Het moorddieet/waarom worden we zo vet?

Het moorddieet/waarom worden we zo vet?


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Opeens besef ik hoe idioot we onzelf tegenwoordig verwennen.

We hebben geen dieet nodig, alleen een schop onder de reet en iemand die in ons gezicht schreeuwt "waar ben je in godsvredesnaam mee bezig?" Tja, tere zieltjes die zich liever wentelen in zelfmedelijden en de ene smoes na de andere uit de mouw schudden hebben daar niks aan.

Ik wel, ik werd opeens een stuk helderder in mijn hoofd toen ik bedacht dat ik vind dat ik alles maar moet kunnen eten. Een stuk taart elke woensdagochtend, gewoon omdat mijn schoonzus en ik een bakkie thee gaan drinken bij mijn schoonmoeder. Maar waarom moet daar taart bij? En waarom bij het tweede bakkie thee een grote gevulde koek?

Ja, het is lekker en we kunnen het betalen, verdienen het, bla bla bla bla... Maar ik wordt er dik van, zoals de meesten ondertussen in Nederland. Je kunt 1000 redenen bedenken waarom je je overeet, waarom je dik bent en je uitputten in smoezen. En dan hopen dat niemand je aanspreekt op je eigen verantwoordelijkheid want dat trek je niet.

Een vervelende jeugd was in de jaren 70 voor maar heel weinig mensen een reden om zich vol te stouwen en dik te worden. Dat is dus geen excuus, dat is een rotsmoes. Ongeacht wat je overkomen is, vreten helpt niet. En ja alles smaakt lekker en het voelt zo goed, maar niet lang. Toch? We zijn gewoon weekdieren, slapjanussen!

Dus wat gaan we doen? Een stap terug van alle verwennerij die we onszelf gunnen!

Stop met medelijden te hebben met jezelf, geef jezelf een schop onder je reet en pak jezelf aan. Donder op met al die therapeuten die je niet willen genezen omdat je een heerlijke melkkoe bent en laten merken nog meer medelijden met je te hebben dan jijzelf al doet. Al dat slappe gelul moest maar eens afgelopen zijn. Besef maar eens dat jij het niet zwaarder hebt dan het gros. Talloze mensen jammeren over verkrachtingen, mishandeling, ziekte, verlies, gemis etc etc. Je bent niet bijzonder daarin dus waarom zou je zo verschrikkelijk medelijden hebben met jezelf?

Niet steeds omkijken en dan jammerend wentelen in een verleden dat je niet meer kunt veranderen. Je jeugd kan helemaal verknald zijn door anderen, wat je met de rest van je leven doet is JOUW verantwoordelijkheid.

Dat slappe gedoe van tegenwoordig kweekt slapjanussen en watjes. Wordt eens een fijn mens om bij te zijn. Flikker je rotterige verleden overboord en kijk gewoon naar vandaag. Vroeger kun je niet meer ongedaan maken maar je kunt wel zorgen dat je vandaag en morgen een normaal leven hebt.

Grabbel jezelf bij elkaar, of wat er van je over is. Stop met vreten en krijg weer een ruggegraat. Je bent lang genoeg als een bijzonder kwetsbaar mens gezien waartegen niemand mocht zeggen dat je dik bent omdat dat kwetsend is. Hou op, als je niet wilt dat mensen je als dik zien dan moet je zorgen dat je dun bent. Als je wilt dat mensen je aardig vinden dan moet je aardig zijn en als je vrienden wilt hebben dan moet je sociaal zijn.

Hoe je dat allemaal doet? Zonder dieet, eigenlijk. We gaan alleen allemaal samen een flinke stap terug in de tijd. Terug naar de jaren 70, om en nabij. Niks meer uit pakjes en zakjes maar zelf maken!

Geen vraatzucht omdat het kan of je het verdiend. Voedsel is geen beloning, het is wat het is, gewoon eten dus, om mee inleven te blijven en soms heus wel even van te genieten. Geen liflafjes, geen extra porties, geen snoeperij tussendoor. Gewoon eten zoals het bedoeld is. Echt eten. Geen maaltijdrepen, energybars, shakes, pillen, poeders of druppels, geen suikervervangers, geen "superfoods" of lightproducten.

Doe je mee? Durf je nu al te zeggend dat je natuurlijk meedoet?

