×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
#Even voorstellen:Hetty

#Even voorstellen:Hetty


In het woonzorg centrum waar ik werk wonen veel bijzondere mensen.
Ze hebben een eigen appartement en kunnen gebruik maken van huiskamers beneden waar allerlei activiteiten op het programma staan.
Wij, het personeel, bieden zorg en begeleiding aan voor mensen met een dementie.

Vandaag zit ik bij de MDO’s. 
Een MDO is een multi disciplinair overleg,  waarbij de familie, de arts, de psycholoog, fysiotherapeut, ergotherapeut, iemand van het team activiteiten, en iemand van het zorgteam een bewoner bespreken.
We bespreken vooral de vragen die we hebben.
Hoe gaat het met de bewoner, maar ook hoe we verder gaan, hoe laat de achteruitgang zich zien, wat gaan we aanpassen in de zorg? de activiteiten? Moet het beleid worden aangepast?
Waar maken we de bewoner gelukkig mee?  
Elke bewoner wordt 2 x per jaar besproken. 

Het zonnetje schijnt binnen in onze mooie gespreksruimte. 
De pronkkamer, echt een ruimte om de visite te ontvangen. 
Er staan mooie klassieke meubelen, er is klassiek behang en op tafel staat een prachtige bos zijden bloemen.
Buiten zie ik de kinderen van Hetty Groen uit een auto stappen. 
Zij staan gepland voor het laatste gesprek van vanmiddag.
Eerst gaan zij nog de door ons gemaakte samenvattingen lezen, daarom zijn zij een half uur voor het gesprek aanwezig.

Hetty is een mooie vrouw, stralend blauwe ogen en wit krullend haar. Ondanks haar vergevorderde dementie heeft Hetty veel interesse in de wereld om haar heen. 
Ze geniet dagelijks van het uitzicht in haar appartement, leest daar in haar krant en gaat naar beneden naar allerlei activiteiten, tot mijn verbazing weet ze zelfs de namen van de zusters.
Hetty woont al een paar jaar bij ons. Toen ze er nog niet zo lang woonde belde ze regelmatig met haar kinderen, vaak meldde ze dan dat ze nog niet gegeten had. 
Dochter Cynthia belde dan naar ons, in het begin zelfs wat bozig, hoe konden we haar moeder nou vergeten? Iedereen die Cynthia aan de telefoon had wist te vertellen dat moeder haar eten al op had, of het stond zelfs nog voor haar neus. 
Vervelend om Cynthia zo te moeten confronteren met de achteruitgang van haar moeder. 
De laatste tijd gingen de contacten over het slechte lopen van Hetty, er was een rolstoel geregeld. 
Ook het drinken en eten werd voor Hetty een probleem, er ging nog maar weinig in. 
De normale dingen waren al nagekeken, slecht passend gebit, slikproblemen en eventuele wondjes. 
Van alles at en dronk ze twee slokjes of hapjes en ging het aangebodene weer weg. 
Dit had onder andere  gewichtsverlies tot gevolg.

Hetty heeft de ziekte van Alzheimer, met haar lijden 60% van de dementerenden hieraan.
Alzheimer is een progressieve ziekte. 
Gedurende het proces beschadigen er steeds meer hersencellen. 
Het begin van de ziekte kenmerkt zich door het vergeten van recente gebeurtenissen,
zich herhalen en de draad van het verhaal verliezen, minder vloeiend spreken
nieuwe ideeën trager begrijpen,
verward zijn.
Het nemen van beslissingen wordt steeds moeilijker, 
interesse in andere mensen en activiteiten neemt af.

In de middenfase worden de veranderingen duidelijker. 
Er is meer hulp nodig bij dagelijkse bezigheden zoals eten, wassen en aankleden.
Door het verminderen van de grip op de gebeurtenissen ontstaat achterdocht, boosheid en soms zelfs agressie.
Het slaap/waakritme raakt verstoord, soms gaan dementerenden naar buiten in hun nachtkleding.
Er ontstaat verwardheid over plaats, tijd en personen, soms ook hallucinaties.
In dit stadium kunnen ze zichzelf (en anderen) in gevaar brengen door het gas aan te steken en te vergeten.
Rond deze periode komen dementerenden vaak in een woonzorg centrum wonen.
Het meedoen met activiteiten, creatief, maar ook muziek en bewegen zijn belangrijk om verveling te voorkomen en gezelligheid te brengen.
Met wandelen en spel activiteiten proberen we de conditie en spieren op peil te houden.


