Als u dit nog gedaan heeft.

Als u dit nog gedaan heeft.


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Regelmatig kom ik op facebook oude plaatjes tegen waarbij gevraagd wordt een like te geven als je dat nog kent. Vandaag waren het de "houtjes". Vandaar dit blog.

Ik was 5 jaar toen wij op de Noordsingel in Rotterdam kwamen te wonen. Dat gebeurde midden in de winter, een dikke laag sneeuw in onze nieuwe achtertuin en een even dikke laag ijs op de singel voor de deur. Mijn vader kwam al snel thuis met een paar houten schaatsen. Waarschijnlijk van de zaterdagse rommelmarkt waar heel veel van onze spullen vandaan kwamen. Stevige stappers had ik al en elke avond, als mijn vader uit zijn werk kwam, gingen we samen het ijs op. Mijn vader op hoge noren en ik op mijn houtjes achter een keukenstoel. Ik leerde het vlug en al snel kon de keukenstoel thuis blijven.

Ik had een jonger broertje en zusje, dus werd ijspret na verloop van tijd gedeelde pret en werd er geschaatst volgens een strak schema, want er was maar één paar houtjes. Daar kwam verandering in toen mijn voeten groot genoeg waren voor de Friese doorlopers van mijn moeder die gelukkig kleine voeten had. Achteraan de stok hangend en zoveel mogelijk mee krabbelend mocht ik met mijn vader en een oom mee schaatsen van Kralingen naar Gouda en terug. "Een pijpje halen" heette dat. Tussen de Goudse koek-en-zopie kramen stonden ook kramen waar je een Gouds aardewerken pijpje, voorzien van een touwtje met een speld kom kopen. Dat maakte je op je rug vast en het was dan de kunst om het heel thuis te krijgen.

Tegen die tijd hadden veel meisjes witte kunstrijders en ik schaamde me dood wanneer we met de hele klas naar de Nenijto gingen. Het probleem leek opgelost toen mijn vader thuis kwam met een paar totaal afgejakkerde kunstschaatsen die ook nog eens een maatje of 3 te groot waren voor mijn toch al van 2 paar dikke sokken voorziene voeten. Ik was uren in de weer om ze weer een beetje wit te krijgen. Dat moest noodgedwongen met witsel voor tennisschoenen en werkte maar heel tijdelijk. Ik pimpte de boel een beetje op door de veters knalrood te verven. Een paar opgerolde oude nylonkousen van mijn moeder in de tenen zorgde er voor dat mijn voeten enigszins op zijn plaats bleven.

Eigenlijk schaatste het veel lekkerder op de doorlopers, maar ja, de groepsdruk was aanzienlijk. Ook toen al. Jaren achtereen stond er een paar noren boven op mijn verlanglijstje voor Sint en verjaardag, maar het duurde tot mijn 14de verjaardag voor ik die ook kreeg. Wat een teleurstelling. Ik brak zowat mijn nek. Op het rechte stuk kon ik aardig vaart maken, maar beentje-over in de bochten, leverde aanvankelijk alleen maar blauwe plekken op. Maar ook dat wende.

Wat niet wende was dat, toen ik mijn eigen kinderen schaatsen leerde, ze onveranderlijk tegen de punten van mijn noren aanreden. Meestal lag ik dan op mijn gat met een kind bovenop me. Mijn noren kregen gezelschap van een paar hockeyschaatsen die weer een heel andere techniek vereisten. In de negentiger jaren kwam er voorgoed een einde aan de schaatspret doordat ik mijn enkelbanden scheurde. Dat kwam nooit helemaal meer goed, maar ik denk nog steeds met veel plezier aan de vele uren op het ijs.



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (3 reviews)
expand_more
Verberg reacties
heel leuke blog!
| 17:23 |
Wat een leuke blog! Ik schaatste op kunstschaatsen, en nog brak ik bijna mijn enkels ;-)
Maar wat een lol hebben we gehad!
| 17:11 |
Heerlijk om te lezen. Ook leuk dat ik weer iets van m'n geboortestad Rotterdam lees. Over ijs en schaatsen kan bijna elke Nederlander wel wat vertellen, maar van dat aardewerken pijpje op je rug had ik nog nooit gehoord. Wel slim bedacht, als je op je rug valt is het kapot! Was leuk om te lezen!
| 15:36 |
Het pijpje halen was een aardig bekende traditie. Als je het leuk vind is hier een link naar een artikel over het pijpje halen. dossiers.goudanet.nl/downloads/schaatsenpjp.lr.pdf
| 15:53 |
Ik herinner me uit m'n jeugd wel dat velen een Gouds pijpje hadden, maar het verhaal erachter was ik glad vergeten. Ik heb het artikel(.pdf) gelezen, was leuk, bedankt!
| 19:33 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen