×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors








Cuba: het fascinerende land van no worries en ‘no hay’


Samen met goede vrienden reizen we een maand lang door Cuba. Een Caribisch eiland met een flinke geschiedenis. Waar weinig mensen stiekem een goed beeld van hebben. Behalve de illusie van overal retro Buick auto’s, mojito’s, salsa op de straathoek en mannetjes met dikke sigaren. Maar wist je bijvoorbeeld dat Cubanen dol zijn op vindingrijke spelletjes?

Vanaf Mexico vliegen we op Havana. Heel erg lang blijven we niet in de levendige hoofdstad. We willen juist de onbekendere plekken verkennen. Dus moet er vervoer geregeld worden. Laat het spel beginnen! Iedereen heeft wel eens onderhandeld. Iets heeft een prijs, je doet een bod, krijgt vaak snel een beter bod, piece of cake. Op Cuba is onderhandelen een, laten we zeggen sociale gelegenheid. Alle omstanders geven maar al te graag ongewenst advies. Collega’s spelen scheids. De oude dametjes op het bankje kijken streng toe. En de buurman wil er ook nog wat over zeggen. Tel daarbij het ongekende, rauwe acteertalent van de aanbieder op. Flink wat gespeelde stemverheffingen. En je hebt een potje poker op de set van een telenovela. Gelukkig spreken onze vrienden Spaans. Heeft Tom zijn lengte mee. Kan niets tippen aan mijn krokodillentranen. En kunnen we eigenlijk van binnen alleen maar lachen om deze absurde situatie. Anderhalf uur later zitten we tevreden in een oude klassieker via de vriend van een andere chauffeur.

Uiteindelijk aangekomen in oostelijk Camaguey splitsen we ‘s ochtends even op. Onze vrienden verkennen de stad. Wij belanden, as always, snel bij een koffiezaakje. Het terras van een luxer hotel in dit geval. Bestellen mag bij de pittig geklede bediening. Vergeet de zwarte-pantalon-witte-bloes-horecacombi. Denk visnet panty, hoge hakken, minibloes en idem rok. Typisch Cubaanse werkoutfit. Zelfs voor vrouwelijke douaniers. We kid you not!

Hier is het tijd voor een nationale favoriet. Het grote ‘si hay, no hay-spel’. Wat letterlijk wil zeggen: het is er of het is er niet. Dat laatste kan ook een blufkaart zijn overigens, voor toeristen. Om een lang verhaal kort te maken: vanwege o.a. de Amerikaanse embargo en recente orkaan Irma is er enorme schaarste. Daardoor zijn dingen er vaak simpelweg niet. Of alleen via de juiste connecties. 

En dus is het spel toepasbaar bij hotels, restaurants, de bakker, de bank, de schrijfwarenwinkel, de apotheek, casa particulares, de supermarkt, het café, het internetkantoor, de busterminal, de ambassade en ga zo maar door. Vertrouw daarbij altijd op een goede uitkomst. Want die komt er echt. Alleen misschien niet zoals je had verwacht.

Terug naar het restaurant. Ik spot een avo sandwich op de 15 pagina’s tellende menukaart. Altijd goed. Maar onthoud: dat wil niet zeggen dat alles ook echt geserveerd wordt. Si hay, no hay remember? Tom gaat voor gebakken eieren ‘Serranoham’. Instantkoffie inbegrepen. Nu maar hopen dat die een beetje okay is. Dat is hij helaas niet. Gelukkig zit er vaak ook standaard een ‘jugo’ (fruitsapje) bij je maaltijd. Lang leve desayuno completo!

Na enkele minuten komt de pittige gastvrouw terug naar ons tafeltje. Geen avocado vandaag, oftewel ‘No hay aguacate’. Opties genoeg though. Dus ik switch naar sandwich gegrilde kip, mozzarella en pesto.

Een splitseconde twijfel ik over die pesto. Tot nu toe heb ik zoiets überhaupt nergens gespot. Slecht teken voor de si hay. Maar dat lijkt geen punt te zijn. De mozzarella plus gegrilde kip zijn no hay. En mijn derde keuze gaat het ook niet worden. Vraagtekens over die pesto ook nu. Ter vergelijking: In Nederland zou dit funest zijn en minimaal een excuus van het huis waard (vaak een drankje). Op de kaart betekent in huis. Op Cuba kan je die Westerse oogkleppen en verwachtingen beter in je Hemnes nachtkastje laten liggen. Kijken wat de pot vandaag wél schaft. Een flinke dosis humor hebben. Je niet al te veel zorgen maken. Blijf vooral het Cubaanse spelelement van alles in je achterhoofd houden.

Dus doen we deze ochtend mee aan Max Geheugentrainer. Om te achterhalen wat er op het boodschappenlijstje van de keuken stond. Uw tijd thuis gaat nu in.

‘Yogurt con frutas?’ ‘Hamburguesa?’ ‘Sandwich de queso?’ Croissant con mantequilla?’ ‘Panqueques?’ ‘Huevos con frijoles?’ ‘Choripan?’ ‘Sandwich de tocino?’

Wah wah waaah. Acht keer no hay! En geen Jan Slagter met die leuke kijkersmop om te onthouden. Toch maar een si hay eitje dan.

Na een tijdje komt ze terug met twee borden. Gebakken eieren en ‘Serranoham’: een salamiworstje. Heerlijk die onverschillige mindset. Beide komen van een varken toch? Een geheime jokerkaart. De rekening sturen we drie keer terug. Pas met de menukaart ernaast geven ze toe dat we een waardig memory speler zijn voor een toerist (tip: tel alles zelf alvast op, óók in de supermarkt. Bekend trucje om opgelicht te worden).

Later die week maken we nog iets vergelijkbaars mee in Baracoa. No hay pan (brood). Tot Tom, eigenlijk voor de grap, aangeeft erg honger te hebben. Schaakmat! Opeens komen er vier perfecte, belegde broodjes tevoorschijn. Opeten of meenemen?
 
 



expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts