Kortverhaal

Kortverhaal


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Gebaseerd op het bestaand boek van Ken Dornstein - De jongen die uit de lucht viel.

Ik was die ochtend boos het huis uitgegaan zonder een woord te zeggen, het kwam door de nasleep van gisterenavond. Op 10 september kreeg ik mijn langverwachte brief van de universiteit van Gent. Ik moest voor de faculteit Letteren en wijsbegeerte een boek schrijven over de hedendaagse filosofie. Ik was dolenthousiast, de studies filosofie in New York waren het dan toch waard. Die avond had ik mijn koffer gemaakt en bekeek ik de vluchtgegevens. Op het moment dat ik de vluchtroute wou bekijken,kwam mijn broer, Cédric, binnen.
Hij had een slechte dag, dat kon je zo van zijn gezicht aflezen. Ik besloot om het nieuws op een zachte manier over te brengen. Hij reageerde er niet goed op , hij werd kwaad en begon met een preek die twintig minuten van mijn avond innam. Ik besloot om toch naar België terug te keren en daar een nieuw leven te beginnen.
Ik zou het leven in New York en ook mijn broer achterlaten.

Maar ik was ook niet van plan om terug te keren naar mijn oude leven.Ik had geen woord meer gezegd tegen Cédric en het was na middernacht toen ik wakker werd van een telefoongesprek. Cédric moest gaan werken en zijn humeur was plotseling omgeslaan. Hij mocht blijkbaar aan de slag als kok in het restaurant ‘Windows on the world’. Hij moest op 11 september een maaltijd maken voor de Risk Waters Group. Hij ging slapen zonder iets te zeggen en ook ik was niet van plan om de strijd neer te leggen. Ik moest de volgende morgen al vroeg op de luchthaven zijn en zou hem wel bellen als ik in België was. Het was een gewone dinsdagochtend met de dagelijkse files .
Het was druk op de luchthaven van Newark en het werd alleen maar druker omdat mijn toestel vertraging had opgelopen door een probleem met de winglets aan de vleugels van het vliegtuig.
Mijn humeur verergerde met de minuut , ik hou van vliegtuigen, maar ik wou op tijd aankomen.
Het was half negen en ik stond met mijn rug naar het televisiescherm , er was namelijk net een Boeing 767 voorbijgevlogen. Ik wou niet op het vliegtuig stappen voordat ik onze ruzie had bijgelegd.
Op het moment dat ik je nummer wou bellen, werd jouw gebouw geraakt door hetzelfde type vliegtuig dat ik net zag voorbijvliegen. Ik had het eerst niet door, ik keek naar het scherm en zag plots de beelden, het was gruwelijk. Mijn gedachten gingen uit naar al degene die in dat gebouw zaten, ik wist niet dat je daar op dat moment ook aanwezig was. Ik kon niet helder denken en ik was overdonderd. Iedereen stelde zich de vraag wat er juist gebeurd was. Ik besloot om niet op de luchthaven te blijven, er werd geadviseerd om naar een hulpplaats te gaan, maar ik wou naar huis. De luchthaven stroomde snel vol want het luchtruim werd ontruimd.

Ik wou je het nieuws vertellen en samen zijn omdat er zonet zoveel mensen elkaar kwijt geraakt waren.
De rit naar huis duurde een eeuwigheid. Ik kwam thuis in een leeg huis. Het was er zo stil , veel te stil . Er lag een briefje op de keukentafel voor de tuinman. Ik las dat je eerder moest vertrekken omdat je al om half negen moest beginnen,er stonden klusjes op vermeld en er stond op dat ik niet meer aanwezig zal zijn. Je was blijkbaar al vertrokken, ik zette het nieuws op en keek opnieuw naar de verschrikking. Het was nu iets na negen uur en ook de zuidelijke toren werd geraakt. Er werden verschrikkelijke beelden getoond van mensen die zelfmoord pleegden om zichzelf te beschermen tegen de brand. Het restaurant waar jij die dag moest werken,werd ook vermeld. Toen had ik het door, jij zat in die toren!

Duizenden vragen kwamen bij me op , ik holde naar de telefoon en probeerde je te bellen, je nam niet op. De lijnen van de hulpdiensten waren bezet en ik kon je op geen enkele manier bereiken. Er kwamen nog meldingen op het nieuws dat ook een vliegtuig in het Pentagon was neergestort en een ander op een verlaten terrein net buiten Pittsburg. Ik kreeg telefoon van de brandweer. Je was blijkbaar uit het restaurant gesprongen om jezelf te redden en je kwam neer op straat. Je was nog herkenbaar, in tegenstelling tot vele anderen. Iemand zei dat je me nog hebt proberen bellen ,maar de lijn was dood.. Ik kon het niet geloven. Nadat we verhuisd waren naar New York, leefden we elk ons eigen leven. Je had me gered van een leven dat ondraaglijk geworden was.

We hadden België en al ons problemen achter ons gelaten en een nieuw leven begonnen. Ik kende je eigenlijk niet, ik wist niet veel van je. Ik zag je nog steeds als die driftige, koppige jongen van vroeger. Je was aangedaan door het verlies van onze ouders en je wou dat nooit laten merken, maar ik wist wel beter. Toen ik uiteindelijk de moed had verzameld om in je kamer te komen, was ik overdonderd. Het was zo een moeilijk moment, zo had je je kamer achtergelaten en nu ging ik het betreden. Er lagen kleren op een hoopje en je zag dat je al lang niet opgeruimd had,ik moest lachen want dit was typisch voor jou. Ik leefde 24 uur samen met je ,maar toch was je een vreemde voor me . Ik zag rekeningen van restaurants en ik merkte je volle agenda op . Je had nog zoveel toekomst voor je liggen. Ik nam het mezelf kwalijk dat ik je niet goed kende en er ook nooit de tijd heb ingestoken.Ik wou verder in je bezittingen snuffelen toen er een vliegtuig overvloog .
Ik hoorde dat het een Boeing 747 was ,het geluid van de motoren boorden door mijn hart, was dit een teken dat ik me niet mocht moeien met je leven ? Ik keek door je raam en zag de lichtjes op de vleugels zachtjes doven, net zoals jij uit mijn leven was gedoofd. Ik besloot die avond niet meer in je kamer te komen en ging buiten liggen. De tuin lag er prachtig bij, je had enkel de beste tuinman aangenomen. Pas nu besefte ik dat het raar was dat we een tuinman hadden, jij had zo een passie voor het tuinieren. Als ik er goed overnadacht kwam het in me op dat je alles wat je graag deed had opgegeven. Vanuit onze tuin kon ik het Empire State Building zien, ik probeerde me voor te stellen hoe je besloot om uit het raam te springen.
De eerste nachten had ik nachtmerries over je dood, ik stond vanonder aan het WTC en je stortte telkens op me neer. Ik besloot dan toch om op onderzoek te gaan in je kamer. Ik bladerde in je agenda en zag verschillende afspraken staan, ik wou je leren kennen dus waarom niet via je vrienden en kennissen. Ik belde er een paar op en vertelde waarom ik ze wou ontmoeten, sommigen reageerden positief, anderen vonden het maar raar.
Beetje bij beetje leerde ik je kennen doorheen andere mensen. Je leek een prachtig persoon, en dat deed me realiseren dat ik een grove fout was begaan om niet stil te staan en te luisteren naar je.Ik kwam te weten dat je nog altijd contact had met Silke, je vriendin. Ik besloot om haar te contacteren en ik reisde naar België en ik verbleef een week bij haar. Ze vertelde me over je kinderwens die ik maar al te goed wist want je was altijd zo goed met kinderen.


Ik begon dieper in je bezittingen te tasten en ik vond verschillende recepten waar je aan bezig was, ik wist dat je hield van koken, maar niet dat je zo gedreven was. Er gingen jaren voorbij en elke dag leerde ik je een stukje beter kennen, en elke dag vergrootte de intensiteit van de nachtmerries, en ik kon er niet meer tegen en ik moest je uit mijn hoofd zetten om in staat te zijn te slapen. Ik wou terug contact met je voelen en ik reisde naar Ground Zero, op één of andere manier dacht ik dat ik je nog kon redden, maar je was al verloren. Ik begon te zoeken naar de brandweerman die je had gevonden, hij toonde veel respect en luisterde aandachtig naar me.
Hij vertelde dat hij eerst niet wist of Cedric getroffen was op de grond of dat hij getroffen was toen hij in het gebouw zat. Hij zag er nog zo menselijk uit, in tegenstelling tot zoveel anderen. Hij beschreef het alsof een engel je opving toen je uit het gebouw sprong en je voorzichtig begeleidde naar beneden en je daar dan vredig had neergelegd. Toen ik terug naar huis keerde, bleef dat beeld me achtervolgen. Het was het begin van een heel lang rouwproces. Je begrafenis was heel eenvoudig, net zoals je altijd wou. Je werd nooit aangemoedigd omdat mensen je niet goed kenden, en ik had dat ook nooit gedaan, tot nu.
Je was het verloren kind, je leek op niemand van onze ouders en je voelde je daardoor onzeker, je kon je niet aan iemand spiegelen. Je was altijd jaloers op het feit dat ik zoveel gemeen had met papa, ondanks ik maar 4 herinneringen aan hem had. Je probeerde je plaats te zoeken, maar die heb je nooit gevonden.

Ik had een mooie tekst gevonden die je eer moest aandoen dus ik hoopte dat je het goed zou vinden. Mijn stem trilde in het begin, maar éénmaal ik de tekst begon te lezen ,ging het beter, alsof je me begeleidde:

Iedereen heeft je ontweken of verkeerd begrepen.
Je bent onrechtvaardig behandeld en je bent gekrenkt je bent verzwakt je bent onaardig behandelden.Je bent geobsedeerd omdat je hun geest wilt veranderden en je schrijft en je schrijft ,alleen je schrijft het verhaal van je leven en vervolgens geef je het door , je geeft weg en je bent stervende en je woorden blijven achter ,je verhaal het ligt op je bureau en jij bent dood en zij willen wreed zijn en ze vinden je woorden en ze gebruiken die alleen om je uit te schakelen en je bent dood en weg en zo weinigen kunnen zien tot je op een dag in de mode raakt en dan denkt iedereen dat ze kunnen zien en dan leef je je leeft maarin je leven was je verslagen en je werd eruit gegooid en er was niets wat je eraan kon doen je vocht ertegenen iedereen vond je ijdel en aanstootgevend en de meesten gaven niet terug wat je hun gegeven had en sommigen gingen nog verder en probeerden je pijn te doen en sommigen willen dat je berouwvol was omdat je was wie je was.” (Ken Dornstein)




Beoordeel

Reviews en Reacties:

4.0 / 5 (2 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Wat een mooi verhaal!
| 09:07 |
Heel leuke blog!
| 22:44 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen