto's op de IC, de foto's in het uitvaartcentrum waar we de kist gesloten hebben met en voor de zoon van mijn man en mij. De foto van die ik gemaakt heb van de rouw auto en in de aula. Ik heb er een paar keer door heen gebladerd. Waarom? Omdat huilen niet erg is en het zet mijzelf weer bij mij gevoel neer. Bij mijn rouw, bij mijn verdriet en pijn. Het helpt mij een beetje om te zijn wie ik ben, weer te beseffen wat er allemaal gebeurd is in zo'n korte tijd.

Het is nu middernacht en ik heb weer een paar foto's uitgezocht. Eigenlijk moeten er nog meer uitgezocht worden. Of dat nu lukt zie ik wel. Zo niet dan vandaag even niet. "morgen" Als ik geslapen heb is er weer een nieuwe dag. Ik denk dat ik de komende tijd maar even wat later op de avond de foto's ga uitzoeken zodat ik echt even bij mijzelf kan komen. Even bij mijn verdriet.

Morgen is het weer een nieuwe dag, dan heb ik geslapen en dan word ik weer vrolijk gewekt door onze zoon. Hij is zich natuurlijk niet bewust wat ik vanavond bewust opgezocht heb en hij heeft mij gewoon weer nodig. Dan ben ik weer gewoon zijn mama met alles wat dáár bij hoort. Vanavond was ik Annemiek die haar man verloren heeft.

Waarom ik dit zo schrijf? Ik had jullie toen ik hier begon verteld dat ik bezig ben mijn rugzak opnieuw in te delen. Dit hoort er bij. Daarnaast wil ik jullie ook meenemen op mijn reis die ik maak in de hoop dat ik kan uitleggen wat rouwen is. Dat het zo op het oog vaak wel goed gaat, en dat gaat het ook best wel vaak, maar dat er ook moeilijke dagen zijn en dat sommige dagen of sommige uren gewoon grijs zijn. Misschien hebben jullie hier wat aan en kunnen jullie andere door dit verhaal wat beter begrijpen.

Ik heb ook geleerd om dit soort momenten toe te laten en gewoon te laten bestaan. Doe ik dat niet loop ik kans dat dit mij in de toekomst dwars gaat zitten en dat het verleden mij dan in gaat halen. Wees ook niet verbaasd als mijn reacties morgen nuchter lijken. Ik schrijf er nu over en probeer onder woorden te brengen wat er vanavond gebeurde. Morgen is het weer anders.

Liefs en een groet van mij.