Nou, daar zitten we dan... Ik ga zelf dus ook meedoen. Ik ben gestopt met roken bijna tweeëneenhalf jaar geleden en sindsdien ben ik ik behoorlijk aangekomen. Alles smaakt lekkerder en ik lijk steeds trek te hebben alsof er geen bodem meer in mijn maag zit. En ik ben een watje... Een complete pushover! Als het op eten aankomt dan, he!

Ik kan de hele dag "nee" zeggen tegen de aangeboden taart, een chocoladebroodje en een lekkerbekje maar dan gaat het in de avond mis. Dan vind ik (al vind ik dat niet echt) dat ik nu dan wel die zak chips verdiend heb. En die prop ik dan ook helemaal naar binnen, met een dipsaus op mayonaisebasis. Belachelijk, en ik weet het... Maar ik vind het lekker en in wil het zo graag.. Tja, en dus weeg ik nu 85.4kg bij een lengte van 1.71. (ik was ooit bijna 1,75 lang maar ben gekrompen...) Daar kunnen we kort over zijn, dat is veel te veel!

Vroeger toen ik slank was woog ik ruim 20 kilo minder en dat staat me echt beter, eerlijk is eerlijk. Nu heb ik een dikke kont, propperige benen, een kwabbelende pens die aan de zijkant lichtjes overhangt en mijn armen vind ik echte klotsdingen geworden.

Ik heb soms het gevoel in bed, als ik me omdraai in de nacht, dat ik me omdraai in mijn eigen vet terwijl mijn dikkige lijf gewoon blijft liggen zoals het lag.

Het is voor mij voor het eerst dat ik zo dik ben en het voelt echt niet leuk, niet aantrekkelijk en zeker niet licht. Er moet dus iets gaan veranderen en dit is het moment. Het zou super zijn als je met me meedoet, niet voor mij, maar voor jezelf. Want ook al bedenken vooral vrouwen dat ze best sexy en dik kunnen zijn, dat het ze heus niet in de weg zit en dat er niks mis is met een maatje meer, je weet dat je je gewoon lekkerder beweegt, bukt etc als je slank of slanker bent.

Om eerlijk te zijn, ik krijg moeite om mijn eigen kont af te vegen (ik veeg netjes achterlangs en verdom vals te gaan spelen tussen de benen door) Mijn oksels zijn geen holletjes meer maar beginnen bolletjes te worden. Ik slaap niet lekker met dijen die tegen elkaar plakken dus moet ik een legging aan en als er foto's van me gemaakt zijn dan schrik ik ervan als ik ze zie. Dan ga ik de boel niet ontlopen, vergoeilijken of ontkennen. Ik ga het gevecht aan! De maat is vol en het is afgelopen met de verwennerij. Die kilo's gaan er AF en zonder dieet. Want laten we eerlijk zijn, wat hebben we aan een dieet? Dat hou je een tijdje vol en dan verval je weer in je oude gedrag waarvan je heus wel weet dat het fout is.

Gewoon eten, ook af en toe dat gebakje. Maar normale porties en normale producten. Echt eten!

Oh, en voor het geval je zo iemand bent die zegt dat ze heel gewoon eet en geen idee hebt waarvan je nou eigenlijk zo dik bent geworden? Je bent waarschijnlijk het spoor bijster qua porties. Ik zie je nu geïrriteerd kijken, want hoezo ben jij het spoor bijster en wat denk ik te weten van jou...?

Nou, dat zal ik je vertellen. Jaren geleden kwam ik een oude vriendin tegen die in de jaren dat we elkaar niet gezien hadden enorm dik geworden was. Verdubbeld? Welnee, ze was drie keer haar oude ik geworden. Moddervet en stomverbaasd. Boos op de artsen die niet verder wilden onderzoeken wat er mis met haar was want aan haar eetpatroon kon het echt niet liggen. Ze nodigde me uit om te komen eten en ik accepteerde gretig. Leuke meid, avondje gezellig kletsen en nog lekker eten ook.

Die middag moest ik in haar keuken zitten zodat we konden kletsen terwijl zij kookte. Ik zei niets maar keek vol verbazing toe.

In de ene pan kookte ze aardappeltjes, maar dan wel met een enorme klont boter in het water. "Dan worden ze zo lekker romig" zei ze terwijl ze de boterlepel na het afslaan boven de pan aflikte. In een andere koekenpan bakten aardappelpartjes, in veel olie met rozemarijn en ehm... Erg veel zout. Dan stond er nog een enorme koekenpan op waarin twee kipfiletjes, twee tartaartjes en twee slavinkjes in lagen te pruttelen. In de magnetron warmde ze rap doperwten, sperziebonen en bietjes op terwijl ze uit de koelkast een bak sla haalde.

