Pesten is GEEN spelletje


Pesten is levenslang of ...........

schrijven over pesten

Zo af en toe komt er een blog voorbij over pesten, zo af en toe lees je in de media dat er iemand niet verder kon en besloot dat het genoeg was. Die nam een beslissing en stapte uit het leven. De oorzaak bleek pesten te zijn. Helaas heb ik dus ook zo'n verhaal. Het verhaal over gepest zijn. Ook ik ben gepest. Waarom? Omdat ik anders was (en nog steeds anders ben) dan wat wordt beschouwd als normaal of gewoon. (dan is het überhaupt de vraag wat normaal is maar dat laat ik even voor het gemak buiten beschouwing want dat is nog een hele discussie op zich)

Waarom?

Hoe komen kinderen tot pesten? Om eerlijk te zijn heb ik geen flauw idee. Ik zou het niet in mijn hoofd halen om andere te pesten. Op de bassischool ging het allemaal best wel oké. Ja ik werd af en toe gepest maar de docenten hadden het daar heel snel in de gaten en mijn moeder ook. Dan ging er weer een melding naar school en dan kregen de plaagkoppen op hun falie en wisten ze weer dat dit niet geaccepteerd werd door de meester of juf. Zo is het al die tijd dat ik op de basisschool zat redelijk rustig verlopen, althans in mijn beleving.

Ergere vormen van pesten

Na de basisschool kwam het VBO. Gelukkig was er toen nog geen mobile telefoon, internet of wasapp. Ik weet niet wat er gebeurd zou zijn als al deze "sociale" media er toen al geweest zou zijn. Wat er toen gebeurde, of misschien wel mij overkwam, is dat ik niet meer echt veilig was. Ik reageerde anders dan de andere kinderen. Ik snapte de sociale samenhang van de klassen niet. De groepjes begreep ik niet en ik had al helemaal gin zin om daar bij te horen. Ik kwam op school om te leren. (Niet om te roken.) Ik probeerde het wel om mij te mengen in de klas maar het lukte gewoon niet. In de jaren 90 was het dus ook nog gewoon om te roken. Ik weigerde om daar aan mee te doen. Ook dat werkte nu niet echt in mijn voordeel (om het maar even zachtjes te zeggen) en na een paar maanden was ik de pispaal. Ik kon niet rustig door de gangen lopen want ik werd nageroepen. Elke dag opnieuw. In de klas volgen met enige regelmaat de propjes langs en tegen mijn hoofd. Zeker wanneer de docent de klas uit was. Op een bepaald moment zocht ik in de pauzes de gang op waar ik rustig mijn brood op kon eten. Ik ging in de pauzes zelden naar buiten. Ik probeerde het zo te plannen dat ik niet te vroeg op schol was want dan was er risico op gedonder.

weggestopt en niet meer willen weten.

Ik weet niet goed meer wat er allemaal gebeurd is. Er zijn een paar globale dingen mij altijd bij gebleven zoals wat ze zeiden. Ik werd heel vaak schaap genoemd, coupe ontplof of ik moest na carnaval mijn pruik afzetten en zo zijn er wel meer dingen geweest maar dat weet ik niet meer. Ik wil het ook niet meer weten. Ik wil er niet meer bij komen want als ik dat doe dan ben ik zo weer terug bij af en moet ik weer mijzelf opbouwen en dat is niet echt makkelijk. Dan voel ik mijzelf weer waardeloos. Dan moet ik weer mijzelf opzoeken en mijzelf voorhouden wat ik wel gepresteerd heb in plaats van wat ik niet kan. Dan moet ik weer bedenken dat ik meer waard ben dat diegene

De gevolgen van pesten......

Maar wat heeft het dan nu voor gevolgen? Wat denk je van de onzekerheid? Niet zeker weten of ik het wel goed doe, niet weten of iemand mij goed begrijpt, niet weten of iemand wel eerlijk is en niet toch achter mijn rug om gaat roddelen. Ik heb geen werk want ik moest eerst leren om mijzelf de moeite waard te vinden. Ben ik wel de moeite waard voor vriendschappen? ben ik wel de moeite waard voor een relatie? Ben ik wel de moeite waard om er te mogen zijn? Al dat soort belangrijke dingen moest ik (weer) leren. Ik heb nooit opgegeven, het heeft ontzettend veel tijd gekost om mijzelf weer bij elkaar te vegen en in elkaar te zetten. Toch nu dit gelukt is, merk ik zo af en toe nog steeds de schade die het opgeleverd heeft. Die het mij opgeleverd heeft. Wonden en littekens van lichamelijke aard zijn zichtbaar of zichtbaar te maken maar de mentale littekens zie je niet. Die bemerk je in gedrag. Het is ook heel moeilijk uit te leggen waar mijn moeilijkheden liggen en als het mij wel lukt dan is het nog maar de vraag of anderen het snappen. Ik weet bijvoorbeeld dat ik dingen niet altijd goed kan zeggen, een toon kan verkeerd overkomen en dat kan grote gevolgen hebben, ook als andere dit van mij weten. Zelfs als ik van te voren zeg dat het kan gebeuren maar dat ik het niet bot bedoel.

