×

Yoors


Inloggen
×

Yoors











één jaar geleden begon alles.....

één jaar geleden begon alles.....


Wat is één jaar?

één jaar en één dag geleden begon de eerste chemokuur. Ik bracht onze zoon naar Dikkie Dik en daarna bracht ik mijn man naar het ziekenhuis. Nou ja ik. Hij ging met de zorgtaxi en ik pakte de fiets. Het ziekenhuis zit hier bijna om de hoek en ik ben er zo. Het gebeurde soms dat we gelijktijdig aan kwamen of dat mijn man maar een paar minuutjes hoefde te wachten op mij.

De eerste dag van de chemokuur

De beelden komen weer naar boven, de gezellige ruimte die ze in ons ziekenhuis hebben gemaakt voor de dag behandeling. De goede en comfortabele lig stoelen. De eenpersoons plekken met toch de mogelijkheid tot contact met mede patiënten. De ruimte die er is voor de begeleiders, familie of wie dan ook die mee gaat. De gastvrijheid in die ruimte. De koffie automaat die daar staat. De uitleg over de ruimte. De plek helemaal achterin omdat mijn man op deze eerste dag niet op de verpleegafdeling kon zijn.

Met zoonlief naar papa

Ik kwam bij hem zitten en hij kreeg de uitleg. Eerst moest er zoveel vocht in. Dat duurde wel een paar uur. Daarna gingen de medicijnen er in. De chemo dus. Dat heb ik niet gezien want ik moest onze zoon ophalen. Wel ben ik nog even met onze zoon naar papa geweest. Alleen zoonlief was in die tijd zo verzot op knopjes dat ik heel goed moest opletten. We zijn even geweest en daarna heb ik zoonlief opgepakt en zijn we naar huis gegaan. Daarna is mijn man naar de andere afdeling gebracht want hij moest nog een zak chemo en nog zoveel vocht spoelen. Dat gaat allemaal over de bloedvaten. Omdat dit zo lang duurde voor alles gespoeld was moest hij een nacht in het ziekenhuis blijven.

Papa blijft in het ziekenhuis

Het was vreemd voor onze zoon dat papa niet thuis kwam. Ik vertelde dat papa in het ziekenhuis bleef slapen. Dat papa de volgende ochtend ook niet thuis was wanneer hij wakker werd. Ik vertelde dat papa heel erg zijn best deed om beter te worden en dat hij medicijnen daarvoor nodig had. Dat de mensen in het ziekenhuis goed voor papa zorgen. Ook dat wanneer hij weer thuis kwam uit Dikkie Dik, papa weer thuis zou zijn.

Het is stil in huis, te stil

En dan wordt het avond, we apte wat en lieten elkaar foto's zien. We gaven elkaar een foto kus en de nodige tekens via de app. Gelukkig kreeg hij 's avonds bezoek van vrienden. Toen het voor hem tijd werd om te gaan slapen bleef hij daar. Het bed beneden in de woonkamer bleef leeg.... Maar we hadden een doel. Kerst! En daarna, met oud en nieuw zou hij vuurwerk kopen en dat zou hij afsteken. Ik zou niet naar buiten gaan want er moet iemand binnen blijven voor onze zoon. Ik had hem zelfs beloofd dat ik het ook wilde halen als het hem niet lukte......

de nacht is te stil

Het was stil in huis. Ik hoorde geen ademhaling van hem, ik wist dat hij ver weg was (hoewel het nog niet eens 2 km is) en het was stil in huis. Te stil! In al die tijd dat we samen in één huis woonden waren we niet één nacht apart geweest. Het was al lastig dat hij beter benden kon slapen in plaats van naast mij maar dit was zo verschrikkelijk ver weg. Wetende dat hij ook aan het knokken was voor zijn leven. Onze toekomst en zijn toekomst met onze zoon.

Een nieuwe dag.

Het werd ook die dag gewoon weer ochtend. Ik werd wakker en onze zoon moest gewoon naar Dikkie Dik. Ik vertelde hem weer dat papa nog in het ziekenhuis was en dat papa thuis zou zijn wanneer hij weer van Dikkie Dik vandaan kwam. We hadden ons ochtend ritueel van aankleden en ontbijten en ik deed er een apje uit met een goede morgen lieverd hoe is het? Dat kon hij lezen wanneer hij tijd had. Ik bracht onze zon naar Dikkie Dik en ging zo snel mogelijk weer naar huis. Wachten op mijn man.

op naar huis......

Dat naar huis gaan duurt vaak langer dan een dag en tot de volgende keer. (Er waren 3 kuren nodig voor de bestralingen zouden beginnen) Er moeten medicijnen mee naar huis. Bepaalde dingen nog verteld worden papieren mee en niet te vergeten het infuus moet afgekoppeld worden. Dikke grote pleister er op en dat puntje is klaar. Zonder ontbijt mag hij ook niet weg. Dus dat moet ook op zijn.

Eindelijk weer thuis!

Toen mijn man thuis kwam ging hij gelijk door naar zijn bed. Hij was moe. Heel moe. We praatte wat bij en hij ging rusten. Die dag kwamen we er ook achter dat de slik medicatie tegen de misselijkheid niet goed werkte dus hij belde die middag nog naar het ziekenhuis en hij kreeg smelt tabletten. Af te halen bij de ziekenhuis apotheek. Wanneer dat nodig was ging ik diezelfde avond nog de medicatie ophalen. Het stond ook wel eens klaar op de EHBO receptie. Dan melde ik mij daar en dan moest het toch nog opgehaald worden. Ook ben ik wel eens 's avonds naar de verpleegafdeling gegaan om daar medicijnen op te halen. Ik deed het met liefde en wilde niet dat hij ook nog zelf naar het ziekenhuis zou gaan. Dat was wat mij betreft uitgesloten.

Papa is weer thuis.

Wanneer het tijd was om onze zoon op te halen dan ging ik op tijd naar Dikkie Dik. Ik vertelde hem dat papa thuis was en we gingen naar de fiets en op huis aan. Dan kwamen we binnen en het eerst wat ik deed was onze zoon naar papa sturen. Mijn man vond het heel fijn wanneer zijn zoon thuis was. Dat was een knuffel. De kus daar moest hij voorzichtig mee zijn. Hij was zo giftig en besmettelijk na die eerste dag. Alle lichaamssappen zijn besmettelijk. Dus ook het speeksel. In de loop van de dagen werd dat wel wat minder maar na 1 week (op dag 8) had hij weer het tweede deel van de kuur nodig dus begon dat weer opnieuw. Alleen was dit een dag opname en kon hij na het spoelen weer naar huis.

Ziek van de chemo.

Al die dagen dat hij thuis was tijdens de eerste kuur zag ik hem inleveren. Ik zag hem vermoeid zijn, misselijk zijn, pijn hebben en het koud hebben. De chemo ontregeld namelijk ook je lichaamsthermostaat. Zijn lichaam wist niet meer goed hoe hij het warmer kon krijgen. Het was in huis dan ook een stuk warmer dan normaal gesproken. Ik had het warm. Hij had het nog steeds koud, ook met 22 graden in huis. Hij heeft het normaal al niet warm maar nu was het nog vele male erger. Ik denk dat het net zo is als je midden in een hittegolf zit en twee dikke dekbedden nodig hebt om het een beetje aangenaam te krijgen. Zo erg was zijn interne temperatuur ontregeld. Het verrotte is dat je je niet ziek voelt van de kanker maar ziek wordt van de chemo.