Ik zei niets, echt niet. Ik dacht alleen echt dat er vast nog meer mensen kwamen maar dat bleek niet het geval. Toen ze zei dat we best gewoon op de bank konden eten met het bord op schoot was ik het met haar eens. Dan zou ik niet aan een overvolle tafel zitten met teveel keus. dacht ik...

Maar toen haalde ze haar borden uit de kast... Of tenminste, wat zij haar borden noemde. Want dat waren schalen van jewelste! Zeker vijftig cm in doorsnee en loodzwaar. Vrolijk geel, dat wel. Uiteindelijk zaten ik op haar bank met een bord dat een ton leek te wegen. drie soorten groente, drie soorten vlees, gekookte aardappels en gebakken aardappels, jus die afgemaakt was met een half pak margarine ipv een scheut water en als extra'tje had ze voor ons allebei een bakje sla mee naar binnen genomen. Alleen was dat bakje zo groot dat de sla op zich al een complete maatijd was geweest.

Als ik dacht dat het overvolle "bord" zo wel klaar was dan had ik het mooi mis. Ze trok een zakje met die kleine chipsfrietjes open en gooide op elk bord een handje vol "voor het knappertje erbij!" zei ze vrolijk en toen begon ze te eten. Ik at de kipfilet, de boontjes en gebakken aardappeltjes en een paar happen sla. Zij daarentegen at eindeloos door tot haar bord uiteindelijk leeg was. Het vlees dat ik niet at voerde ze aan de kat die monstrueus dik was en niet eens op de bank kon springen. "diabetes" zei ze terwijl ze naar de dikke blob wees. Het arme dier zakte echt door de pootjes en bleek elke dag een injectie te krijgen. Zij vertelde mij dat de kat zo dik was geworden van de diabetes, ik dacht dat het probleem andersom lag, maar goed...

Ik vroeg haar of ze elke dag zo at en ze knikte van ja. "ik hou van gezond eten en zorg goed voor mezelf" zei ze trots. Dat was de eerste keer dat ik doorhad dat iemand het spoor bijster was qua porties.

De tweede keer was met een dame die tegen iedereen bij hoog en laag beweerde dat ze dik werd van zelfs maar het ruiken aan gebak en ze echt niet meer at dan een mager iemand. Tot op een dag dat ze zich ernstig versprak. "Meid, op vrijdag ga ik naar de viskraam na werk en dan haal ik kibbeling met saus. Die eet ik op in de auto terwijl ik naar huis rijdt. Ja, hahaha! Anderhalve kilo he, zo'n grote zak, heerlijk! Eet ik al rijdend in een half uurtje weg!" Die besefte niet dat dat geen normale portie is, dacht ik verbijsterd. En toen ontdekte ik iets waar ik ook in aan het trappen ben. Als er een kilo aangeboden wordt wil dat niet zeggen dat dat één portie is! Een grote zak chips is niet een eenpersoonsportie voor tussendoor en een zak drop, pinda's of chocolaatjes ook niet. Waar zijn we gestopt dat te snappen? Wanneer zijn we van ¨een handje chips" naar het leegvreten van een hele zak van 250 gram gegaan? Wat is er mis met ons? Wat is er mis met mij??

Herken je jezelf, een beetje? Durf je toe te geven dat je gewoon het spoor bijster bent? Misschien stort je je op het ene na het andere wonderdieet, is voedsel een soort religie of obsessie voor je geworden en trap je met open ogen in de onzin van speltbrood en koekjes, superfoods als goyibessen of heb je je maag bijna naar de knoppen geholpen met azijn of citroensap. Misschien koop je alles waar light opstaat en eet je tussendoor dieetreepjes of zit je aan de shakes die je ook niet leren om normaal te eten. En dat is alles wat we moeten doen, normaal eten! We gaan geen vetten uit de weg en ook geen koolhydraten.

We aten ze altijd al samen alleen de laatste jaren wordt opeens iedereen dik en ligt het aan het een of het ander, afhankelijk aan wie je het vraagt. Onzin, we worden niet opeens dik van koolhydraten of vet, onze grootouders aten ze ook samen, dag in, dag uit. Het gaat alleen niet goed als we de porties niet meer snappen en we teveel eten. Meer dan we verbranden door beweging ofwel nodig hebben.

