Rampzalige date...

Rampzalige date...


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Al enkel weken chat Rose met een leuke man. Zijn naam is Lo. Spontaan denkt hij telkens aan rode rozen, zo romantisch als hij aan haar denkt.

Zij beslist om met hem af te spreken, zij wil zekerheid. Ze spreken af in Turnhout.

Voor Rose is het een hele rit. Van Oostende naar Turnhout. 3 uren onderweg en in Berchem nog eens overstappen.

Onderweg denkt Rose aan de vele gespreken: Lo moet van Antwerpen naar Turnhout komen, waarom we niet in Antwerpen  konden afspreken,  geen idee.

Aangekomen in Turnhout sta ik daar rond te kijken. Lo is nergens te bespeuren. Komt er een man naar me toe en vraagt of ik Marie ben. Nee, sorry dat ben ik niet. Akelig zo een raar ventje. Ik wacht en hij komt niet. Ik denk erover na als de volgende trein aankomt de trein terug te nemen. Om het uur komt er een trein.

Ik keek naar de klok. Het was exact acht uur en precies op dat moment hoorde ik het belsignaal van mijn telefoon. Ik nam op. 

Rose: 'Ja, Lo?'

Lo: 'Hey, sorry dat ik er nog niet ben. Ik ga nu vertrekken. Binnen een uurtje ben ik daar.'

Rose: 'Goed ik wacht nog een uur en dan ben ik weg.'

Teleurgesteld gaat zij zitten, een uur wachten duurt lang. De seconden tikken weg. Dat wil zeggen dat ik dan al 2 uren hier zit te wachten in het station. De stationchef gaat nog denken dat ik gek ben.

De deur van het station gaat open. Rose, ik ben er! Met een grote lach op haar gezicht. Alsof het normaal is dat ik hier 2 uren zit te wachten. Ik sta op en begroet hem. Hij ziet er anders uit dan op foto. Het is hem wel, maar dan al met grijze haren. We gaan samen naar buiten. Ik met de verwachting hier in Turnhout iets te gaan drinken. Voor hem blijkt het een ander plan. We stappen in de auto, een lange rit volgt. De angst slaat me om het hart. We zijn aan de Nederlandse grens. Aan een bos. De angst is niet te beschrijven. Ik stap uit in de hoop dat we gaan wandelen, maar al snel blijkt dat hij hier in het openbaar enkel sex wil. Ik hield vol dat ik het niet wou. We gaan terug naar de auto. In stilzwijgen brengt hij me terug naar het treinstation van Turnhout. Ben uit de auto gestapt en nooit heb ik nog iets van me laten horen. 

Met deze bijdrage van ... woorden en het verplichte stukje  tekst doe ik mee aan de schrijfuitdaging april 2018 van Hans van Gemert.

Foto's van Pixabay.

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (9 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Een heel nare ervaring.  Goed verwoord.
| 09:52 |
Afschuwelijk wat je is overkomen!
| 23:50 |
Wat een naar verhaal, vooral omdat het echt gebeurd is!
| 23:59 |
Ja iets dat lang een geheim gebleven is
| 16:07 |
Begrijpelijk. Maar heel rot dat je het met je mee moest dragen!
| 16:25 |
Afschuwelijk, dat geeft een deuk in je vertrouwen. 
| 23:15 |
Ja dat is zo
| 23:18 |
Spijtig dat er zo'n mensen bestaan
| 23:06 |
Jep.
| 23:17 |
Naar dat dit waargebeurd is.
| 18:30 |
Ja... 
| 22:05 |
Tja, hij had dit dan ook wel duidelijker aan kunnen geven. Een sexdate gebeurt vaker, maar wel vooraf even melden............. nog een geluk dat het goed is afgelopen! 
| 14:36 |
Ja dat is zo
| 14:47 |
Wat een verhaal, je zou zomaar voor kunnen stellen dat er vrouwen en misschien wel kinderen zijn die dit meemaken.
| 12:13 |
Het is ook waargebeurd 
| 13:09 |
Rampzalig inderdaad en héél naar! Met die gast gaat het niks worden, dat is zeker!
| 12:06 |
Never :)
| 13:09 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen