Roemenieblog 5 Roadkill

Roemenieblog 5 Roadkill


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling


In 2003 had ik gasten die er wel een heel vreemde hobby op na hielden en daarom de hoofdpersonen zijn in mijn 5de Roemeniëblog.

We hebben wereldreizigers op bezoek. Melody en Fred zijn sinds een dikke week bij ons te gast. Ik ontmoette Melody 10 jaar geleden in een jeugdherberg in Rotterdam. We raakten aan de praat en besloten de volgende dag samen naar Parijs te gaan om een tentoonstelling in het Musee d'Orsay te gaan bekijken. Zo gaat dat soms in jeugdherbergen. Melody was twintig jaar jonger dan ik, afkomstig uit Amerika en „deed“ Europa. Veel geld had ze niet en dus nam ze tussendoor ook allerlei baantjes aan. Haar geld was bijna op en ik bood haar aan om een tijdje als au-pair bij ons in huis te komen wonen. We leerden elkaar beter kennen en ondanks het leeftijdverschil klikte het met de hele familie. Jaren lang hielden we min of meer regelmatig contact, eerst per brief en later per Email. Toen ze hoorde dat we naar Roemenië verhuisd waren beloofde ze ons te bezoeken tijdens een van haar vele reizen. Inmiddels was ze getrouwd met Fred, een Engelsman en voor ons dus nog de grote onbekende.

Hun leven is heel speciaal, bestaat uit perioden van hard werken en sparen, afgewisseld met lange reizen naar alle hoeken van de aarde. Ik had verwacht dat ze Roemenië wel heel gewoontjes zouden vinden na Australië, Mongolië, China en vele andere uithoeken van de wereld, maar dat was niet het geval. Ook voor echte wereldreizigers blijkt Roemenië een land vol verrassingen. Alles werd met de camera en in digitale dagboeken en reisverslagen vastgelegd en er wordt regelmatig overlegd hoe ze daarmee geld konden verdienen voor nieuwe reizen.

Eén van d onderwerpen voor hun fotoboeken was wel heel speciaal. Melody maakt foto’s van „roadkill“ en heeft een enorme verzameling plaatjes van de meest uiteenlopende plat gewalste diersoorten in de verschillende stadia van ontbinding. In Amerika blijkt er een bloeiende handel in dat soort foto's te bestaan en haar fotoboeken vormen een belangrijke bron van inkomsten. Ik vond het maar raar, ik fotografeer soms vrij ongewone dingen, maar daar zou ik nou echt nooit opgekomen zijn. Gelukkig bestaat de lijst van door mij veroorzaakte roadkill slechts uit een rat, enkele muizen, padden en een paar vogels met defecte hoogte- of snelheidsmeters. Ik ben het type dat vol in de ankers gaat voor alles wat onverwacht uit de bosjes opduikt, daarbij de kont van mijn auto genadeloos blootstellend aan achterop komende Roemenen. Gelukkig worden de Roemeense auto’s steeds strenger gekeurd en verdwijnen de remloze Dacia’s in hoog tempo van de weg. Tot nu toe hebben alle echtgenoten, lovers en ander manvolk dat de moed had naast mij plaats te nemen, mij verzekerd dat het volkomen onverantwoordelijk is en ook typisch vrouwelijk.

Je zou denken dat iemand die zo geïnteresseerd is in roadkill er niet tegenop zou zien om zo nu en dan zelf voor fotomodellen te zorgen, maar niets is minder waar. Fred, zelf ook niet bepaald een held als het op het doden van beesten aankomt (maar daarover meer in een volgend blog) , vertelde dat Melody volkomen in paniek raakte toen ze in Australië over iets met een heel hoge aaibaarheidsfactor heen reed. Fred werd eropuit gestuurd om de schade op te nemen en ontdekte dat het arme dier slechts gedeeltelijk geplet was en moeite deed zichzelf in veiligheid te brengen. Bijna huilend overlegden ze wat hen te doen stond. Doorrijden en het dier laten lijden was geen optie. Nu zijn er heel wat manieren om een dier uit zijn lijden te helpen, maar Fred zag onder de gegeven omstandigheden geen andere mogelijkheid dan zelf achter het stuur te klimmen en het dier nogmaals te overrijden om het uit zijn lijden te verlossen. Ik geloof niet dat Melody daarna de moed had ook deze roadkill te fotograferen. De rest van de rit werd met de helft van de geplande snelheid afgelegd.

Hier in Roemenië konden ze voor wat betreft roadkill hun hart ophalen. Bij elke bloederige hoop op de weg moest gestopt worden. Daarna werd gekeken om wat voor dier het ging en in welke staat van ontbinding het zich bevond. Soms werd besloten de volgende dagen regelmatig terug te gaan om het ontbindingsproces in een hele serie foto's vast te leggen. Ik bleef meestal in de auto zitten. Rem niet alleen voor alle dieren, maar rij er ook in een grote boog omheen wanneer een voorganger dat niet gedaan heeft. Voor het avondeten werden de foto's kritisch bekeken en in één geval reden ze zelfs terug omdat de belichting toch niet helemaal perfect was geweest. Hen benam dat de eetlust niet want ze zijn beiden fanatieke vegetariërs, maar mij zo nu en dan wel.

Na een week vertrokken ze richting Brasov, materiaal voor een half fotoboek rijker. Ik denk dat deze hobby niet echt zal scoren op de lijst van redenen waarom men Roemenië zou moeten bezoeken.



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (2 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Wow! Wat geweldig goed geschreven en wat een bijzonder verhaal - interessante mensen!
| 09:26 |
Hé, leuk dat je hier ook beland ben bij mijn blogs over Roemenië. Ga er zeker nog meer schrijven want er zijn hier genoeg leuk-, gekke-, bijzondere- of verdrietige dingen om over te schrijven.
| 09:37 |
Ik ben er maar een kleine maand geweest, maar kan haast een boek schrijven over alle wonderlijke, trieste, grappige en mooie dingen die ik er gezien en meegemaakt heb - kun je nagaan wanneer je er zoals jij leeft! In welk gebied woon je?
| 09:47 |
In het hart van Roemenië. Blajel, judet Sibiu. Het land van Dracula dus.
| 09:56 |
Bijzondere hobby/broodwinning heeft dit illustere echtpaar. Het is maar goed dat ze vegetariers zijn!
| 18:59 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen