Warrige Willie kan niet stil zitten


Nu ze al weer even thuis was begon het toch weer te kriebelen,haar avonturen leken wel al weer eeuwigheden geleden.

 

Zat het in de lentegeur van bloemen,de bijtjes in de lucht of was het wederom haar hongerige maag die haar het laatste zetje gaf?

 

Warrige Willie wist het zelf ook niet precies maar het kijken naar de zonsondergang voldeed niet meer,ze wilde weten waar die achterzonk en zelfs nog verder rennen dus.

 

Howel Opa zei dat de wereld plat was en er beslist zou afkletteren,kende hij de zee niet of het water waar zij al eens in een flesje indreef.

 

De volgende morgen nam ze afscheid en vertrok richting de warmte van de zon.

 

“Dag mam,dag pap misschien dat ik nu wel echt weg blijf”

 

Een mond meer of minder dat werd niet echt opgemerkt,in de drukte van een nestje