In het late stadium van Alzheimer ontstaat vaak volledige afhankelijkheid van anderen.
Het geheugenverlies is dan vaak zo groot dat bekende mensen niet meer herkend worden.
De dementerende heeft vaak moeite met kauwen en slikken, ze vallen af, ook als er nog voldoende gegeten wordt.
Er ontstaat incontinentie, eerst van urine en later ook voor ontlasting.
In dit stadium ontstaat vaak onrust, angst  en boosheid omdat de wereld om hen heen niet meer duidelijk is,
dit heeft ook verdriet tot gevolg.
Ook emoties heeft de dementerenden niet meer in de hand.
Lichamelijk is er achteruitgang, er zijn vaak balansproblemen waardoor er valpartijen zijn.
Apraxie, het niet meer weten hoe handelingen uitgevoerd dienen te worden, (eten, kleden, lopen)
Ook komen vermoeidheid en vermindering van spierkracht voor.
De hersenbeschadiging kan epilepsie achtige klachten veroorzaken.
In deze fase wordt de passiviteit en afhankelijkheid geaccepteerd, er komen aanpassingen in de verzorging, zo ook aan kleding en er  komen comfortabele rolstoelen.
Voor deze dementerenden is een rustige ruimte met begeleiding belangrijk.




We zijn in gesprek met de kinderen van Hetty, zij hebben duidelijk zicht op de achteruitgang van hun moeder.
De arts legt uit dat het lichaam van Hetty geen behoefte meer heeft aan voeding. 
Natuurlijk blijven we het aanbieden. Samen met anderen eten vindt Hetty gezellig. 
Ongemerkt wordt er meer gegeten dan alleen op haar appartement. 
De kinderen geven aan dat ze er voor kiezen om hun moeder niet meer in te sturen naar een ziekenhuis, behalve bij een fractuur. 
In dit stadium van dementie kiest familie er vaak voor om alleen te behandelen om pijn en angst te voorkomen. 
Deze afspraken worden ook voor Hetty gemaakt.
De kinderen geven aan dat ze tevreden zijn over de zorg en activiteiten.
Er is regelmatig contact per mail en ook als zij hun moeder bezoeken.
Ondanks de achteruitgang zien ze een tevreden moeder.
Naast alles wat wij bieden heeft Hetty ook een vriendin die wekelijks komt.
We sluiten het overleg en plannen een nieuwe afspraak in voor over een half jaar.


signup

Wil je ook verhalen over de zorg lezen, of schrijven, word gratis lid van Yoors en beloon de maker en jezelf!




wakeupkitty
Ik ga je blogs elders delen. 
17-10-2018 00:31
17-10-2018 00:31 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
wakeupkitty dank je voor het delen
25-10-2018 13:35
25-10-2018 13:35 • Reageer
diniedezeeuw
mooi omschreven, wat een rot ziekte!
15-10-2018 09:16
15-10-2018 09:16 • Reageer
Filosoofje
Duidelijk en begripvol geschreven deze blogs. Ik mag er van uitgaan dat het gefingeerde namen zijn toch?
De situaties zijn herkenbaar en zorgzaam uitgelegd!   🌻
14-10-2018 19:10
14-10-2018 19:10 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Filosoofje natuurlijk zijn de namen gefingeerd, ook het aantal kinderen verandert, en soms ook het geslacht.
25-10-2018 13:35
25-10-2018 13:35 • Reageer
FrutselenindeMarge
Zo herkenbaar het leest deze blogs
14-10-2018 18:37
14-10-2018 18:37 • Reageer
Reinouw Poppe
Ik zat net weer even op jou blog maar wat toch een mooie foto van jullie in India prachtige kledij hadden jullie daar
02-10-2018 13:42
02-10-2018 13:42 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
dank je
02-10-2018 14:18
02-10-2018 14:18 • Reageer
Reinouw Poppe
Goede morgen. Ja de ziekte Altzheimer is zo moeilijk mijn mama had dat en ik vond dat toch zo moeilijk. Jij hebt het heel mooi omschreven en duidelijk. Een heerlijke vrijdag.
28-09-2018 07:33
28-09-2018 07:33 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
het is zo moeilijk om iemand te zien veranderen, op zoek te zien naar zichzelf
28-09-2018 16:53
28-09-2018 16:53 • Reageer
Soberana
Mooie en duidelijke beschrijving. Zowel het verloop van de Alzheimer als de persoon die Hetty is geworden en haar familie. Het moet verschrikkelijk zijn voor haar kinderen: je moeder heel iemand anders zien worden.😭
28-09-2018 00:57
28-09-2018 00:57 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Dat vind ik ook het schrijnende aan deze ziekte 
28-09-2018 06:04
28-09-2018 06:04 • Reageer
HeArt&SoulConnection
Wat heb je mooi en helder alle stadia van dit 'fenomeen' uitgelegd !   Ieder heeft er wel zijn eigen 'ontwikkeling/aftakeling' is ..maar t is wel de draad ...  een draad vol rafels en dunne stukken..een breekbare draad..  en de draad raakt regelmatig kwijt.  Zoeken levert vaak nog meer stress op .. en zo is 'vergetelheid ' weer aan zet. Het is zo in en in triest....  ik ben blij met liefdevolle hulpverleners als jij , die maken het 'ons'/mij makkelijker even los te laten. Mijn schone moeder is nog thuis ...maar de 'fata-mogana's ' doe hun intrede al, de urine is al tijden aan materiaal toe.. Ma is toe aan het einde ...maar ja ... mooi be-en om schreven !
17-04-2018 12:08
17-04-2018 12:08 • Reageer
Encaustichris
Weer respectvol, informatief en boeiend geschreven. Knap hoe je dat doet!
17-04-2018 01:12
17-04-2018 01:12 • Reageer
Marion's World
Eén ding triggert me in je verhaal. 'Ook emoties heeft de dementerende niet meer in de hand' En niet omdat het juist of onjuist is, maar vooral omdat ik denk te denken ;-) dat het teruggeworpen zijn op jezelf en de eventueel daarbij behorende vastzittende emoties, juist heel puur kunnen zijn. Even los van het feit dat de hersenen ook beschadigd zijn natuurlijk, maar wat ik eigenlijk wil zeggen dat het voor mij niet zo klip en klaar is dat ze zichzelf niet meer in de hand hebben. Ik denk hierbij aan kinderen die juist heel puur met hun emoties omgaan, maar ik merk dat ook wel bij dementerende mensen. Dat het niet de hersenbeschadiging is, maar het uiten van onverwerkte emoties. Snap je een beetje waar ik heen wil. Probeer het zo goed mogelijk te omschrijven natuurlijk ;-)
05-04-2018 19:02
05-04-2018 19:02 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Ik snap waar je heen wilt, ook Karin van der Straten heeft blogs geplaatst over Dementie anders bekeken. Als je je hele leven gezorgd heb, mag je nog zorg ontvangen. Maar er zijn schrijnende voorbeelden van lijden aan het leven. Het verdwalen in je eigen geest, niet meer weten, angst en paniek. Dit zijn geen pure emoties die dan geuit worden, dat is de dementie die de overhand heeft. Kortsluiting soms, gezellig zitten eten en opeens gaan krijsen en rammen op tafel. Zonder aanwijsbare reden, en ook zo weer stoppen. Natuurlijk reageren de dementerenden puur op ons, je snuit staat hen aan, of niet. Hopelijk blijft de kern van wie ze zijn aanwezig, herkennen we de bewoners terug uit stukken van hun levensverhaal. 
05-04-2018 19:56
05-04-2018 19:56 • 1 reactie • Reageer
Judith Evelien
Wat een aangrijpend verhaal. Zo uit het leven gegrepen. Wat een nare ziekte is dat en wat verdrietig om iemand zo af te zien glijden.
03-04-2018 19:48
03-04-2018 19:48 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Dat blijft naar. Wij passen ons snel aan aan de nieuwe fase, familie heeft meer tijd nodig om dat te verwerken. 
03-04-2018 23:16
03-04-2018 23:16 • Reageer
The Original Enrique
Wat een nare ziekte is het toch en wat mooi dat jullie die mensen zoals Hetty nog een menswaardig en soms zelfs leuk bestaan kunnen geven!
