×

Yoors


Inloggen
×

Yoors











Een aanloopje (deel 1)

Een aanloopje (deel 1)


Zaterdagochtend, kwart voor tien wil ik het treinkaartje voor de volgende dag bestellen. Mijn tas heb ik al grotendeels ingepakt, genoeg pillen, genoeg tissues en brillendoekjes, mijn zonnebril, de papieren die ik nodig heb om binnen te komen, pennen, papier en een geldig identiteitsbewijs. De af te leggen route zit al in mijn hoofd,de perrons, de tijden, de tussenstations, alles heb ik in mijn hersenen opgeslagen. Gelukkig hoef ik maar één keer over te stappen en dan kan ik me lekker ontspannen om zo uitgerust mogelijk volop te genieten van wat de Schrijfdag me brengt. 

Geert komt naast me zitten en kijkt met me mee. De lieverd heeft het zelfs op zich genomen om persoonsvervangend opgewonden te zijn.

‘Hoe kan dat nou?’ 

Lichte paniek slaat toe. Hoe ik ook zoek, mijn route staat er niet meer tussen. Vele malen overstappen of te laat arriveren in Diemen is alles wat me nog rest. Ik slik even een brok weg. Aansteller, knop om en doorgaan. Zoals altijd luister ik braaf naar mijn inwendige raadgever, het is zoals het is en niet anders. Erover sippen helpt geen zier. Geert staat erop dat ik 1 klas ga reizen.

‘Dan ben je in ieder geval verzekerd van een makkelijke plaats, stelt me gerust.’

‘Oké,’ in uiterste opoffering geef ik me gewonnen en de kaartjes zijn besteld. Nadat ik Sigrid en Odile heb laten weten dat ze niet op me hoeven te wachten omdat ik later aankom dan gepland, poog ik de rest van de dag de rust te bewaren. Wat doe ik mezelf aan? Ik stuiter volledig.

Zondagochtend, negen minuten over acht zit ik in de trein, manlief zwaait me uit en roept me nog even na: ‘Bel je even als je aankomt?’

Onderweg neem ik een dapper besluit, ik probeer toch nog op tijd aanwezig te zijn en het lukt, het lukt, hoera, weer een overwinning erbij. De laatste overstap haal ik nog maar net op het nippertje, maar ik haal het. Opgelucht stuur ik nog snel even een berichtje naar mijn vangnetjes voor die dag. Het is nu echt, wanneer de trein binnenrijdt op het station van Diemen voel ik een rust in me dalen, eindelijk, het is zover. Ik ga er alles uithalen wat binnen mijn mogelijkheden ligt.


wordt vervolgd

direct door naar het volgende deel