Pesten is levenslang of zelfmoord

Dat is een harde tekst maar ik denk dat het wel waar is. Ik heb inderdaad levenslang. Levenslang zal ik met de gevolgen van pesten om moeten gaan maar niet alleen ik, ook het gezin waar ik uit komen. Mijn ouder en mijn broer hebben deze periode nu niet als prettig ervaren. Ik moet nu nog goed opletten dat ik de situatie goed inschat want het lukt mij niet echt. Ik ben nogal eens achterdochtig of iemand mij wel "goed" wil behandelen. Ik kan niet altijd goed uit mijn woorden komen. Maar ik ben er nog. Ik heb die pesters niet laten winnen. Toch zijn er genoeg mensen die het leven niet meer zien zitten. Groot en klein. Jong en oud. Jongen en meisje. Misschien wel die ene klasgenoot of collega. Buurvrouw of vriend.

Je pest niet alleen één persoon.

Ik ben niet de enigste met schade aan het pesten. Ook mijn ouders hebben hier onder geleden net als mijn broer. Zij konden op een gegeven moment ook niet goed meer met mij om gaan. Zij hebben ook gedaan wat ze konden maar stonden ook machteloos. Er waren toen nog geen middelen om het pesten te stoppen en niemand wist waarom ik anders was. Ik kreeg vaak te horen van anderen dat ik mijzelf moest aanpassen. Achteraf, 28 jaar later blijkt er toch een oorzaak te zijn. Ik lijk erg veel op mijn zoon. Maar toen was men nog niet zo ver. Ik was weer zo'n kind wat niet paste in het gewone beeld en ik wilde mij niet aanpassen. Mijn ouders zochten naar een oplossing maar die was er niet. Zij wisten niet hoe dit verder moest maar ze hebben mij niet opgegeven. Nu, nu mijn zoon sinds ruim 1 jaar zijn diagnose heeft en sinds mijn ouders zijn rapportage gelezen hebben is er voor hun zoveel op zijn plek gevallen. Hierdoor is de situatie aan het veranderen, ten goede. Maar wat een schade en verdriet heeft dit ons allemaal opgeleverd. Niet alleen van hoe ik in elkaar steek maar zeker ook door het pestgedrag van mijn klas èn schoolgenoten. Als je iemand namelijk pest dan raak je niet alleen die persoon maar ook de mensen die dicht om die persoon heen staan.

Winnen of verliezen.

Heb ik gewonnen? Nee ik heb ontzettend veel verloren. Mijn onschuld, mijn vertrouwen in mensen, mijn openheid, mijn geluk, mijn vermogen om onvoorwaardelijk lief te hebben, mijn zelfvertrouwen, mijn geluk, mijn vermogen om te werken, mijn vermogen om te leren, mijn.... Waarschijnlijk nog veel meer. Veel heb ik terug gekregen maar er blijft restschade achter. Ik ben vaak voorzichtig. Toch wanneer ik het gevoel heb dat ik iemand kan vertrouwen doe ik dat wel. Ik wordt niet zo vaak teleur gesteld in mijn gevoel, gelukkig. Ik zal doorgaan en ik geef niet op. Soms pak ik een omweg en soms denk ik laat maar. Een andere keer reageer ik heel bot of hard of raar maar dat is wie ik geworden ben. Ik probeer om dingen bij te schaven maar het voelt nog steeds af en toe alsof de wereld tegen mij is. Wel is er sinds vorig jaar iets veranderd. Ik ben niet meer zo snel bang voor iets want ik weet hoe sterk ik ben!

Ik ga door!

Tja en zo hobbel ik het leven door, probeer mijzelf weer bij elkaar te pakken wanneer het weer eens slecht gegaan is of wanneer er weer een moeilijke periode is (geweest). Die moeilijke periodes zijn er nu eenmaal maar gelukkig heb ik een lieve en vrolijke zoon die mij ook door die moeilijke dagen heen sleept. Soms zeggen of schrijven dan weer andere mensen net die worden die mij dan weer laten denken dat ik wel de moeite waard ben en dan probeer ik weer mijzelf bij elkaar te pakken en ga ik weer koppig door. Het nadeel is dan wel dat wanneer iemand mij zo diep de grond in heeft getrapt die persoon in negeer modes staat wanneer ik die persoon niet uit de weg kan.

De goede mensen om mij heen.

Gelukkig zijn er ook nog mensen in mijn omgeving die wel de moeite nemen om mij te willen begrijpen. Die mij wel de tijd geven om mijzelf te verwoorden. Die wel doorvragen als ze het niet begrijpen. Die wel snappen dat gepest zijn in zo'n belangrijpe periode je karakter vervormen en die wel zien dat ik waardevol ben. Die wel luisteren. Dat zijn de mensen die ik toelaat in mijn wereld. dat zijn de mensen die ik vertrouw. Dat zijn de mensen met wie ik wil omgaan en dat zijn de mensen die ik de moeite waard vind. Ook al lijkt het soms een beetje anders omdat ik het lastig vind om goed te communiceren.