03-04-2018 17:44
03-04-2018 17:44 • Reageer
1960-1980
Wat een mooi verhaal weer. Mooi ook hoe je de verschillende fases van het proces beschrijft. Mijn oma had de ziekte van Alzheimer. Ik was een tiener toen ik al deze fases van dichtbij mee heb gemaakt.
30-03-2018 20:29
30-03-2018 20:29 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Dank je, ik probeer door mijn blogs meer inzicht te geven in dementie. Er zijn veel verschillende vormen, die vaak ook ander gedrag geven. Het valt ons heel vaak op dat naasten op de hoogte zijn van het geestelijk verval, maar niet op de hoogte zijn van de lichamelijke gevolgen.
30-03-2018 22:24
30-03-2018 22:24 • 1 reactie • Reageer
Karin van der Straaten
Je zou haast denken  dat wanneer een mens in t leven te weinig zijn emoties heeft  kunnen /durven ventileren...dat ze dan via de dementerende tijd alles toch nog kwijt raken, ze  eerstens  de rust in mogen/moeten gaan en de stilte ervaren.  t Is een hele reis wat deze ziekte  laat zien zeg...wat een zware weg voor  de naasten en ook de  mens die het moet ondergaan fijn dat jullie zorgenden er voor ze zijn 
30-03-2018 11:23
30-03-2018 11:23 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Er zijn veel bijzondere zienswijzen over dementie. Wat ik als 'naaste' ervaar is dat ik door hun het beste uit mezelf haal.
30-03-2018 11:46
30-03-2018 11:46 • 1 reactie • Reageer
Gertiena
Je schrijft erg mooi, het is ook dankbaar werk vind ik. Zelf ben ik vrijwilligster in een Woonzorg centrum ook heel leuk.
30-03-2018 11:12
30-03-2018 11:12 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Dank je. Ook onmisbaar, vrijwilligers. Wat zijn we daar allemaal blij mee.
30-03-2018 11:13
30-03-2018 11:13 • 1 reactie • Reageer
Marjolein
mooi verhaal weer.
30-03-2018 10:49
30-03-2018 10:49 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Dank je
30-03-2018 11:13
30-03-2018 11:13 • Reageer
FrutselenindeMarge
herkenbare problematiek(neem aan verzonnen naam?)
30-03-2018 09:25
30-03-2018 09:25 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
De gegevens berusten op werkelijkheid, collega's weten na het lezen over wie het gaat. Ook wel doorgestuurd aan familie die ontroerd was, maar dat durf ik ook niet altijd.
30-03-2018 09:39
30-03-2018 09:39 • Reageer
Ingrid Tips en meer
Jouw verhalen anekdotes lees ik graag. Korte tijd liep ik stage als activiteitenbegeleidster en dan aten de ouden van dagen ook samen. Immers: Zien eten doet eten. Vandaar ook dat Hetty in gezelschap meer eet dan in haar appartement...
30-03-2018 08:57
30-03-2018 08:57 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
In de ochtend achter haar kranten vergeet ze te eten, maar ze zit daar zo graag. Dat is haar dagelijks dilemma. De warme middag maaltijd is geen probleem om beneden te eten met een groep anderen.
30-03-2018 09:12
30-03-2018 09:12 • 1 reactie • Reageer
lekkerereceptenvoor2
Fijn dat je het zo mooi beschrijft. Zo herkenbaar voor mij. Ik heb mijn ziekenverzorgende opleiding gedaan bij mensen met dementie. Na zo'n jaar of 5 ging ik ander werk doen. Het lukt mij niet meer. 
30-03-2018 08:22
30-03-2018 08:22 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Ook dat kan. Ik heb een serie verhalen over mijn werk gemaakt. Misschien vindt je dat wel leuk. 
30-03-2018 08:27
30-03-2018 08:27 • 1 reactie • Reageer
Catrine-DeMew
Fijn om een positief bericht te lezen en dat Hetty blij is
30-03-2018 08:10
30-03-2018 08:10 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Blij en dankbaar, zo knap. 
30-03-2018 08:27
30-03-2018 08:27 • Reageer
Dichter in de dop Jeroen den Harder
Duidelijk verhaal, je gaat dan toch nadenken, wat als het zover moet komen.....
30-03-2018 07:04
30-03-2018 07:04 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Als je het niet zover wil laten komen moet je al afscheid nemen in het begin van de ziekte. Hierover zijn emotionele documentaires gemaakt. 
30-03-2018 07:49
30-03-2018 07:49 • 1 reactie • Reageer
caro.sael Davinchy
Heel mooi beschreven
30-03-2018 04:59
30-03-2018 04:59 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Dank je 
30-03-2018 07:57
30-03-2018 07:57 • Reageer
Hans van Gemert
Heel helder hoe je het beschrijft. Het is heel confronterend om mensen uit je directe omgeving zo achteruit te zien gaan.  Maar hoe geweldig is het als mensen zoals jij zich voor hen inzetten.
30-03-2018 00:30
30-03-2018 00:30 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Het is moeilijk als familie nog niet accepteerd dat hun naaste weer een stap verder is. Zich verzetten tegen de verandering. Dit levert soms verwijten op. 
30-03-2018 07:57
30-03-2018 07:57 • 1 reactie • Reageer
jolandemooij
Vind het altijd moeilijk om bewoners achteruit te zien gaan. 
30-03-2018 00:16
30-03-2018 00:16 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Ik ook, vooral als je terug komt van vakantie valt dit vaak op. Dan kan ik er erg verdrietig van worden. 
30-03-2018 07:51
30-03-2018 07:51 • Reageer