×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Nu de bestraling, hopelijk gaat dit wat beter

Nu de bestraling, hopelijk gaat dit wat beter


Met chemo alleen red hij het niet

Na de chemo kwam de bestraling. Er moest vijf dagen in de week bestraald worden. Omdat de tumor op een niet te opereren plek zat waren we afhankelijk van de bestraling. De tumor moet ook met een marge weggehaald kunnen worden. Tussen de longen, om de aorta, de slokdarm en de luchtpijp is dat niet mogelijk. Met de bestraling worden de cellen in het bestralingsgebied vernietigd. De slechte maar ook de goede. De goede cellen zullen zich herstellen maar de slechte sterven af. Dat is althans de bedoeling.

Hoe veel tijd is er nog?

Ik vertelde al eerder dat over 9 jaar nog maar 20% van de mensen met deze vorm (en fase) van longkanker nog leeft. Toen de laatste kuur er op zat vroeg ik toch maar eens aan de arts welke fase het nu was. Mijn man zat in fase 3b. Ik schrok weer en was mij ergens bewust dat het echt niet goed was. Ik hoopte zo dat mijn man zijn zoontje naar school zou zien gaan en besefte mij dat we in onze handen mochten knijpen als hij zijn zoontje naar het voorgezet onderwijs zou zien gaan. Laat staan een diploma zou zien behalen.

Zo slopend.....

We gingen vol goede moed de bestraling in en hoopte dat de bestraling minder intensief zou zijn. Dat viel vies tegen. De eerste dagen kwam mijn man verschrikkelijk moe thuis en ging gelijk op zijn bed liggen (deze stond al sinds het begin van de behandeling in de woonkamer). Ik liet het maar gebeuren maar ik was wel enorm verbaasd. Ik had zo gehoopt voor hem dat de bestraling beter te doen zou zijn en dat hij weer wat meer kon. We hadden vier dagen gehad en toen ging het fout. Het ging heel erg fout.

De oorzaak????

De longblaasje waren te erg beschadigd van al het geweld wat ze gehad hebben over alle jaren heen. 40 jaar roken is niet echt gezond en de schadelijkstoffen waarmee hij in zijn jonge jaren te maken heeft gehad hebben waarschijnlijk ook schade veroorzaakt. Dat gok ik tenminste. Echt weten doe je het nooit. Hoe dan ook mijn man kwam door de complicaties van de bestraling op de IC terecht.

Hoe kort nog???

In die vijf dagen dat hij op de IC lag is er zo veel gebeurd. Ik heb beslissingen genomen die ik niet wilde nemen, en wensen van mijn man doorgegeven. Familie gebeld en overleg gehad met zijn familie. Hoe ga ik verder en wat zijn zíjn wensen. Ik heb zijn familie gezegd dat ze MOESTEN komen omdat ik niet wist hoe lang hij nog had. Regelmatig slecht nieuws gehad en zulke gesprekken en dat weer met zijn familie besproken.
Maar ook wat als hij een harstilstand zou krijgen. Ik kreeg te horen dat de artsen het niet meer verantwoord vonden om hem te reanimeren omdat zijn lichaam al zo verschrikkelijk veel te lijden had gehad maar ook zijn brein was beschadigd geraakt. Niet alleen door de chemo maar ook door een complicatie bij het stoppen van een longbloeding. Zijn leven zou niet meer leefbaar zijn en dat wist ik ook. Toch was dit een enorme klap en dat moet je dan maar accepteren. Met de informatie uit de bestralingsmap heb ik mijn bezwaar uitgesproken tegen de bestraling. Hiermee wetende dat het nu om hopelijk maanden zou gaan….

Kunnen mijn mannen elkaar nog zien?

De vraag voor mij was ook wanneer kan hij zijn zoon zien en wanneer kan onze zoon papa zien. Ik vond het niet verantwoord om onze zoon op de IC te hebben. Zijn gedrag was op dat moment te gevaarlijk en te druk voor deze plek. Zoonlief is namelijk verzot op knopjes en de IC zit er vol mee. Het leek er eerst op dat mijn man nog van de IC af zou komen. Daar waren gesprekken over en hij was zo ver "hersteld" dat het veilig was om naar een gewone afdeling te gaan. Dan kon onze zoon papa zien en andersom. Dat was ook mijn doen. Mijn man had al om zijn zoon gevraagd toen hij een beetje helder was. Het is tot mijn grote verdriet en pijn niet gelukt om mijn man zijn zoon te laten zien en hem aan te kunnen raken.

Medicatie die tegenstrijdig is met elkaar.

Omdat mijn man medicatie nodig had die elkaar tegenwerkte Voor het een had hij stollingsmiddelen nodig en voor het ander had zijn bloedverdunners nodig. Het ging daarom alsnog heel snel verkeerd. Het was eigenlijk ook niet meer een vraag van als hij komt te overlijden maar meer van wanneer. Alleen zo snel dat had niemand verwacht. Ook de artsen niet. Vijf dagen na zijn opname overleed hij.

Dankbaar voor autisme

Onze zoon heeft gelukkig niks gemerkt van het moment dat zijn papa opgehaald werd door de ambulance. Ook heeft hij nooit gezien wat er die bewuste foute dag allemaal gebeurd is. Ik heb alles opgeruimd nadat de ambulance broeders gezien hebben wat er gebeurd is. Ik wilde niet dat onze zoon dit zou zien. Onze zoon zat helemaal in zijn wereld televisie te kijken en ging helemaal op in dat programma. Op dat moment was ik heel dankbaar dat hij zo in zijn eigen wereld was.

Als jullie vragen hebben kan dat en mag je die stellen. Onze zoon heeft autisme zoals ik al meer verteld heb en dat heeft een specifieke opvoeding nodig die ik constant aan het bijstellen ben. Hier heb ik professionele hulp bij en in de tijd dat zijn vader zo ziek was had ik dat ook al. Ik weet wat werkt voor mijn zoon en wat niet werkt. Ik heb geleerd om op mijn gevoel af te gaan en te doen wat goed voelt en te laten waar ik over twijfel. Nu en in de toekomst zal ik zo eerlijk mogelijk antwoord geven op de vragen van mijn zoon over zijn vader. Zolang hij zijn vader wil benoemen zal dat ook gebeuren. Ik hoop morgen verder te kunnen schrijven over deze periode.

Hier lees je deel 1 van deze serie
Hier lees je deel 2 van deze serie
Hier lees je deel 4 van deze serie
Hier lees je deel 5 van deze serie
Hier lees je deel 6 van deze serie

Op krachtige moeders staat veel meer van mijn hand. Ook over deze periode.




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties