Warrige Willie krijgt het in de schoot geworpen


Bedrempeld kijk de dichter haar nu aan.

 “Later is verleden tijd,ik zuiver mijn nest zodat u verder naar binnen kan komen in mijn domein

 

Moet wel zeggen dat hij een mooi praatje gereed heeft peinst Warrige Willlie.

 Zijn vacht weerkaatst de zon en wordt gevangen in zijn snorharen.

 

“Ik met jou mee?Weet niet eens wie je bent..”

 “U bent mijn prinses ik slechts uw dienaar,ik wil u de drempel wel mee overnemen

 “Ik kan best wel zelf lopen hoor...Dinges”

 “Mijn naam in dezen,is Rene en mijn nest is uw nest”

 

Hij loopt wel sneltreinvaart deze meneer !

 Terwijl ze buiten zijn nest nog staat te denken,sleept hij al het een en ander naar buiten om haar zich thuis te laten voelen.

Een charmeur van de bovenste plank?of een te groot expert?

 Zou dan toch haar plek wel bij hem zijn?