Maar hoe weten we dan wat een normale portie is? Wie het spoor allang volledig bijster is denkt oprecht goed bezig te zijn en als diegene ziet wat een normale portie echt is dan begint de eetverslaving te protesteren. Dan begint iemand gekke dingen te roepen als "ik heb meer nodig dan dat!" zonder dat zinnig te kunnen onderbouwen. Je hébt niet meer nodig, je WILT alleen meer en dat is iets heel anders en daar moet je niet naar luisteren.

Luister gewoon helemaal niet meer naar dat akelige stemmetje. Het is de stem van je slapte en eetverslaving en die heeft het gewoon niet goed met je voor. Het beste wat je kunt doen is die stem, die je keer op keer verleid om iets tóch te eten of drinken terwijl je juist had besloten dat niet te doen, een naam te geven.

Laten we zeggend dat je je vraatzucht (ik hou niet van slappe termen, laat dat duidelijk zijn.) Fred noemt. Ik kies voor Fred omdat ik een Fred kende die het niet goed met me voorhad en een onaangename vent was waar ik gewoon niet naar luisterde, gewoon omdat ik een vreselijke hekel aan hem had. Jij mag natuurlijk een andere naam kiezen. maar verander de naam niet steeds. Welke naam je kiest maakt niet uit, het mag een mannennaam of een vrouwennaam zijn. Als het maar een naam is waar je een hekel aan hebt en het hoeft niks te maken hebben met een persoon waar je een hekel aan hebt. Gewoon een naam waarvan je stekels al overeind gaan staan als je de naam hoort zeg maar. Een naam waar je een hekel aan hebt maar niet zo erg dat je gaat huilen als je de naam hoort. Snap je? Voor mij Fred dus. En Fred ga ik doodmaken.

Jawel, ik ben een moordplan aan het bedenken en ik geniet ervan! Want zijn dood geeft mij weer een leven en een normaal lichaam.

"Mijn naam is Daan, ik weeg 85,4kg en daarom ga ik Fred vermoorden"

Ik vind het helemaal goed klinken en als ik het hardop zeg dan voel ik me blij worden. Het klinkt in elk geval beter dan dat ik zeg weer een dieet te gaan volgen want dat deprimeert. Dit is een beter doel, Fred vermoorden door een ruggengraat te kweken, niet naar Fred te luisteren en gewoon op haat vol te houden.

Hoe maak je Fred dood? Dat is eigenlijk heel eenvoudig.

Fred is jouw eetlust of eetverslaving. Fred zijn de smoesjes die door je hoofd schieten om iets wel te eten of iets te doen of laten waarvan jij wel weet dat het niet in de haak is. Het fijne ervan is dat je niet meer de slappe zak bent maar een gespleten persoon. Is dat fijn? Jawel, er zitten wel degelijk voordelen aan want nu kun je Fred verrot schelden als je daar behoefte aan hebt in plaats van jezelf. Je kunt tegen Fred zeggen dat je niet luister, er niet in trapt en hem en zijn gezeik spuugzat bent. Dat je vol zult houden opdat hij wegrot, dat zijn dood betekend dat jij vrij en slank zult zijn en dat je niet zondigt omdat je het hém niet gunt te blijven leven.

Zo makkelijk is het. Misschien niet ideaal voor de weekhartigen onder ons maar voor wie wat meer pit, humor enlef heeft misschien dé oplossing.

Ik ga mijn Fred om zeep helpen. Want Fred is mijn verslaving, en elke keer dat ik NIET toegeef aan zijn verleidelijke gefluister sterft hij een beetje meer. Wanneer ik wel trap in zijn verleidingstechniekjes om mij aan te zetten veel en verkeerd te eten maak ik hem sterker en mijzelf evenredig slapper en vetter.

En geen brommer of snorfiets meer. Als ik ergens wil komen dan spring ik maar op de fiets. In de jaren 70 moest je ook gewoon echt zelf bewegen als je ergens heen wilde. Nu zie ik steeds meer steeds dikkere mensen op kreunende doorbuigende brommertjes zitten en ik ben als de dood dat ik op een dag ook zo'n vormeloos slagschip ben geworden.

De dood aan mijn Fred dus! De klootzak leeft in mijn hoofd, zet me aan tot dik worden en foute beslissingen en fluisterd me serieus NU in dat ik best even een patatje kan gaan halen. "Ah meid, maak het jezelf lekker makkelijk! Haal gewoon een frietje! En neem dan ook een lekker bakje Ben&Jerry's mee, je hebt het verdiend!"

Oh ja Fred...? En waarmee heb ik dat dan verdiend? LUL! Ik heb vandaag de hele godganse dag op mijn dikke reet gezeten, in de auto van mijn vriend. Dus hoezo verdiend, klootzak? Je wilt mij vetter maken zodat jij groeit. Maar ik zal je wat vertellen, vuile zakkenwassser... Jij hebt helemaal niet het goede met mij voor! Je zorgt slecht voor mij! Je mag van mij doodvallen, hufterig minpunt, ik ga jou gewoon lekker je zin niet geven! Bekijk het maar. Ik vreet NIKS slechts, gewoon om jou te zieken. Voel je je al wat slapper worden, eikel? Mooi, ik voel me evenredig sterker worden!






Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (4 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Hahaha Heerlijk stuk! Maar niks herkenbaars voor mij. Ik eet gewoon 3x per dag omdat het moet en snoep nooit, eet geen chips en koek en rare dingetjes, en ik ben geen gram lichter of zwaarder geworden vergelijkbaar met de tijd dat ik het wel deed. zucht, ik kom nooit aan!
| 16:49 |
shut up!! Niet eerlijk!!! x
| 17:44 |
Dat wij mensen ons soms zo kunnen vergeten in het eten komt ook mede door het grote aanbod van alle zoetiheden en alle etenswaren die er heden ten dage te verkrijgen zijn. Vroeger waren er ook best we dikke mensen maar bij lange na niet zoveel als nu omdat er geen geld was om te versnoepen als je zin had kreeg je een boterham en geen zak patat of chips dat was er nog niet zoveel als nu
| 09:11 |
Precies. En er was één koekje bij de koffie ipv het halve pak, bij feesten was er een gebakje en niet elke week zomaar. Wat je opat verbrandde je ook omdat je niet elke kilometer in de auto aflegde of op een bromfiets. We verwennen onszelf teveel met minder beweging en meer lekkers.
| 09:25 |
En zo is het
| 09:39 |
Zo herkenbaar verhaal
| 18:59 |
Doe je mee dan? We vermoorden onze eetlust! :D
| 19:09 |
och !!! ja !!! graag
| 19:52 |
Cool! Hoe noem jij je verslaving? Al een naam bedacht? :D
| 07:41 |
Allesbrander anytime
| 09:44 |
En zo is het... wat betreft de voeding en dergelijke. Want verkrachting vind ik toch van een ander kaliber om eerlijk te zijn...
| 18:55 |
Ik vergelijk verkrachting niet met dieten. Wel ken ik veel dikke vrouwen die een verkrachting in het verleden als een reden zien voor hun eetlust.
| 18:57 |
Oké. Dan heb ik dat niet goed begrepen. Sorry.
| 19:00 |
Maakt niet uit! Maar begrijp wel dat ik ook te dik ben, en ooit verkracht maar die verkrachting of ander onrecht heeft niks te maken met mijn vet zijn. Ik wil niet in smoezen vervallen terwijl het enige is dat ik gewoon eerlijk veel te veel naar binnen werk. Een rotervaring of rotperiode is tegenwoordig bijna een vrijbriefje om al je eigen fouten bij een ander neer te kunnen leggen en zo de schuld lekker afschuiven en dat vind ik bizar.
| 19:09 |
Dat ben ik ook helemaal met je eens en met deze uitleg kan ik je blog ook beter begrijpen. Misschien had je dat als persoonlijke touch dan daar bij mij zetten, zodat anderen eruit kunnen halen dat je dit stukje op jezelf ook betrekt, dan kan daar minder misverstand over komen zeg maar ;-)
| 21:14 |
Ja misschien wel maar vind dat zelf eigenlijk onbelangrijk. Niet omdat ik het niet met de wereld zou willen delen maar omdat ik er blijkbaar minder drama van maak dan de meeste anderen. Ik heb direct besloten dat het me is overkomen, dat ik er niks aan kon doen en dat het geen zin had erover te blijven jammeren. En voor wie dit leest en denkt dat het dan vast wel meeviel: anale hechtingen. Need I say more? Maar het zegt niks over mij, wel over de verkrachter
| 07:45 |
Dat is waar, maar door het persoonlijk te maken, komt er meer begrip voor de blog, nu kan het dus (net als bij mij) verkeerd gelezen of geïnterpreteerd worden. Niet als slachtoffer, maar om te laten zien aan anderen dat je het kunt overwinnen en sterk kunt zijn. Je kunt het gebruiken om anderen te helpen...
| 11:13 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen