Witte kracht


De witte magie van haar zus was gelijk merkbaar het voelde als of ik in een bel beland,denkt Ursula.

Hoe krijg ik nou mijn stuk zeebodem weer in mijn tentakels met zoveel samenwerking van de andere kant.

Aan Poseidon heb je ook niks! Zelfs mijn schaduw maakt mij meer zichtbaar dan het mooiste koraal op de bodem.

“Kom op Harrie, Ik verstop mij als een oester onder je vin dan ben ik vast minder goed te vinden tussen de rest. Je moet nu met topsnelheid naar Ariels veilige plek,wil ik hen nog onderscheppen"

“De zee is lang zo leuk niet als alles je tegenwerkt!”

En terwijl ons tweetal vertrekt zucht de omgeving,de rust in het koraal is voelbaar. De witte magie is aan het zoute nat vastgeplakt lijkt het,terwijl de getijden haar verspreiden.

Ursula haar einde lijkt nabij.. Of toch niet?