Maakt geld gelukkig?


Zorgen voor later

Toen wij samen gingen wonen kwamen we er achter dat je voor verschillende zaken (zakelijke aspecten van samenwonen) beter een officiële samenlevingsvorm kan hebben. Een samenlevingscontract is in veel gevallen voldoende maar dan moet je dat wel even melden aan de pensioenfondsen. Dat heeft mijn man dan ook gedaan. We hadden 6 jaar geleden natuurlijk nooit gedacht dat dit wijsheid zou zijn maar we vonden het wel verstandig. Gewoon omdat we zoveel jaar verschilden en wanneer hij (na zijn pensioen) zou komen te overlijden dan was het voor mij goed geregeld. Natuurlijk had ik nooit verwacht en gewild dat hier al zo snel sprake van zou zijn. Tegelijk had ik nooit verwacht dat ik op mijn leeftijd al recht zou hebben op zijn pensioen.

Arm maar gelukkig

Maakt geld gelukkig? Ik kan uit eigen ervaring zeggen nee. Althans niet in mij situatie. In mijn vorige blog heb ik uitgelegd wat er gebeurd als je partner komt te overlijden en je hebt nog een kind onder de 18 jaar. Ik bedoel ik ben dankbaar voor de financiële steun die ik krijg maar ik ben er niet gelukkig mee.
Voor deze tijd hadden we het niet echt makkelijk. Soms was het wel lastig om rond te komen maar het lukte bijna altijd wel door heel zuinig te leven en geen uitspattingen te maken. Het vakantiegeld zette we opzij en andere extra's ook. Zo konden we een beetje spaargeld opbouwen. Mijn man had een dure hobby maar die hobby leverde ook weer net voldoende op om die hobby voort te zetten. Geloof mij aan die situatie je aan gewend. We waren ook heel blij dat we uiteindelijk een kleine spaarrekening hadden. Tegelijk spaarde we voor onze zoon zodat hij in de toekomst een leuke spaarrekening zou hebben om een kleine start te maken. We waren best wel gelukkig samen, met z´n drietjes. Mijn man gebruikte wel eens de uitdrukking Arm maar gelukkig. Als men wel eens vroeg hoe het ging.

Een groter budget.....

Sinds mijn man is overleden is het financieel een stuk makkelijker. Ik hoef niet meer te bedenken van kan ik die extra zwembroeken wel kopen of kan ik een leuk shirt voor mijzelf aanschaffen. Ook een beetje lekker eten is ineens makkelijker te doen dan vroeger. Hoe dubbel het ook is, voelt en klinkt ben ik wel een soort van blij met dit extra geld. Ik kan ook iets makkelijkere grote aankopen doen. Zo heb ik laatst een stel kasten gekocht waar veel spullen in kunnen. Een jaar geleden was dit niet mogelijk maar of ik hier nu echt gelukkig van wordt, nee. Het is heel dubbel en lastig. Het is ook enorm wennen en het maakt zeker niet gelukkig. Mijn man is en blijft weg, komt niet meer terug en we blijven hem missen. Mijn zoon blijft papa missen en niets kan papa vervangen. Geen extra speelgoed of nieuwe kleren. Geen extra knuffels van mij of wat dan ook. Gelukkig is erg flexibel en heeft hij geleerd om zich hieraan aan te passen. Gelukkig kan hij ook over papa praten en verdrietig zijn. En gelukkig kan ik ook af en toe hem gelukkig maken met een appelsapje bij de hema.

Het dubbele gevoel....

Voel ik mij schuldig dat ik zijn geld op deze manier gebruik? Dat is een lastige vraag. Mijn man zou zeggen zorg dat je het goed besteed en dat je niet te veel spaargeld op de rekeningen hebt staan. Kijk hoe je het geld voor onze zoon goed kan besteden voor de toekomst en zorg dat jullie het goed hebben. Maar het voelt zo lastig, zeker met grotere aankopen.

Maakt geld gelukkig?

Dus maakt geld gelukkig? Nee maar het is wel heel handig als je wat reserve op kan bouwen en het is wel fijn dat je niet bij elke keer als je boodschappen doet moet bedenken of je wel genoeg hebt om rond te komen. Dat verschil merk ik wel.